نگاهی به ۲ انیمیشن متفاوت ایرانی/ فقدان مادر بزرگ و دغدغه‌های خلق ادبی

 به گزارش خبرگزاری آنا، رامک امین کاظمی در «گل‌های کاغذی» به موضوع خلق ادبی پرداخته و فاطمه حقیقی در «مامان لیلی» فقدان و مرگ را از نگاه یک دختر خردسال به تصویر کشیده است.

انیمیشن «گل‌های کاغذی» ساخته رامک امین کاظمی، سیر و سلوک یک نویسنده زن را نمایش می‌دهد. فیلمی خلاقانه درباره بانوی نویسنده که از روز‌های درخشش و خلق ادبی فاصله دارد و به انزوایی خودخواسته تن داده است. فیلم بدون دیالوگ و فارغ از زمان و مکان است، احتمالا این ویژگی به دیده شدن فیلم در جشنواره‌های متعدد کمک کرده است، کارگردان با طراحی و خلق فضایی زیبا و با نمایش جزئیات، جهانی تصویری ساخته است. نما‌هایی زیبایی از جمله وقتی که نویسنده روی زمین دراز کشیده، قالی را روی خود کشیده و دستنوشته‌ها کنارش، چیده شده یا ماهی‌های قرمزی که نماد زندگی و خلاقیت و عشقند، او را دنبال می‌کنند و جهان سردش را جلا می‌بخشند، ابر‌های روی سر نویسنده و ... این جزئیات «گل‌های کاغذی» را سرو شکلی حرفه‌ای داده است.

مضمون این فیلم، جهانشمول است، برای نویسنده (هنرمند) مرگ زمانی فرا می‌رسد که خلق برایش رخ نمی‌دهد. برای شخصیت «گل‌های کاغذی» نوشتن دشوار شده و او برای ورود به دنیای نویسندگی، به زایمان روحی نیاز دارد. اتفاقی که به نظر می‌رسد در سکانس پایانی رخ داده است.

در انیمیشن کوتاه «مامان لیلی» روایت آلزایمر، بیماری و سالخوردگی از منظر یک کودک خردسال روایت می‌شود. مادر بزرگ سالخورده، زندگی نباتی دارد، دختر خردسال، درکی از مرگِ نزدیک و پیری ندارد، فیلمساز می‌کوشد نیستی و فنا را از منظر یک کودک به نمایش بگذارد. این انیمیشن کوتاه، برای کودکان ساخته نشده اگر چه می‌تواند آنها را جذب کند، اما فیلمی است برای مخاطبان بزرگسال، فیلمی تلخ، درباره فقدان و اندوه. نقاشی‌های «مامان لیلی» ساده است، دیالوگ‌ها اندک و ضرباهنگ قصه سریع است و به سرعت به فاجعه ختم می‌شود، اما از آنجا که شخصیت اصلی یک کودک است، به سرعت روی تماشاگر تاثیر می‌گذارد.

«مامان لیلی» و «گل‌های کاغذی» تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی هستند.