روایتی از تأثیر اساتید بزرگ تئاتر بر یک بازیگر/ «اتاق دود» فقط برای هنرجویان تئاتر نیست

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، نمایش «اتاق دود» به نویسندگی یاسمن و علیرضا یزدانی و کارگردانی سینا راستگو برگرفته از رمان رود راوی نوشته ابوتراب خسروی اجرایش را در سالن شماره دو عمارت هما آغاز کرده است. بازیگران نمایش علی بنائی، شکوفه حیدریان، امید سلیمی، امیر شاه علی و امین موحدی پور هستند.

امین موحدی‌پور، بازیگر نمایش «اتاق دود» درباره نقش خود به خبرنگار آنا گفت: در فضای تئاتر، کار تیمی خیلی مهم است. در تیم «اتاق دود» هم همه چیز دست به دست هم داده است تا شاهد خروجی مطلوب آن در این روز‌ها باشیم. یادم می‌آید روزی که اجرای صحنه تکمیل شد، تغییری درون من هم اتفاق افتاد. روزی که موسیقی اضافه شد، به شکل دیگری به من کمک کرد تا کاراکترم را خلق کنم؛ به همین ترتیب وقتی لباس و گریم تثبیت شد، برداشت من هم از نقشم رفته رفته کامل‌تر شد.

این بازیگر به نوعی بازنمایی کاراکتر سه شخصیت صاحب‌ نام تئاتر ایران را در این نمایش بر عهده دارد و در این باره توضیح داد: برای من و کارگردان مهم بود قبل از هرچیز درون‌مایه متن به اجرا برسد و از اول هم قرار نبود درگیر بازآفرینی‌های لحنی و بدنی شخصیت‌هایی که نام آنها برده می‌شود، باشیم.

وی یادآور شد: از اساس، قرار بود تاثیری از افرادی که در بازیم گنجانده شده روی صحنه بیاورم نه اینکه نعل به نعل شبیه‌شان باشم. این کار، برایم پیچیدگی تولید نکرد، بلکه بیشتر، احساس مسئولیت داد و خلاصه بار سنگینی بر دوشم بود.

وی در ادامه افزود: هر کدامشان را یک جور دوست دارم، چون هر یک از این چهره‌ها تأثیر خاصی روی من گذاشتند؛ البته طبیعی است شخصیت اول یعنی استاد سمندریان به خاطر تعلق خاطری که به او دارم و اول بودنش در روند روایت، موتورم را روشن می‌کند.

امین موحدی‌پور که تابستان گذشته تهیه‌کنندگی نمایشی را در سالن چهارسو هم بر عهده داشت، در این باره گفت: نمایش خطرنج تا امروز تنها تجربه تهیه‌کنندگی من بوده، اما خودم را بازیگر می‌دانم و دوست دارم ارتزاق زندگیم هم از این هنر باشد. از حالا می‌دانم نمایش بعدی‌ام چه وقت روی صحنه می‌رود. آذر ماه «رویای پر شکوه خالی» به کارگردانی حامد ادوای به صحنه خواهیم آورد.

این بازیگر در پاسخ به این سوال که چه کسانی را برای تماشای «اتاق دود» دعوت می‌کند، اضافه کرد: این نمایش در ظاهر مناسب هنرجو‌های جوان تئاتر است. ولی اگر عمیق‌تر نگاه کنی، در می‌یابی هر کس که در ایران این روز‌ها در حال زیستن است، خوب است آن را تماشا کند و برداشت‌های خاص خودش را داشته باشد.