ادای احترام به دو معلم خاص در شرایط ویژه در ۲ مستند تماشایی

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، سینمای مستند، با نمایش رخداد‌ها و شخصیت‌های واقعی، جذاب و تماشایی است. بخشی از آنچه امروز از سر می‌گذرانیم، با همه ویژگی‌های مثبت و منفی در سینمای مستند ثبت می‌شود، حتی در فیلم‌های ضعیف که اغلب با نیت‌های خیر ساخته شده‌اند، این «واقعیت» برملا شده یا کشف شده است که تماشایی و ماندگار است. مانند آنچه حدیث جان بزرگی در «واهگ» انجام داده و یا مهدی جبین شناس در روز‌های شیوع ویروس کرونا با ثبت زندگی مادرش به عنوان معلمی از نسل قبل، به یادگار گذاشته است.

«واهگ» فیلمی یکدست و زیباست، زیبایی آن از دل انسجام به وجود آمده و از درک سوژه، سمیه زنی است بلوچ، که با تصویری که ما از زنان بلوچ و جامعه آن داریم تفاوت بسیار دارد. بانویی معلم، که با شاگردانش رابطه عاطفی قوی دارد، زنی که دلش برای روستایش می‌تپد و می‌کوشد با تجربه راه‌های تازه، فضای روستا را تغییر بدهد. سمیه در «واهگ» بسیار شبیه «زینت» در فیلم دوست داشتنی ابراهیم مختاری با نام «زینت، یک روز بخصوص» است. زنی در جامعه سنتی و مردسالار که بی هراس از قضاوت مردان، راهی متفاوت برای حضور در جامعه برگزیده است.

فیلم حدیث جان بزرگی وجوه مختلف این شخصیت، حضورش در خانواده، رابطه با همسرش، مشکل نازایی و نقش اجتماعی او را ثبت کرده، سمیه زنی است با رویا‌های بزرگ و رنگی، درست مثل زینت، زنی که اگر نمونه اش در ژاپن یا کشور‌های همسایه دیده می‌شد، برایش سرو دست می‌شکستیم، اما او در میان ما، یکی از ماست، که می‌کوشد زندگی بهتری برای اطرافیانش به وجود بیاورد، شکل تدریس او و رابطه اش با شاگردانش ستودنی و جذاب است.

«واهگ» از آن دست مستند‌هایی است که با تماشایش به زن ایرانی افتخار می‌کنیم، زنی دور از فضای مدرن شهری که دلبسته زادگاهش است، مقاوم و نجیب، پاسدار سنت‌ها و با نگاه به آینده. معلمی که شاگردانش را با روش‌های نوین، تربیت می‌کند و فراتر از یک معلم، مادر است و فداکار و دوست داشتنی. رابطه او با همسرش و حمایت‌های او از سمیه، تصویر کلیشه‌ای مرد بلوچ را در هم می‌شکند، «واهگ»، را همه مادران و آموزگاران ایرانی باید ببینند و بیشتر از آنها، مخاطبانی که زنان ایرانی و زنان بلوچ را سیاه و مقهور جامعه مردسالار می‌دانند. «واهگ» تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی است و در هاشور می‌شود آن را تماشا کرد.

مهدی جبین شناس مانند بسیاری از مستندسازانی که در روز‌های کرونا، وضعیت زندگی خود را به فیلم تبدیل کردند تا تجربه‌ای شخصی را ثبت کنند، در «ماجرای سال آخر» به زندگی مادرش توجه کرده که بانویی معلم و در آستانه بازنشستگی است. مادر باید در روز‌های کرونا، بیاموزد چطور آموزش از راه دور (آنلاین) را با شاگردانش پشت سر بگذارد. مادر، سردرگم است و به سختی می‌تواند خودش را محروم از کلاس حضوری و ارتباط عاطفی با شاگردانش به آموزش آنلاین، دل خوش کند.

«ماجرای سال آخر» هم درباره شیوع ویروس کرونا و مصائبی است که از پس آن به وجود آمد، داغدار شدن خانواده‌ها و کادر مدرسه، هم درباره روز‌هایی است که انسان، باید بر خلاف سرشت خود، زندگی فردی و در عزلت را تجربه می‌کرد و مرگ، همنشینی نزدیک بود. جبین شناس با تمرکز روی زندگی مادرش، به عنوان معلمی که به سختی با شیوه نو کنار می‌آید، مشکلات آموزگاران در آن روز‌ها را ثبت کرده. فیلم او به این دلیل، حالا یک سند جذاب و برای آموزگاران و کادر آموزشی، تماشایی است.

«ماجرای سال آخر» تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی است.