برای محافظت از قلب واقعا به چه میزان ورزش نیاز دارید

به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از «ساینس‌دیلی» (ScienceDaily)؛ بر اساس یافته‌های یک مطالعه مشاهده‌ای که به‌صورت آنلاین در مجله پزشکی ورزشی بریتانیا منتشر شده است، بزرگسالان ممکن است برای دستیابی به کاهش قابل‌توجه خطر حمله قلبی و سکته مغزی، به میزان بسیار بیشتری از ورزش هفتگی نسبت به مقدار توصیه شده در دستورالعمل‌های کنونی نیاز داشته باشند.

پژوهشگران دریافتند که محافظت قابل‌توجه از سلامت قلب و عروق با انجام ۵۶۰ تا ۶۱۰ دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید در هفته مرتبط بود. این میزان تقریبا ۳ تا ۴ برابر بیشتر از توصیه کنونی بهداشت عمومی، یعنی دست‌کم ۱۵۰ دقیقه فعالیت بدنی در هفته، است.

فعالیت‌های با شدت متوسط تا شدید شامل پیاده‌روی سریع، دویدن و دوچرخه‌سواری هستند.

سطح آمادگی جسمانی ممکن است میزان ورزش مورد نیاز را تغییر دهد

این مطالعه همچنین نشان می‌دهد افرادی که سطح آمادگی جسمانی پایین‌تری دارند، ممکن است برای دریافت فواید قلبی‌عروقی مشابه افراد بسیار آماده، به مقدار کمی ورزش بیشتر نیاز داشته باشند.

پژوهشگران بر اساس این یافته‌ها استدلال می‌کنند که رویکرد فعلیِ یکسان برای همه در توصیه‌های ورزشی ممکن است نیازمند بازنگری باشد. در عوض، دستورالعمل‌های آینده می‌توانند اهداف فعالیت بدنی شخصی‌سازی‌شده‌ای را بر اساس سطح آمادگی جسمانی هر فرد در نظر بگیرند.

آمادگی قلبی‌تنفسی از فردی به فرد دیگر تفاوت زیادی دارد و شاخصی قوی برای سلامت قلب و عروق به شمار می‌رود. آمادگی قلبی‌تنفسی ضعیف ارتباط نزدیکی با افزایش خطر حمله قلبی، سکته مغزی و مرگ زودرس دارد.

یکی از روش‌های رایج برای اندازه‌گیری آمادگی قلبی‌تنفسی، حداکثر اکسیژن مصرفی (VO۲ max) است که به بیشترین میزان دریافت و استفاده بدن از اکسیژن در حین ورزش شدید اشاره دارد. این اندازه‌گیری نشان می‌دهد قلب، ریه‌ها و عضلات با چه میزان کارایی برای انتقال و استفاده از اکسیژن با یکدیگر همکاری می‌کنند.

پژوهشگران رابطه ورزش و حداکثر اکسیژن مصرفی را بررسی کردند

پژوهشگران دانشگاه پلی‌تکنیک ماکائو در چین بررسی کردند که فعالیت بدنی و آمادگی قلبی‌تنفسی، که از طریق حداکثر اکسیژن مصرفی تخمینی اندازه‌گیری شده بود، چه ارتباطی با خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی دارند.

تجزیه و تحلیل آنها شامل ۱۷ هزار و ۸۸ نفر بود که بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ در مطالعه بانک زیستی بریتانیا شرکت کرده بودند. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۵۷ سال بود. از این گروه، ۵۶ درصد زن و ۹۶ درصد سفیدپوست بودند.

هر شرکت‌کننده به مدت هفت روز متوالی یک دستگاه مچی به دست داشت تا میزان معمول فعالیت بدنی او ثبت شود. آنها همچنین یک آزمون دوچرخه‌سواری انجام دادند که برای تخمین حداکثر اکسیژن مصرفی مورد استفاده قرار گرفت.

پژوهشگران همچنین عواملی مانند مصرف سیگار، مصرف الکل، وضعیت سلامت از دید خود فرد، رژیم غذایی، شاخص توده بدنی، ضربان قلب در حالت استراحت و فشار خون را در نظر گرفتند.

بیش از ۱۲۰۰ رویداد قلبی‌عروقی ثبت شد

در طول دوره پیگیری که به‌طور میانگین ۷.۸ سال ادامه داشت، پژوهشگران ۱۲۰۰ رویداد قلبی‌عروقی را ثبت کردند. این موارد شامل ۸۷۴ مورد فیبریلاسیون دهلیزی، ۱۵۶ مورد سکته قلبی، ۱۱۱ مورد نارسایی قلبی و ۹۲ مورد سکته مغزی بود.

بزرگسالانی که توصیه انجام ۱۵۰ دقیقه ورزش در هفته را رعایت می‌کردند، با ۸ تا ۹ درصد کاهش خطر قلبی‌عروقی مواجه بودند. این ارتباط در تمام سطوح آمادگی جسمانی مشابه بود.

با این حال، دستیابی به چیزی که پژوهشگران آن را محافظت قابل‌توجه تعریف کردند، یعنی کاهش بیش از ۳۰ درصدی خطر، با انجام ۵۶۰ تا ۶۱۰ دقیقه فعالیت با شدت متوسط تا شدید در هفته مرتبط بود.

تنها ۱۲ درصد از شرکت‌کنندگان به این میزان فعالیت ورزشی دست یافته بودند.

آمادگی جسمانی پایین‌تر با هدف ورزشی بالاتر مرتبط بود

افرادی که پایین‌ترین سطح آمادگی جسمانی را داشتند، در مقایسه با شرکت‌کنندگان بسیار آماده، برای دستیابی به فواید مشابه به حدود ۳۰ تا ۵۰ دقیقه ورزش بیشتر در هفته نیاز داشتند.

برای مثال، در میان افرادی که پایین‌ترین سطح آمادگی جسمانی را داشتند، کاهش ۲۰ درصدی خطر رویداد‌های قلبی‌عروقی با انجام ۳۷۰ دقیقه ورزش با شدت متوسط تا شدید در هفته مرتبط بود. افرادی که بالاترین سطح آمادگی جسمانی را داشتند، برای رسیدن به همین میزان کاهش خطر به حدود ۳۴۰ دقیقه در هفته نیاز داشتند.

پژوهشگران می‌گویند: «این یافته چالش دشوارتری را که جمعیت‌های فاقد آمادگی جسمانی با آن مواجه هستند، برجسته می‌کند».

مطالعه نمی‌تواند رابطه علت و معلولی را ثابت کند

از آنجا که این پژوهش یک مطالعه مشاهده‌ای بود، نمی‌تواند ثابت کند که میزان بالاتر ورزش مستقیما باعث کاهش خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی شده است.

پژوهشگران همچنین به چند محدودیت اشاره کردند. افرادی که در این مطالعه حضور داشتند ممکن است از جمعیت عمومی سالم‌تر و از آمادگی جسمانی بیشتری برخوردار بوده باشند. آمادگی قلبی‌تنفسی به جای اندازه‌گیری مستقیم، تخمین زده شد و در این تحلیل، مدت زمان بی‌تحرکی یا فعالیت‌های بدنی با شدت پایین‌تر بررسی نشد.

با وجود این محدودیت‌ها، پژوهشگران گفتند یافته‌ها از دستورالعمل‌های فعلی ورزش به‌عنوان حداقل سطح قابل‌اعتماد برای محافظت قلبی‌عروقی حمایت می‌کنند.

در عین حال، آنها پیشنهاد کردند توصیه‌های دقیق‌تر می‌تواند به بیماران علاقه‌مند کمک کند فعالیت بدنی خود را افزایش دهند و از فواید بیشتر برای سلامت قلب بهره‌مند شوند.

پژوهشگران در پایان نتیجه‌گیری کردند: «دستورالعمل‌های آینده ممکن است لازم باشد میان حداقل میزان ورزش با شدت متوسط تا شدید برای برخورداری از یک سطح پایه از محافظت قلبی‌عروقی و میزان بسیار بیشتری از این فعالیت برای دستیابی به کاهش مطلوب خطر قلبی‌عروقی تفاوت قائل شوند».