برای ستارهای که در 24 سالگی بازنشسته شد؛ دستاوردی بزرگتر از مدال و امتیاز برای تیم حسن رنگرز
به گزارش خبرگزاری آنا، کشتی فرنگی ایران در این سالها بارها و بارها در نتیجه از کشتی آزاد پیشی گرفته است. این بار هم در مسابقات قهرمانی جهان، در حالیکه تیم کشتی آزاد ایران در جایگاه سومی قرار گرفت و 6 مدال به دست آورد، کشتی فرنگی اما قهرمانی 9 مدالهاش را جشن گرفت و مثل سال گذشته، دو برابر تیم دوم، امتیاز گرفت.
سال گذشته هر دو تیم ملی آزاد و فرنگی ایران در زاگرب کرواسی قهرمان جهان شدند، اما فقط تیم ملی کشتی فرنگی توانست قهرمانی سال گذشته خود را در آستانه تکرار کند و چیزی که بیشتر از از مدال و امتیاز و دبل قهرمانی اهمیت دارد، حفظ قهرمانان بزرگ و جایگزینی آنها با هم، بدون آنکه عمر کشتی نفر قبلی تمام شود؛ بوده است. در زیر به چند مورد از این دست موارد اشاره خواهیم کرد؛ آنهم از تیم حسن رنگرز که خودش به همین شکل عمر کشتیاش به پایان رسیده بود.
ستاره کشتی فرنگی ایران بعد از المپیک 2000 سیدنی؛ او با طلای سال 2001 جهان، بعد از 32 سال توانست طلای مرحوم فیروز علیزاده در جهانی 1969 ماردل پلاتا تکرار کند. بیش از سه دهه کشتی فرنگی ایران انتظار طلا را کشیده بود که حسن رنگرز آمد و به عنوان یک ستاره در کشتی جهان خودش را مطرح کرد و همان سال هم از سوی فیلا (اتحادیه جهانی) به عنوان فنیترین کشتیگیر فرنگیکار جهان معرفی شد. سال بعد از آن هم درحالیکه برای تکرار طلا، بیرقیب بود، یک اشتباه از سوی او و تصور پایان کشتی، شکست تلخ و غیرمنتظرهاش را به همراه داشت تا به مدال برنز بسنده کند و البته فیلا هم به این موضوع واقف بود که علیرغم سوم شدن رنگرز، باز هم او را فنیترین کشتیگیر جهان معرفی کرد.
او میتوانست کشتی فرنگی ایران را در المپیک 2004 صاحب مدال طلا کند اما به هرنحوی که بود، نتیجه آنطور که باید رقم نخورد و او با ناکامی المپیک را به پایان رساند. در اوج جوانی و در عین حال پختگی، اما ظهور ستاره دیگری و برخورد سرمربی وقت با او، باعث شد حسن رنگرز در 24 سالگی از دنیای قهرمانی خداحافظی کند.
درحالیکه برگزاری یک مسابقه انتخابی در شرایط عادلانه و برابر، باعث حفظ او در وزن بالا و فضا دادن به ستارهی بیبدیلی چون حمید سوریان میشد اما ظهور سوریان، دنیای قهرمانی ستارهای دیگر، حسن رنگرز را به دلیل برخورد نامناسب و غیرپدرانه کادرفنی وقت، به پایان رساند.این کاری بود که حسن رنگرز طی سالهای سرمربیگریاش در تیم ملی ایران هرگز انجام نداد.
بزرگترینش هم جایگزینی سعید اسماعیلی با محمدرضا گراییِ قهرمان المپیک بود. اسماعیلی در چرخهی سال 2024 همه جا کشتی گرفت و اول شد تا به گرایی برسد. او ابتدا در تورنمنت و بعد هم قهرمانی آسیا طلا گرفت و بعد از آن هر دو کشتیگیر به تورنمنت رنکدار اعزام شدند و کسب مدال برنز از دو گروه مختلف، درحالیکه میشد همانجا هم باتوجه به کیفیت مسابقه و حریفان دو کشتیگیر، اسماعیلی را نفر برتر اعلام کند، اما تصمیم به برگزاری دو مسابقه انتخابی رودررو در پایان تورنمنت گرفته شد تا جای هیچ بحث و حرف و حدیثی نماند. هر دو کشتی را اسماعیلی برد و صاحب دوبنده تیم ملی شد و در المپیک 2024 پاریس، طلای المپیک 2020 توکیوی گرایی را تکرار کرد.
اثبات شایستگی سعید اسماعیلی در وزن 67 کیلوگرم باز هم به این معنی نبود که به محمدرضا گرایی فرصت داده نشود. او تصمیم به تغییر وزن گرفت و باوجود عدم حضور در مسابقات کشوری، باز هم به اردو دعوت شده و به تورنمنت رفت. درنهایت هم خودش از کشتی فاصله گرفت.
جابهجایی فردین هدایتی با امین میرزازاده هم یکی دیگر از این جابهجاییهای مهم و تاریخی کشتی فرنگی ایران بوده است. مبارزه انتخابی و رودرروی آنها در مرحله نهایی انتخابی تیم ملی در کرمان اتفاق افتاد و آنها در شرایطی برابر مقابل هم قرار گرفتند، بنابراین هرچند شکست قطعا برای کشتیگیر خوبی چون امین میرزازاده با 2 طلا و یک نقره جهانی و یک برنز المپیک، تلخ بود اما او دوباره به اردوی تیم ملی بازگشت و طلای بازیهای آسیایی اخیر را به دست آورد.
پویا دادمرز و پیام احمدی هم با مبارزه انتخابی رودررو دوبنده جهانی 2025 را با هم عوض کردند. پویا دادمرزِ دارنده دو نشان نقره و برنز جهان، در مسابقه انتخابی با پیام احمدی خودش هم مجاب شد که در این مقطع حریف جوانترش شایستگی بیشتری برای حضور در مسابقات جهانی دارد و بعد از آن کشتی را ادامه داد و در چرخه 2026 هم روی تشک رفت.
حفظ عنوانداران قبلی و عدم دلسردی آنها و فاصله نگرفتن از کشتی، بعد از ظهور ستاره جدید؛ به واقع دستاوردی بسیار بزرگتر از مدال و امتیاز برای حسن رنگرز و کادرفنیاش بوده است.
انتهای پیام/