بدن هنگام ماراتن ترکیباتی شبیه مواد مخدر تولید میکند
به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از «ساینسآلرت» (ScienceAlert)؛ هرچه دوندگان کیلومترهای بیشتری را طی میکنند، بدن پیامرسانهای طبیعی بیشتری به نام «اندوکانابینوئیدها» تولید میکند. این مواد به تنظیم درد، استرس، خلقوخو، مصرف انرژی و روند بهبودی کمک میکنند.
اندوکانابینوئیدها بخشی طبیعی و مفید از بدن هستند. افزایش میزان آنها ممکن است به بدن کمک کند خود را با فشار فیزیکی سازگار کند، اما بیشتر بودن آنها لزوماً به معنای بهتر بودن نیست. با وجود نامشان، اندوکانابینوئیدها ماریجوآنا نیستند و بدن در حال تولید یک ماده مخدر نیست.
مغز سرشار از گیرندههای «کانابینوئیدی» است؛ اگر این گیرندهها را مانند قفل در نظر بگیریم، اندوکانابینوئیدها کلیدهای بدن هستند.
ترکیبات موجود در ماریجوآنا، از جمله THC، میتوانند با برخی از همین قفلها جفت شوند و به همین دلیل است که این مواد شیمیایی طبیعی گاهی «شبیه ماریجوآنا» توصیف میشوند.
حالتی به نام سرخوشی دوندگان
اندوکانابینوئیدها ممکن است در ایجاد حالت معروف به «سرخوشی دوندگان» نقش داشته باشند؛ حالتی که برخی افراد در جریان دویدنهای طولانی تجربه میکنند و با احساس شادی، آرامش، کاهش اضطراب و کاهش احساس درد همراه است.
زمانی تصور میشد این حالت ناشی از اندورفینها است. اما اندورفینها بهراحتی از سد میان خون و مغز عبور نمیکنند و همین موضوع باعث شده است پژوهشگران در توضیح آشنای این پدیده بازنگری کنند.
بیشتر مطالعات انسانی، اندوکانابینوئیدهای مرتبط با ورزش را برای کمتر از یک ساعت بررسی کردهاند. در مطالعه جدیدی که در BMC Medicine منتشر شده است، پژوهشگران بررسی کردند وقتی افراد برای چند ساعت یا بیشتر میدوند، چه اتفاقی رخ میدهد.
مایکل زیبرز، نویسنده نخست این پژوهش و روانپزشک دانشگاه «دویسبورگ-اسن» در آلمان، به همراه همکارانش، دو مطالعه میدانی را روی دوندگان با تجربه دو استقامت انجام دادند.
در مطالعه نخست، ۱۹ شرکتکننده یک ماراتن را در اطراف دریاچه بالدنای در شهر اسن آلمان به پایان رساندند. در روزی دیگر، همین افراد دقیقا به اندازه زمانی که دویده بودند، پیادهروی کردند.
از شرکتکنندگان پیش از ماراتن، در جریان دو توقف کوتاه در میانه ماراتن، دوباره در خط پایان و در نهایت پس از ۴۵ دقیقه استراحت، نمونه خون گرفته شد. شرکتکنندگان میزان شادی، اضطراب و درد خود را درجهبندی کردند.
پژوهشگران چندین نوع مختلف از اندوکانابینوئیدها را در بدن دوندگان بررسی کردند که دو مورد شناختهشده از آنها، یعنی «آناندامید» و «۲-ایجی» (۲-AG)، به نظر میرسد با سرخوشی دوندگان ارتباط داشته باشند.
سرخوشی در اوج دویدن
نام آناندامید از واژه «آناند»، واژهای به معنای سعادت و سرخوشی، گرفته شده است و این ماده نیز با نام خود همخوانی داشت. با دویدن شرکتکنندگان، میزان آن در خونشان بهطور پیوسته افزایش یافت. از کیلومتر ۱۴ به بعد، سطح آن بهطور قابلتوجهی بالاتر از زمان پیادهروی مشابه بود و ۴۵ دقیقه پس از پایان ماراتن نیز همچنان بالا باقی ماند.
پیامرسان دوم، یعنی ۲-ایجی، تصور میشود نقشهای گستردهتری در تنظیم سیستم ایمنی، التهاب، مصرف انرژی و ترمیم بافت داشته باشد. رفتار آن متفاوت بود؛ میزانش در نزدیکی پایان ماراتن افزایش یافت و در دوره بهبودی نیز بالا باقی ماند.
آناندامید؛ عامل سرخوشی دوندگان
زیبرز در گفتوگو با «ساینسآلرت» گفته است: «آناندامید و ۲-ایجی از طریق مسیرهای بیوشیمیایی متفاوتی تولید و تجزیه میشوند، بنابراین تعجبآور نیست که روند زمانی متفاوتی را دنبال کرده باشند».
پژوهشهای پیشین، آناندامید را با ثبات بیشتری با خلقوخو و ویژگیهای سرخوشی دوندگان مرتبط دانستهاند. افزایش دیرتر ۲-ایجی ممکن است در عوض بازتاب تلاشهای بدن برای مدیریت التهاب، نیازهای انرژی و روند بهبودی باشد.
با این حال، زیبرز هشدار داد که این موضوع همچنان یک فرضیه است. این دو پیامرسان عملکردهای مشترکی دارند و دانشمندان هنوز نمیتوانند برای هرکدام از آنها یک وظیفه جداگانه تعیین کنند.
احساسات دوندگان نیز تغییر کرد. در مقایسه با پیادهروی، دویدن ماراتن با شادی بیشتر و اضطراب کمتر همراه بود. با این حال، درد پس از ۲۸ کیلومتر دویدن بهطور قابلتوجهی افزایش یافت.
مطالعه میدانی دوم شامل ۳۶ ورزشکار باتجربه بود که در مسابقه فوقماراتن TorTour de Ruhr مسافتهای ۱۰۰، ۱۶۰ یا ۲۳۰ کیلومتر را دویدند. نمونه خون دوندگان پیش و پس از مسابقه گرفته شد.
سطح هر دو ماده آناندامید و ۲-ایجی پس از هر سه مسافت افزایش یافت. اما نکتهای شگفتآور این بود که مسافت بیشتر لزوما به معنای افزایش بیشتر نبود: سطح برخی از اندوکانابینوئیدها پس از ماراتن استاندارد بالاتر از سطح آنها پس از فوقماراتنها بود.
ممکن است شدت ورزش بیش از مدت زمان آن بهتنهایی اهمیت داشته باشد. دوندگان فوقماراتن معمولا برای حفظ انرژی، آهستهتر حرکت میکنند، در حالی که خستگی شدید، درد و کاهش ذخایر انرژی ممکن است واکنش شیمیایی بدن را تغییر دهد.
معمای دیگری نیز وجود داشت. اگرچه سطح اندوکانابینوئیدها در بدن دوندگان فوقماراتن افزایش یافت و اضطراب آنها کاهش پیدا کرد، میزان شادی آنها بهطور قابلتوجهی افزایش نیافت. تنها ۱۲ نفر از ۳۶ شرکتکننده اعلام کردند که در طول مسابقه سرخوشی دوندگان را تجربه کردهاند.
زیبرز گفت: «سرخوشی دوندگان پدیده دشواری برای ثبت علمی است. این حالت گذرا و کاملا فردی است؛ چیزی شبیه تلاش برای به دام انداختن مه در یک شیشه».
از آنجا که میزان شادی تنها پیش و پس از فوقماراتنها اندازهگیری شد، ممکن است دورههای کوتاه سرخوشی دوندگان در میانه مسابقه ثبت نشده باشد. خستگی و درد شدید نیز ممکن است هرگونه احساس سرخوشی را تحتالشعاع قرار داده باشد.
زیبرز توضیح داد: «افزایش سطح اندوکانابینوئیدها بهتنهایی برای ایجاد سرخوشی دوندگان کافی نیست».
این مطالعه نمیتواند ثابت کند که این مواد شیمیایی باعث تغییرات روانشناختی شدهاند، زیرا اندازهگیری آنها در خون انجام شد، نه بهطور مستقیم در مغز. مطالعهای پیشین روی موشها شواهد قویتری ارائه کرده بود که گیرندههای کانابینوئیدی پس از دویدن به کاهش اضطراب و درد کمک میکنند، اما همین رابطه علّی در انسانها نشان داده نشده است.
گروههای مورد مطالعه نیز کوچک بودند و عواملی مانند خواب، غذا و استرس بهطور کامل کنترل نشده بودند.
با وجود این، یافتهها نگاهی با جزئیاتی کمسابقه به مسیر شیمیایی درون بدن هنگام دویدن استقامتی در شرایط واقعی ارائه میکنند.
این پیامرسانهای طبیعی ممکن است باعث شادی، آرامش یا تسکین درد شوند یا صرفا به بدن کمک کنند کیلومتر بعدی را نیز تحمل کند. اما به نظر میرسد اثرات آنها بسیار پیچیدهتر از یک «سرخوشی ساده دوندگان» باشد.
انتهای پیام/