لقاح آزمایشگاهی (IVF) چیست؟
برای شروع IVF، معمولاً دارو‌های هورمونی به فرد داده می‌شود تا تخمدان‌ها به جای آزاد کردن یک تخمک، چند تخمک را در یک چرخه آماده کنند. سپس پزشک با یک روش پزشکی، تخمک‌های آماده‌شده را از تخمدان خارج می‌کند. در همین زمان، نمونه اسپرم نیز تهیه و در آزمایشگاه بررسی و آماده می‌شود تا اسپرم‌های مناسب برای لقاح انتخاب شوند.
در مرحله بعد، تخمک و اسپرم در آزمایشگاه در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند تا لقاح انجام شود. در برخی موارد، پزشک می‌تواند یک اسپرم را مستقیماً وارد تخمک کند؛ روشی که به آن تزریق اسپرم به داخل تخمک یا «ICSI» گفته می‌شود. اگر لقاح موفق باشد، سلول حاصل شروع به تقسیم می‌کند و طی چند روز به جنین تبدیل می‌شود. جنین در این مدت در شرایط کنترل‌شده آزمایشگاه نگهداری و بررسی می‌شود.
در نهایت، جنین به داخل رحم منتقل می‌شود. اگر جنین بتواند به دیواره رحم متصل شود، بارداری شکل می‌گیرد و ادامه آن مانند یک بارداری معمولی پیگیری می‌شود. بنابراین، IVF به زبان ساده یعنی کمک به شکل‌گیری جنین در خارج از بدن و سپس انتقال آن به رحم. این روش می‌تواند برای دلایل مختلف ناباروری استفاده شود، اما احتمال موفقیت آن برای همه افراد یکسان نیست و عواملی مانند سن، وضعیت تخمدان‌ها، کیفیت تخمک و اسپرم و شرایط رحم می‌توانند بر نتیجه تأثیر بگذارند.
انتهای پیام/