کمک به دیگران مغز را جوان‌تر می‌کند
به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از «مدیکال اکسپرس» (Medical Xpress)؛ پیمایش‌های جمعیتی و مطالعات پژوهشی نشان می‌دهند که ارتباطات اجتماعی معنادار، از پیش‌بینی‌کننده‌های قوی سلامت و طول عمر هستند. به بیان دیگر، احساس تعلق به یک گروه اجتماعی و برخورداری از پیوند‌های اجتماعی قوی، ظاهرا با سلامت بهتر و طول عمر بیشتر ارتباط دارند.
با این حال، بیشتر مطالعات پیشین عمدتا بر مزایای احتمالی دریافت حمایت اجتماعی یا تعامل منظم با دیگران برای سلامت تمرکز داشته‌اند. در مقابل، مزایای احتمالی حمایت از دیگران و کمک به آنها تا حد زیادی بررسی نشده است.
پژوهشگران دانشگاه جورج‌تاون، دانشگاه اموری و دانشگاه ویسکانسین-مدیسن به تازگی مطالعه‌ای انجام دادند که در آن این احتمال را بررسی کردند که زمان صرف‌شده برای حمایت از دیگران با سلامت مغز ارتباط داشته باشد. یافته‌های آنها که در نشریه «ترنسلیشنال سایکایاتری» (Translational Psychiatry) منتشر شده است، پیشنهاد می‌کند مغز افرادی که گزارش می‌کنند زمان بیشتری را صرف حمایت از دیگران می‌کنند، در مقایسه با سن واقعی آنها، جوان‌تر به نظر می‌رسد؛ در حالی که این ویژگی در افرادی که گزارش می‌کنند زمان کمتری را صرف کمک به دیگران می‌کنند، کمتر دیده می‌شود.
حمایت از دیگران چگونه در مغز بازتاب می‌یابد؟
برای بررسی ارتباط میان کمک به دیگران و سلامت مغز، پژوهشگران داده‌های جمع‌آوری‌شده در قالب مطالعه «میانسالی در ایالات متحده» (MIDUS) را تحلیل کردند. این مطالعه یک طرح پژوهشی گسترده است که داده‌های مرتبط با سلامت و به‌زیستی هزاران بزرگسال ساکن آمریکا را جمع‌آوری کرده است.
«مین‌وو ل، جیمز کی. ریلینگ و همکارانشان در مقاله خود نوشتند: «در حالی که پژوهش‌های پیشین عمدتا بر مزایای دریافت حمایت اجتماعی تمرکز داشته‌اند، ظرفیت حمایت اجتماعی از دیگران برای محافظت عصبی همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفته است».
آنها افزودند: «با استفاده از داده‌های مطالعه MIDUS، بررسی کردیم که آیا مجموع ساعات ماهانه صرف‌شده برای ارائه حمایت ابزاری و عاطفی می‌تواند به‌طور آینده‌نگر شکاف برآورد سن مغز (BrainAGE) را پیش‌بینی کند؛ معیاری زیستی که در اختلالات عصبی‌تخریبی، شرایط روان‌پزشکی و مرگ‌ومیر کاربرد دارد».
پژوهشگران برای برآورد اینکه مغز هر یک از شرکت‌کنندگان در مقایسه با سن واقعی او چقدر پیر یا جوان به نظر می‌رسد، از معیاری به نام BrainAGE استفاده کردند. این معیار در اصل مقداری است که تفاوت میان سن برآوردشده مغز یک فرد و سن واقعی او را نشان می‌دهد. پژوهشگران سپس با استفاده از روش‌های آماری، رابطه میان مقادیر BrainAGE و میزان زمانی را که افراد گزارش کرده بودند برای کمک به دیگران صرف می‌کنند، بررسی کردند.
آنها توضیح دادند: «BrainAGE با استفاده از یک الگوریتم یادگیری ماشین برآورد شد که برای پیش‌بینی سن تقویمی از روی تصاویر‌ام‌آر‌آی ساختاری مغز آموزش دیده بود. با ترکیب رگرسیون سلسله‌مراتبی با روش بوت‌استرپ و انتخاب متغیر مبتنی بر داده، دریافتیم که ارائه حمایت بیشتر، به‌طور معناداری با مغزی جوان‌تر به ازای یک سن تقویمی مشخص ارتباط داشت».
پژوهشگران دریافتند در میان شرکت‌کنندگان مطالعه MIDUS که در تحلیل آنها قرار داشتند، افرادی که گزارش کرده بودند زمان بیشتری را صرف کمک به دیگران می‌کنند، برآورد‌های پایین‌تری از BrainAGE داشتند. این ارتباط میان حمایت از دیگران و جوان‌تر به نظر رسیدن مغز، حتی پس از در نظر گرفتن عوامل دیگر، از جمله سلامت کلی، سبک زندگی، شرایط اجتماعی و حمایتی که افراد از دیگران دریافت می‌کردند، همچنان مشاهده شد.
نویسندگان نوشتند: «این ارتباط پس از در نظر گرفتن مجموعه جامعی از عوامل، از جمله ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، شرایط سلامت، عوامل مرتبط با سبک زندگی و زمینه‌های گسترده‌تر روانی-اجتماعی، از جمله حمایت اجتماعی دریافت‌شده، همچنان برقرار بود. نکته قابل توجه اینکه معیار ساعتی ارائه حمایت، علاوه بر شاخص‌های مبتنی بر نقش، مانند وضعیت مراقبت از دیگران یا پدربزرگ و مادربزرگ بودن، میزان بیشتری از واریانس BrainAGE را توضیح داد».
پیامد‌های احتمالی برای مطالعه پیری انسان
نتایج این مطالعه به وجود ارتباطی میان ارائه حمایت اجتماعی و سلامت مغز اشاره دارد. با این حال، این یافته‌ها ثابت نمی‌کند که کمک به دیگران روند پیری مغز را کند می‌کند یا از بیماری پیشگیری می‌کند. مطالعات آینده می‌تواند ارتباط میان کمک به دیگران و سلامت مغز را با جزئیات بیشتری بررسی کنند و شاید مشخص کند که کمک به دیگران چگونه می‌تواند بر فرایند‌های خاص مرتبط با پیری مغز تأثیر بگذارد.
پژوهشگران افزودند: «یافته‌های ما رفتار‌های روزمره نوع‌دوستانه را به‌عنوان مسیری بالقوه برای محافظت از مغز در دوره میانی و پایانی بزرگسالی برجسته می‌کند و می‌تواند برای مداخلات و سیاست‌های مرتبط با سالمندی سالم پیامد‌هایی داشته باشد».
اگر این یافته‌ها در گروه‌های جمعیتی دیگر نیز اعتبارسنجی و تأیید شوند، این مطالعه می‌تواند در آینده به طراحی مداخلات جدیدی برای تقویت رفتار‌های نوع‌دوستانه در بزرگسالی یا فعالیت‌های مشخصی برای سالمندان که مستلزم کمک به دیگران هستند، کمک کند.
انتهای پیام/