مکانیکی به وسعت حسینیه

جواب اينكه رد سياهيِ جا مونده از روغن ماشين و تعميرات رو چطوري از دست و بالش پاك مي‌كنه، شايد با يه سرچ ساده تو اينترنت پيدا بشه؛ تينر، بنزين يا هر چيزي كه حلال چرك و چربيِ حاصل كار شرافتمندانه‌ست. اما زنگار دل آدميزاد چطور؟ اصلاً شايد اين سؤال، تمام رنج بشريت تو عصر دود و جنگ باشه. اگه از حاج محمود آقا بپرسي، كه از سال ٩٨ تا حالا، تو اوج كرونا و پاندمي، بعدش جنگ و هزار و يك چالش ديگه، كركره مغازه‌ش فقط براي تعمير ماشين بالا نرفته، جوابش رو بهت ميگه…روضه‌هاي دوستانه‌اي كه مأمنشون همين تعميرگاه بوده. از همون سال تا امروز، پنجشنبه‌ها از غروب، اين تعميرگاه ميشه قرار روضه‌هاي دورهمي، به صرف عصرونه. ماجرا اينه كه زورِ عشق به هر چيزي مي‌چربه؛ از كرونايي كه از اين تعميرگاه حسينيه ساخت، تا موشك‌بارون جنگ كه هيئت‌ها رو كشوند توي خيابون ها، اين قرار عاشقي برقراره.