توصیه «دو ساعت گوشی در روز برای کودکان» شکست خورد
به گزارش خبرگزاری آنا، به نقل از «Futura Sciences»؛ آکادمی آمریکایی اطفال پس از سال‌ها توصیه مبتنی بر محدودیت زمانی، در رویکرد جدید خود توجه را از «شمردن ساعت‌ها» به نوع استفاده، شرایط استفاده و تأثیر آن بر زندگی کودک منتقل کرده است.
قانون دو ساعت از کجا آمد؟
ریشه این توصیه‌ها به سال ۱۹۹۹ بازمی‌گردد؛ زمانی که آکادمی آمریکایی اطفال توصیه کرد کودکان زیر دو سال تا حد امکان در معرض نمایشگرها قرار نگیرند. در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۶ نیز محدودیت دو ساعت استفاده تفریحی از صفحه‌نمایش برای گروه سنی ۵ تا ۱۸ سال مطرح شد؛ توصیه‌ای که نگرانی‌هایی مانند اختلال خواب، کم‌تحرکی، امنیت آنلاین و آزار اینترنتی را در نظر داشت. اکنون اما دنیای دیجیتال دیگر شبیه سال‌های قبل نیست.
ساعت‌های استفاده از صفحه‌نمایش چگونه محاسبه خواهد شد؟
با ورود گوشی هوشمند، تبلت، شبکه‌های اجتماعی، بازی‌های آنلاین و ابزارهای گفت‌وگومحور، یک ساعت استفاده از صفحه‌نمایش به طور کامل معنای متفاوتی دارد.
کودکی که یک ساعت مشغول اسکرول بی‌پایان ویدئوهای کوتاه است، تجربه‌ای مشابه کودکی ندارد که همان یک ساعت را با دوستانش تماس تصویری برقرار می‌کند، یک پروژه آموزشی انجام می‌دهد یا در یک بازی آنلاین با اعضای تیمش همکاری می‌کند.
از همین‌جا است که رویکرد جدید شکل می‌گیرد و به جای اینکه فقط بپرسیم «چند ساعت؟»، باید بپرسیم «چه کاری؟ با چه کسی؟ برای چه هدفی؟ و به قیمت از دست دادن چه چیزی؟»
آیا هنوز برای سنین پایین محدودیت وجود دارد؟
تغییر رویکرد به معنای آزاد شدن کامل صفحه‌نمایش برای کودکان نیست. بر اساس توصیه‌های جدید، برای کودکان زیر ۱۸ ماه همچنان پرهیز از صفحه‌نمایش توصیه می‌شود، زیرا استفاده طولانی و مستقل ممکن است جای تعاملات مهم برای رشد کودک را بگیرد.
برای کودکان ۱۸ تا ۲۴ ماه نیز استفاده از محتوای مناسب و همراهی بزرگسال اهمیت دارد. در گروه سنی ۲ تا ۵ سال، استفاده از محتوای باکیفیت آموزشی قابل‌قبول‌تر است و زمان تفریحی همچنان باید محدود باشد.
برای کودکان مدرسه‌ای و نوجوانان، محدودیت ثابت زمانی جای خود را به ارزیابی شرایط و نوع استفاده می‌دهد.
والدین دیگر «نگهبان صفحه» نیستند
رویکرد جدید، نقش والدین را هم تغییر داده است. مسئله دیگر فقط گرفتن گوشی از دست کودک یا تعیین یک تایمر دو ساعته نیست؛ والدین باید ببینند فرزندشان از چه برنامه‌هایی استفاده می‌کند، چه چیزی در فضای آنلاین توجه او را جلب کرده و صفحه‌نمایش چه فعالیت‌هایی را از زندگی واقعی او حذف کرده است.
آیا گوشی باعث شده وعده‌های غذایی خانوادگی مختل شود؟ آیا استفاده شبانه خواب کودک را به هم زده است؟ آیا شبکه اجتماعی جای ارتباط حضوری را گرفته؟ یا اینکه کودک از همان ابزار برای یادگیری، ارتباط با دوستان و فعالیت خلاقانه استفاده می‌کند؟ در این نگاه، محتوا و زمینه استفاده از خود عدد مهم‌تر می‌شود.
یک اختلاف علمی هنوز باقی است
با وجود تغییر رویکرد، درباره میزان تاثیر صفحه‌نمایش‌ها بر سلامت روان و رشد کودکان هنوز اجماع کامل وجود ندارد.
برخی پژوهشگران معتقدند ارتباط میان میزان استفاده از فناوری و مشکلات سلامت روان نوجوانان ضعیف‌تر از چیزی است که گاهی در فضای عمومی مطرح می‌شود. در مقابل، گروهی دیگر به هم‌زمانی گسترش گوشی‌های هوشمند و شبکه‌های اجتماعی با افزایش برخی شاخص‌های مشکلات سلامت روان، به‌ویژه در میان دختران نوجوان، اشاره می‌کنند.
بنابراین هنوز نمی‌توان گفت «صفحه‌نمایش‌ها بی‌ضررند» یا برعکس، هر مقدار استفاده بیشتر به آسیب منجر می‌شود؛ به نوعی بحث علمی همچنان ادامه دارد.
مدیریت زندگی دیجیتال کودک
آنچه تغییر کرده، نگاه به صفحه‌نمایش است. دیگر نمی‌توان تمام تجربه دیجیتال کودک را با یک عدد اندازه‌گیری کرد؛ زیرا گوشی و اینترنت هم‌زمان می‌تواند ابزار آموزش، سرگرمی، ارتباط اجتماعی و البته منبع حواس‌پرتی و مصرف بی‌پایان محتوا باشد.
سال‌ها «دو ساعت» تبدیل به یک عدد جادویی برای سنجش خوب یا بد بودن رابطه کودک با فناوری شده بود؛ انگار اگر کودک ۱ ساعت و ۵۹ دقیقه به صفحه نگاه کند، همه‌چیز درست است و با عبور از دو ساعت، ناگهان خطر آغاز می‌شود؛ اما زندگی دیجیتال این‌قدر ساده نیست. یک ساعت اسکرول بی‌هدف، با یک ساعت یادگیری، گفت‌وگو با دوستان یا ساختن یک اثر دیجیتال یکسان نیست.
مسئله امروز والدین دیگر به جای «چند ساعت آنلاین بودن» باید بیشتر «چگونه آنلاین بودن» باشد. اگر قرار است گوشی و اینترنت بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی کودکان باشند، والدین هم به جای جنگ دائمی با ساعت و تایمر، باید به محتوایی که کودک مصرف می‌کند، الگوریتمی که او را نگه می‌دارد و فعالیت‌هایی که به خاطر صفحه‌نمایش کنار گذاشته می‌شوند توجه کنند. کودک را نمی‌توان فقط با یک کرنومتر از دنیای دیجیتال سالم عبور داد و سواد استفاده از فناوری، از خود محدودیت زمانی مهم‌تر است.
انتهای پیام/