روایت ۹ سال ایستادن، افتادن و دوباره برخاستن در مسیر پاراتنیس روی میز

حنانه نجاتی، ورزشکار ۱۹ ساله تهرانی رشته پاراتنیس روی میز در گفت‌و‌گو با خبرنگار آنا با اشاره به مسیر ورزشی و زندگی خود تأکید کرد: تفاوت‌های جسمی نه‌تنها مانع پیشرفت نیست، بلکه می‌تواند نقطه آغاز یک مسیر تازه باشد، اگر نگاه و حمایت لازم برای ادامه آن وجود داشته باشد.

نجاتی با بیان اینکه از بدو تولد با یک ناهنجاری مادرزادی مواجه بوده است، گفت: در هشت‌سالگی تحت عمل قطع عضو قرار گرفته و از آن زمان با پروتز بالای زانو زندگی و ورزش می‌کند.

وی افزود: این پروتز تنها یک ابزار حرکتی نیست، بلکه بخشی از زندگی روزمره و تلاش دائمی او برای ایستادن، حرکت کردن و ادامه دادن در مسیری متفاوت از دیگران است.

این ورزشکار پاراتنیس روی میز با اشاره به تجربیات دوران کودکی خود اظهار کرد: از همان سال‌ها بار‌ها با جمله‌هایی مواجه شده که به او القا می‌کرد بسیاری از کار‌ها برایش ممکن نیست.

وی افزود: نقطه عطف زندگی‌اش زمانی رقم خورد که وارد دنیای ورزش شد و به‌تدریج آموخت محدودیت همیشه واقعیتی قطعی نیست و گاهی فقط به زاویه نگاه دیگران بازمی‌گردد.

نجاتی با اشاره به آغاز فعالیت ورزشی خود گفت: در سال ۱۳۹۵ و با معرفی معلم ورزش مدرسه‌اش با مجموعه ورزشی جانبازان آشنا شد و تمرینات خود را آغاز کرد.

وی افزود: اگرچه این شروع با انگیزه و امید همراه بود، اما به دلیل ضعف‌های آموزشی و شرایط موجود، مسیر پیشرفت او به‌سادگی پیش نرفت و ناچار شد به دنبال راهی دیگر برای ادامه مسیر باشد.

وی ادامه داد: تصمیم گرفت تمرین در کنار ورزشکاران عادی را تجربه کند؛ مسیری که چالش‌های زیادی به همراه داشت.

نجاتی افزود: تمرین در فضایی که برای شرایط جسمی وی طراحی نشده بود، فشار‌های جسمی و روانی قابل توجهی ایجاد کرد، اما باور داشت می‌تواند با وجود تفاوت‌ها، در همان فضا رشد کند و پیش برود.

این ورزشکار با اشاره به نخستین موفقیت رسمی خود بیان کرد: نتیجه این ایستادگی و مداومت در سال ۱۳۹۸ نمایان شد و توانست نخستین مدال خود را در مسابقات کشوری کسب کند. وی افزود این مدال برای او نشانه‌ای بود از اینکه انتخابش برای ماندن در مسیر، انتخابی درست و آگاهانه بوده است.

نجاتی درباره حضور در رقابت‌های بین‌المللی گفت: در سال ۱۴۰۰ در مسابقات انتخابی بین‌المللی ابتدا در بحرین و سپس در رقابت‌های جوانان دبی شرکت کرد و موفق شد مدال طلای انفرادی و یک مدال برنز را به دست آورد.

وی افزود: فاصله چندساله بین این مسابقات، به دلیل محدودیت فرصت حضور در رقابت‌ها، دوره‌ای سخت و فرساینده برای او بوده است که تنها با صبر و ادامه دادن معنا پیدا کرده است.

وی با اشاره به چالش‌های ذهنی مسیر ورزشی خود اظهار کرد: بار‌ها در زندگی‌اش شنیده که نمی‌توانی، اما ورزش به او آموخته جنگیدن با این صدا‌ها هدف اصلی نیست.

نجاتی افزود: آنچه اهمیت دارد، جنگیدن برای رشد شخصی، ساختن خود و ماندن در مسیری است که به آن باور دارد.

این ورزشکار پاراتنیس روی میز یکی از مهم‌ترین مشکلات خود را هزینه‌های بالای تجهیزات عنوان کرد و گفت: سال‌ها با پروتزی ساده و غیرحرفه‌ای تمرین کرده که باعث درد‌های جسمی، محدودیت در تمرین و حتی آسیب‌دیدگی شده است.

وی افزود: حتی امروز نیز با وجود تهیه پروتز مناسب‌تر، به دلیل مصرفی بودن این تجهیزات، همواره نیاز به تعمیر و تعویض وجود دارد و این مسئله فشار مالی سنگینی را به ورزشکاران دارای معلولیت تحمیل می‌کند.

نجاتی با تأکید بر اینکه با وجود همه این مشکلات متوقف نشده است، گفت: یاد گرفته با امکانات محدود نیز مسیرش را ادامه دهد.

وی افزود: امروز خود را نه فقط بعد از ۹ سال تمرین، بلکه پس از ۹ سال ایستادن، افتادن و دوباره برخاستن می‌بینم؛ سال‌هایی که با فشار‌های جسمی و روحی همراه بوده، اما پایان راه محسوب نمی‌شود.

وی با اشاره به آینده ورزشی خود تصریح کرد: وارد مرحله‌ای تازه از زندگی حرفه‌ای‌اش شده و به این باور رسیده است که هیچ‌کس به‌تنهایی قوی نمی‌شود. نجاتی افزود ورزش قهرمانی بدون حمایت امکان‌پذیر نیست و همراهی نهادها، سازمان‌ها و حتی افراد می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای در ادامه مسیر ورزشکاران، به‌ویژه بانوان و ورزشکاران دارای معلولیت، داشته باشد.