بدن انسان‌ها سالانه ۲ میلیارد تن کربن‌دی‌اکسید تولید می‌کند

به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از «سای‌تک‌دیلی» (SciTechDaily)؛ بر اساس مطالعه‌ای که به سرپرستی «دانشگاه بث» (Bath University) انجام شده است، میزان دی‌اکسید کربن تولیدشده توسط بدن انسان‌ها هنگام تبدیل غذا به انرژی، طی سه دهه ۷۴ درصد افزایش یافته است. تا سال ۲۰۱۵، مجموع جهانی این میزان به حدود ۲.۰۵ میلیارد تن متریک (معادل ۲.۲۶ میلیارد تن آمریکایی) در سال رسیده بود. این یافته، یکی از مؤلفه‌های قابل‌توجه چرخه کربن زمین را برجسته می‌کند که دانشمندان پیش از این، آن را در چنین مقیاسی اندازه‌گیری نکرده بودند.

برخلاف انتشار گاز‌های ناشی از سوزاندن سوخت‌های فسیلی، دی‌اکسید کربنی که انسان‌ها بازدم می‌کنند، عمدتا از کربنی منشأ می‌گیرد که گیاهان به‌تازگی از جو جذب کرده‌اند و سپس از طریق مواد غذایی به بدن انسان منتقل شده است. سوزاندن زغال‌سنگ، نفت و گاز طبیعی، کربنی را آزاد می‌کند که میلیون‌ها سال در زیر زمین ذخیره شده بوده و آن را وارد چرخه فعال کربن می‌کند.

رشد جمعیت، عامل اصلی بخش عمده افزایش

این مطالعه نشان داد میزان سالانه دی‌اکسید کربن تولیدشده در اثر سوخت‌وساز بدن انسان از ۱.۱۸ میلیارد تن متریک (معادل ۱.۳۰ میلیارد تن آمریکایی) در سال ۱۹۸۵ به ۲.۰۵ میلیارد تن متریک (معادل ۲.۲۶ میلیارد تن آمریکایی) در سال ۲۰۱۵ افزایش یافته است. بیش از ۶۰ درصد این افزایش به رشد جمعیت نسبت داده می‌شود، نه افزایش قابل‌توجه میزان دی‌اکسید کربن تولیدشده توسط هر فرد.

پژوهشگران برای برآورد میزان انتشار جهانی دی‌اکسید کربن ناشی از سوخت‌وساز بدن، هزاران اندازه‌گیری واقعی از تولید این گاز در افراد مختلف، از نوزادان تا سالمندان، را تجزیه و تحلیل کردند. آنها این یافته‌ها را با داده‌های جمعیت و وزن بدن در سراسر جهان ترکیب کردند تا محاسبه کنند فعالیت سوخت‌وسازی انسان‌ها در طول زمان چگونه تغییر کرده است.

پروفسور «خاویر گونزالس» که سرپرستی این پژوهش را در مرکز ورزش، تغذیه و سوخت‌وساز دانشگاه باث بر عهده داشت، توضیح داد:

«همه ما صرفا با تبدیل غذا به انرژی، دی‌اکسید کربن تولید می‌کنیم؛ اما تا پیش از این، تصور دقیقی از میزان مجموع این تولید در سراسر جهان نداشتیم».

بهبود درک ما از چرخه کربن

گونزالس افزود: «آنچه ما یافته‌ایم این است که این افزایش، عمدتا به این دلیل رخ داده که تعداد ما بیشتر شده است. این یافته، قطعه دیگری از پازل را در اختیار دانشمندان قرار می‌دهد تا مشخص کنند کربن از کجا می‌آید و به کجا می‌رود. در نهایت، این اطلاعات می‌تواند به دانشمندان کمک کند پیش‌بینی دقیق‌تری از میزان اثربخشی راهبرد‌های کاهش کربن داشته باشند».

سوخت‌وساز بدن انسان در جابه‌جایی پیوسته کربن در محیط زیست، به‌ویژه در شهر‌های پرجمعیت، نقش دارد. در نظر گرفتن این فعالیت می‌تواند به پژوهشگران کمک کند بودجه‌های کربنی دقیق‌تری تدوین کنند و تأثیر راهبرد‌های طراحی‌شده برای کاهش انتشار گاز‌ها را بهتر ارزیابی کنند.

چرا تنفس انسان عامل تغییرات اقلیمی نیست؟

پژوهشگران تأکید می‌کنند که یافته‌های آنها به این معنا نیست که افراد باید کمتر ورزش کنند، رژیم غذایی خود را تغییر دهند یا تلاش کنند میزان دی‌اکسید کربنی را که بازدم می‌کنند کاهش دهند. هدف این پژوهش، بهبود اندازه‌گیری‌های علمی مربوط به جابه‌جایی کربن است، نه معرفی تنفس انسان به‌عنوان یکی از منابع انتشار گاز‌های ناشی از سوخت‌های فسیلی.

گونزالس بر این تمایز تأکید کرد: «نکته مهم این است که دی‌اکسید کربنی که ما بازدم می‌کنیم، با دی‌اکسید کربن ناشی از سوزاندن سوخت‌های فسیلی یکسان نیست. ما نمی‌گوییم که تنفس انسان عامل تغییرات اقلیمی است. کاری که این مطالعه انجام می‌دهد، ارائه تصویری بسیار روشن‌تر از میزان دی‌اکسید کربنی است که مردم در سراسر جهان تولید می‌کنند و چگونگی تغییر این میزان هم‌زمان با رشد جمعیت است. این شناخت می‌تواند به بهبود دقت پیش‌بینی‌ها درباره برنامه‌های کاهش کربن کمک کند».