روایت خانواده کودکان شهید از جنایت جنگ اخیر/ «پناه» ۳ ماهه بود که خانهمان آوار شد
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، در مراسم تجلیل از خانوادههای معزز شهدا که به مناسبت بزرگداشت روز «کودک» و در راستای تکریم مقام شهدای مظلوم و بیدفاع کودکان و نوجوان برگزار شد، جمعی از خانوادههای شهدای جنگ اخیر روایت خود را از شهادت عزیزانشان بیان کردند.
روایت خانواده شهید ابوالفضل؛ «از او چند تکه استخوان ریز پیدا شد»
یکی از بستگان شهید ابوالفضل که همراه پدر و مادرش به شهادت رسیده است، گفت: «این بچهها ساعت ۱ بامداد به همراه پدر و مادرشان وارد خانه شدند و ساعت ۲ مورد اصابت قرار گرفتند. دامادم از نخبههای هوافضا بود و دخترم استاد تدبر قرآن بود. زینب کلاس هفتم بود و همیشه میگفت ما میدانیم رفتنی هستیم، ولی من از زیر آوار ماندن میترسم.»
وی افزود: «این دختر عزیز من از طبقه چهارم به وسط خیابان پرت شده بود و زیر آوار نبود، البته نصف بدنش را از دست داده بود. از ابوالفضل که کلاس اول بود، چند تکه استخوان بسیار ریز پیدا شد. تا روز یازدهم که تفحص میکردند، همه را میگذاشتند و میگفتند ابوالفضل من ریزهمیز است. این تختهای که درست کرده، کار دست ابوالفضل است که در ۵ سالگی خودش نجاری کرده بود.»
این عضو خانواده شهید ادامه داد: «از دختر من فقط چهار انگشت ماند و از دامادم که اربعه شده بود. سختترین قسمت برای من در معراج شهدا بود؛ روی تابوت دخترم و ابوالفضل عزیزم چوب گذاشته بودند، چون چیزی نبود که بخواهیم دست بزنیم. کاشکی بر صورت زینبم بوسه نمیزدم، چون گوشت یخزده بود و ۶ روز در آن وضعیت مانده بود. هر دو بچه نخبههای کامپیوتر بودند؛ زینب پنج برنامه کامپیوتری نوشته بود. ابوالفضل در دو سالگی در تست هوش آدمک، اندازه بچه ۸ ساله بود و همیشه میگفت مامانی من میخواهم اسرائیل را نابود کنم. بعد از شهادتش فهمیدم این بچهها با خونشان انشاءالله اسرائیل را نابود میکنند.»
روایت مادر پناه محمدی؛دست پناه دیگر سالم نیست
مادر پناه محمدی، کودک سهماههای که در جنگ اخیر مجروح شد، گفت: «پناه در سن سه ماهگی، در سنی که همه بچهها باید در امنترین حالت ممکن باشند، مورد اصابت موشک صهیونیستی قرار گرفت. هنوز صدای خندههایش در خانه ما نپیچیده بود و هنوز با دست کوچولویش دستهای ما را کامل لمس نکرده بود که مورد اصابت قرار گرفت. دستی که میتوانست کاملاً سالم به زندگی ادامه بدهد، الان دیگر کاملاً سالم نیست و آثار جراحت را در دست پناه کوچولوی ما میبینید.»
وی افزود: «پدر پناه تلاش کرده بود خانه را در امنترین حالت ممکن قرار دهد، اما همان خانهای که قرار بود پناهگاه امنی برای پناه باشد، آوار شد و پناه زیر آوار مجروح شد. لحظهای که خانه مورد اصابت قرار گرفت، من مادری بودم که فقط سه ماه از مادر بودنم گذشته بود و نمیدانستم باید برای نجات فرزندم کاری کنم یا خودم را سپر بلای فرزندم کنم. ما در این حادثه هفت نفر از عزیزانمان را از دست دادیم؛ هفت امید و هفت زندگی. مهی سادات ۱۰ ساله، دانشآموز کلاس چهارم، از جمله این عزیزان بود که در همان روزهای جنگ از چیدمان سفره هفتسین و پوشیدن لباس نو عید برای ما صحبت میکرد، اما فرصت هیچکدام از این کارها را نداشت.»
مادر پناه محمدی با تأکید بر اینکه امیدش را به آینده از دست نداده است، گفت: «امروز اگر در جمع شما هستم، با قلبی پر از درد و رنج اینجا هستم؛ دردی که ناشی از مجروحیت دست دخترم است. دستی که درست است الان مجروح است، اما انشاءالله به لطف خدا در آینده مشت محکمی میشود برای اینکه در دهان آمریکا و اسرائیل بزند و پرچم کشورمان را محکمتر از قبل بگیرد. از رسانههای عزیز درخواست میکنم صدای پناه و پناههای دیگر این سرزمین باشند و کاری کنند که دیگر هیچ فرزند دو ماههای زیر آوار نماند و هیچ مادری با درد از دست دادن فرزندش زندگی نکند.»
روایت مادربزرگ نورا و امیرعباس؛ نورا هر شب میگفت میروم تو دهن آمریکا و اسرائیل بزنم
مادربزرگ نورا و امیرعباس که همراه پدر و مادرشان به شهادت رسیدند، گفت: «نورا در مدرسه خیلی دختر فعالی بود، خیلی با ایمان و نمازخوان. در راهپیماییها و تجمعها حضور داشت. هر شب میرفت و میگفت مامانجان، من میروم تو دهن آمریکا و اسرائیل بزنم. پدرشان بسیجی فعال بود و در سوریه و عراق با داعش میجنگید.»
وی با اشاره به شب حادثه گفت: شبی که مادر خانمش فوت کرد، ما شهرستان بودیم. پسرم تقریباً ۲۴ ساعت در راه بود. شب به او گفتم یک بار دیگر برویم خانه، گفت نه مامان، با خانواده میخواهم پیش خانوادهام بروم. حدود ساعت ۸:۳۰ به خانه رفتند. بعد دیدم برق اتاقشان روشن شد. زنگ زدم به گوشی پسرم، برنداشت. به عروسم زنگ زدم، برنداشت. تا ساعت ۱۱ چرخیدیم. بعد دیدم خانهشان را زدند. وقتی رفتیم پایین، نگذاشتند ببینیم.
امیرعباس را به بیمارستان رازی و بعد به بیمارستان امام حسین بردند. تا ساعت ۶ صبح زنده بود و ساعت ۶ صبح امیرعباس من شهید شد. بچههایم همه آنجا شهید شدند.»
وی در پایان گفت: «تقاص خون شهدایمان را بگیرند، خون شهیدانمان را بگیرند. انشاءالله دشمن نابود شود، اسرائیل نابود شود و پیروزی اسلام محقق شود.»
روایت پدر شهیده زهراسادات موسوی؛ مسیر درست نیست
پدر شهیده زهراسادات موسوی نیز در این مراسم گفت: «شهدای هر خانواده کسانی هستند که در آن خانه بروز و ظهور بهتری دارند و اثرگذاری بیشتری دارند. معمولاً شهدا با بقیه فرق میکنند و طبیعتاً از دست دادنشان برای اعضای خانواده سختتر است. شاید همین باعث است که خدای متعال لطف و عنایت ویژهای نسبت به این خانوادهها دارد. آنچه من به عنوان پدر شهید درک کردم، تفاوت محسوس لطف خاص الهی و آن تعبیر قرآنی است؛ سکینهای که بر دلها جاری شده و انشاءالله باقی خواهد ماند.»
پدر شهیده زهراسادات موسوی افزود: «رئیسجمهور تلاش زیادی میکند، ولی احساس میکنیم مسیر درست نیست و مسیر خلاف نظر امام و امت است. تا این مسیر اصلاح نشود، اوضاع بدتر میشود. ما هشت، نه ماه است منتظر جنگ بعدی هستیم. چرا تمام نمیشود؟ شما فرمودید تفاهمنامهها و قوانین بینالمللی کاغذپارهای بیش نیستند و حقوق بشری وجود ندارد. ما الان چند ماه است دل بستهایم به یک تفاهمنامه. تفاهمنامه چه جایگاه حقوقی در حقوق بینالملل دارد؟ وقتی کنوانسیونها بیمحلی میشوند، یک تفاهمنامه دو نفره امضا شده چه ارزشی دارد؟ کی آن طرف امضایش کرده؟ کسی که همین الان میگوید من وقتم را تلف کردم برای امضای آن. ما معطل تحقق این بمانیم؟ تا کی؟»
وی در پایان تصریح کرد: «به نمایندگی از جمع کثیری از خانوادههای شهدا میگویم تا تقاص خون این شهدا، تکتک شما و خصوصاً امام شهید، درست گرفته نشود و برخورد درستی با مستکبرین نشود، این روند بدتر خواهد شد. روایت داریم که« تکبر عند المتکبر تواضع»؛ اگر میخواهیم تواضع خرج کنیم، راهش این است که در مقابل مستکبرین کوتاه نیاییم و خم نشویم.»
در این مراسم، فاطمه مهاجرانی سخنگوی دولت، زهرا بهروز آذر معاون زنان رئیسجمهور، زهرا پزشکیان فرزند رئیسجمهور و موسوی رئیس بنیاد شهید و امور ایثارگران حضور داشتند.
انتهای پیام/