بدرقه‌ اکبر عبدی، سوگ از دست دادن تکه‌ای از حافظه‌ عاطفی و هویت تصویری است

"هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

 

خبر رفتن اکبر عبدی، شبیه به خاموش شدن ناگهانی چراغ‌های سالن سینما در اوج یک سکانس شیرین است؛ تاریک، مبهوت‌کننده و تلخ.

 

پرده نقره‌ای، امروز یکی از اصیل‌ترین و تکرارناپذیرترین چهره‌های خود را از دست داد و سینمای ایران به سوگ یکی از نوابغ غریزی‌اش نشست.

 

اکبر عبدی برای جان بخشیدن به نقش‌ها نیازی به تکلف و اغراق نداشت؛ او بی‌واسطه خود زندگی بود. بغض معصومانه‌اش در «مادر»، استیصال شیرینش در «اجاره‌نشین‌ها» و سرگشتگی عمیقش در «آدم‌برفی»، از دل جامعه می‌جوشید و بر جان می‌نشست. او نه تنها مرد هزار چهره سینما، که آینه‌ی روح جمعی مردمی بود که با اشک‌ها و لبخندهایش روزگار گذراندند. مردی که هنر خنداندن در اوج اندوه و گریاندن در بطن تبسم را بهتر از هر کسی می‌دانست.

 

برای سینمای ایران، بدرقه اکبر عبدی، سوگِ از دست دادن تکه‌ای از حافظه‌ی عاطفی و هویت تصویری است. او که در تمام این سال‌ها، بی‌تکلف و رها، راوی صادق غصه‌ها و قصه‌های مردمش بود، حالا در سکوتی ابدی به تاریخ هنر این سرزمین پیوسته است.

سوگوارانه و با قلبی دردمند، این کوچ تلخ را به خانواده صبور ایشان، اهالی نجیب و شریف سینما و تمامی مردم هنرپرور ایران تسلیت می‌گویم.

روانش شاد و آرامش ابدی سهم روح بزرگش. "