دو شاخص بدنی که خطر مرگ را تا دو برابر افزایش میدهند
به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از «ساینسآلرت» (ScienceAlert)؛ امروزه شاخص توده بدنی، روش اصلی مورد استفاده بسیاری از پزشکان برای ارزیابی وزن سالم است، اما شواهد اخیر این پرسش را مطرح کردهاند که این عامل بهتنهایی تا چه اندازه میتواند خطر نسبی مرگ را بهطور قابل اعتماد پیشبینی کند.
اکنون پژوهشگران در چین ترکیب منحصربهفرد دیگری را شناسایی کردهاند که در آن اندازه بدن و قدرت بدنی هر دو اندازهگیری میشوند و این ترکیب با تقریبا دو برابر شدن خطر مرگ ارتباط داشته است.
این مطالعه وضعیت سلامت ۵ هزار و ۶۷۴ بزرگسال در ایالات متحده را طی نزدیک به هفت سال پیگیری کرد.
در این مدت، ۳۷۳ مورد مرگ رخ داد.
دو شاخص ساده برای سنجش خطر مرگ
شرکتکنندگانی که هم چربی اضافی در ناحیه شکم و هم قدرتِ گرفتن دست (Grip strength) نسبتا ضعیفی داشتند، بهطور ویژه در معرض خطر مرگ در طول دوره مطالعه قرار داشتند.
خطر مرگ در این افراد در مقایسه با کسانی که چربی اضافی شکمی یا قدرتِ نسبی گرفتن دست پایین نداشتند، ۹۷ درصد بیشتر بود.
در این مطالعه، چربی شکمی بهطور مستقیم اندازهگیری نشد، بلکه بر اساس قطر شکم شرکتکنندگان برآورد شد. این اندازهگیری بهتنهایی ارتباط معناداری با مرگومیر نداشت.
اما قدرتِ گرفتن دست نسبی پایین با مرگومیر ارتباط معنادار داشت.
مطالعات پیشین ارتباط میان قدرتِ مطلق گرفتن دست و خطر مرگ را بررسی کردهاند، اما مطالعه حاضر قدرتِ گرفتن دست شرکتکنندگان را در مقایسه با اندازه بدن آنها در نظر گرفت.
افرادی که در مقایسه با اندازه بدن خود ضعیفترین قدرتِ گرفتن دست را داشتند، با افزایش معنادار خطر مرگ، در حدود ۶۰ درصد، مواجه بودند.
در مجموع، چربی اضافی شکمی و قدرتِ گرفتن دست نسبی پایین با تقریبا دو برابر شدن خطر مرگومیر ناشی از همه علل مرتبط بودند. این ارتباط مستقل از سن، وضعیت اجتماعی-اقتصادی، عوامل مرتبط با سبک زندگی و بیماریهای همراه بود.
بنابراین، پژوهشگران استدلال میکنند که قطر شکم «ممکن است بازتاب بهتری از چربی احشایی داشته باشد»، در حالی که قدرتِ نسبی گرفتن دست «ممکن است ضعف را در افراد دارای توده بدنی بیشتر بهتر شناسایی کند».
هر دو اندازهگیری ساده را میتوان با ایمنی و سهولت در محیطهای بالینی انجام داد، هرچند محاسبه قدرتِ نسبی گرفتن دست به شاخص توده بدنی نیز نیاز دارد.
به گفته نویسندگان، اگرچه مقایسه این نتایج با پژوهشهای پیشین دشوار است، ارتباط مشاهدهشده میان این اندازهگیریها و مرگومیر «تا حدودی قویتر از برآورد تجمیعی مطالعاتی است که از شاخص توده بدنی، دور کمر یا قدرتِ مطلق گرفتن دست استفاده کردهاند».
با این حال، پیش از آنکه هر یک از این آزمایشها به بخشی معمول از معاینات پزشکی تبدیل شود، شواهد بیشتری مورد نیاز است.
چرا شاخص توده بدنی بهتنهایی کافی نیست؟
هرقدر هم که دوست داشته باشیم چنین چیزی ممکن باشد، هیچ عدد واحدی نمیتواند بهطور قطعی سلامت آینده یک فرد را پیشبینی کند. با این حال، برخی اندازهگیریهای بدنی میتوانند به پزشکان و بیماران کمک کنند تا از وجود برخی عوامل خطر آگاه بمانند. ممکن است بهترین تصویر از وضعیت کلی سلامت از ترکیب چندین اندازهگیری مختلف به دست آید.
هنگامی که چربی اضافی بدن و ضعف عضلانی بهطور همزمان وجود داشته باشند، این وضعیت در مجموع «چاقی همراه با ضعف عضلانی» (Dynapenic Obesity) نامیده میشود.
یک فراتحلیل پیشین نشان داده بود که چاقی همراه با ضعف عضلانی، که در آن بر اساس اندازه دور کمر چاقی تعریف شده بود، با ۷۳ درصد افزایش خطر مرگومیر همراه است؛ مطالعات دیگر از شاخص توده بدنی در کنار عمدتا اندازهگیریهای مطلق قدرتِ گرفتن دست استفاده کردهاند.
شواهد در حال ظهور نشان میدهند که اندازهگیریهای چربی بدن ممکن است نسبت به شاخص توده بدنی بهتنهایی، پیشبینیکننده بهتری برای مشکلات سلامت باشند.
برایان بلیسمر، متخصص حرکتشناسی از دانشگاه رود آیلند، گفت: «شاخص توده بدنی همچنان میتواند مفید باشد، اما باید در کنار دور کمر، تغییرات وزن، قدرت بدنی، عملکرد جسمانی و وضعیت کلی سلامت تفسیر شود».
بلیسمر و همکارانش در مطالعهای که بهتازگی انجام دادهاند و در نشریه «آرشیوهای سالمندی و سالمندان» منتشر شده است؛ دریافتند که امتیاز شاخص توده بدنی در محدوده اضافهوزن، در واقع با مرگومیر کمتر در هر دو جنس ارتباط داشت. بلیسمر در مصاحبه تازه خود توضیح داد: «برای سالمندان، حفظ توده عضلانی، تحرک و تغذیه مناسب در کنار وزن بدن شایسته توجه است و کاهش وزن بدون علت مشخص نباید بهطور خودکار یک امر مثبت تلقی شود».
انتهای پیام/