روایتی از تعبیر خواب معلمی در ۹ اسفند؛ زنگ درسی که ناقوس شهادت نواخت

خبرگزاری آنا ـ حسین بوذری؛ در میان هیاهوی روزگار، گاه داغی بر دل می‌نشیند که سال‌ها بر تار و پود خاطراتمان سایه می‌افکند. میناب، این شهر صبور، امروز با غمی عمیق، یاد یکی از دلسوختگان علم و دانش خود را گرامی می‌دارد؛ معلمی که خانه‌اش را مدرسه کرد و دلش را به وسعت تمام دانش‌آموزانش گشود.

او در کلاس درس عشق، جان باخت تا ایثار را معنایی تازه بخشد؛ از عشق بی‌انتها به شاگردانش تا لحظات نفس‌گیر و تلخ شهادت که تلخی فقدان را با شکوه ایثار درهم می‌آمیزد.

دشمن آمریکایی ـ صهیونیستی نهم اسفند سال گذشته در اقدامی جنایتکارانه با سکوت شوم پنج موشک، غرش مرگ را بر فراز مدرسه شجره طیبه میناب فرود آورد.

گویی آسمان بر سر دانش‌آموزان و معلمان فرو ریخت. ۱۶۸ نور از میان ما پر کشیدند و ۹۵ نفر دیگر، زخم‌دارِ این حادثه شوم شدند؛ زخمی که بر پیکره‌ قلب‌هایمان نشست. این تنها بخشی از داغی بود که بر دل هرمزگان، این استان همیشه در خط مقدم نشست.

هرمزگان؛ استانی که خون داد تا ایران بماند

از آغاز جنگی نابرابر، هرمزگان، قلب تپنده مقاومت ایران، همواره آماج حملات دشمن بوده است. بیش از ۲۳۰ نفر از بهترین فرزندان این استان، از جمله ۱۶۸ دانش‌آموز و کادر آموزشی مدرسه شجره طیبه میناب، جان خود را فدا کردند تا خاک وطن در امان بماند.

این استان پس از تهران، بیشترین آمار شهدا را در میان دیگر استان‌ها دارد. خانه‌های مسکونی، مدارس، مراکز ورزشی و زیرساخت‌ها، همه و همه شاهد ویرانی بودند؛ اما روح مقاومت و ایثار در این خاک، هرگز خاموش نشد.

 امروز (۱۲ اردیبهشت) روز معلم است و از دیرباز آموزگاران و معلمان به‌عنوان ستون‌های اصلی پیشرفت جوامع و راویانِ چراغِ دانایی شناخته شده‌اند. آنان نه‌تنها دانش را منتقل می‌کنند، بلکه با پرورش روح، اخلاق و تفکر، بذرِ انسان‌سازی را در دلِ نسل‌های آینده می‌کارند. 

جایگاه معلم، جایگاهی رفیع و مقدس است؛ کسی که با صبر، عشق و ایثار، مسیرِ رشد و تعالی را برای شاگردانش هموار می‌سازد. در تقویمِ پر افتخارِ فرهنگِ ایرانی، روز معلم، فرصتی است مغتنم برای ارج نهادن به این مقام والا و یادآوریِ فداکاری‌های کسانی که این حرفه را به مسلکی عاشقانه بدل کرده‌اند.

حکایتِ شجره طیبه؛ رویش سروهای سرخ‌فام عشق

در گوشه‌ای از این سرزمینِ پرافتخار، در قلب استانِ هرمزگان، شهرِ میناب و دبستان «شجره طیبه»، نامی است که امروز با واژه «شهادت» پیوندی ناگسستنی خورده است. این دبستان تا ۹ اسفندماه شاهد حضور ۲۶ معلم فداکار بود؛ ۲۶ ستاره‌ای که با جان و دل، رسالت روشنگری را بر دوش کشیدند. 

این ستارگان بی‌نشان هریک چراغی راهی بودند در آسمانِ تعلیم و تربیت که با حضورِ گرم و دانش سرشارشان، کلاس درس را به فضایی سرشار از امید بدل کرده بودند.

این ستارگان بی‌نشان نه‌تنها الفبایِ فارسی و ریاضی را به کودکانِ این دیار آموختند، بلکه درسِ زندگی، انسانیت، ایثار و عشق به وطن را در تار و پودِ وجود دانش‌آموزانشان تنیدند.

مفهوم «شهادت» در فرهنگِ ایرانی، همواره با بالاترین مرتبه ایثار و فداکاری همراه بوده است. شهادت، اوجِ تجلی باورها، ارزش‌ها و تعهدِ انسانی است؛ آنگاه که فرد، جان عزیز خویش را در راه عقیده، آرمان و دفاع از ارزش‌هایش، فدا می‌کند. معلمانی که در دبستانِ شجره طیبه میناب به مقامِ والای شهادت رسیدند، با عمل خود، درس شهادت را نه به صورتِ انتزاعی، بلکه به شکلی ملموس و با سوز درونی، به کلاسی به وسعت تمامِ ایران آموختند.

این معلمان دلسوز و عاشق دانش‌آموزان نشان دادند که رسالت معلمی، تنها در انتقال دانشِ نظری خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در فداکاری، ایستادگی بر سرِ اصول و در دفاع از آنچه که به آن باور دارند، نیز متجلی می‌‌شود. ایثارِ این عزیزان، یادآورِ این حقیقت است که ارزشِ واقعیِ یک انسان، در گروِ عمقِ باور‌ها و میزانِ فداکاریِ اوست.

امروز در روز بزرگداشتِ مقامِ معلم، یاد و خاطرهِ ۲۶ معلم شهید دبستان شجره طیبه میناب، نه‌تنها در دل دانش‌آموزان دیروز و امروز این مدرسه، بلکه در قلب تمامِ کسانی که باور به رسالت معلمی دارند، زنده و پویاست.

این ۲۶ ستاره دیگر تنها نام‌هایی بر یک فهرست نیستند؛ بلکه نماد ایثار، استقامت و عشق به میهن و وطنی هستند که تلاش کردند آن را به بهترین شکل، به دست آیندگان بسپارند.

هریک از این معلمان با خود، داستانی از عشق، امید و تعهد به همراه داشتند. داستان‌هایی که شاید امروز در سکوت روزگار، کمتر شنیده شود، اما در عمق جان جامعه، همچون نوری گرم، سوسو می‌زند. این معلمان با فداکاریِ خود، میراثی گران‌بها را برای ما به یادگار گذاشتند؛ میراثی که ارزش جانفشانی در راه آرمان‌ها و خدمت به خلق را به ما یادآوری می‌کند.

معلمانِ شهید دبستانِ شجره طیبه میناب با ایثارِ جانِ خود، فصلِ جدیدی را در کتاب پرافتخارِ معلمی گشودند؛ فصلی که عنوانش «درسِ شهادت» بود و محتوایش، اوج وفاداری به آرمان‌ها. با گرامیداشتِ یاد این معلمان، به خودمان و به نسل‌های آینده یادآوری می‌کنیم که عشق به دانش، خدمت به خلق و فداکاری در راه وطن، بالاترین افتخار یک انسان است.

بسیاری از اتفاقاتی که در میناب افتاد توی فاجعه‌ای که برای این دانش آموزا افتاد گفته نشده وقت نشده اتفاقات دیگری هم بوده اما مردم بدونید اونجا معلمی بوده برای اینکه از دانش آموزان محافظت کنه جون خودش و بچه‌ای که توی رحم داشت و از دست داد مردم ما قهرمانن معلمی که برای حفاظت از جون چهار تا بچه که ترسیدن از صدای انفجار از حرم گرمای آتشی که اون انفجار ایجاد کرده برید ببینید اون منطقه باید موزه

روایت خانم معلم مدرسه شجره طیبه میناب از روز بمباران

خانم معلم مدرسه شجره طیبه شهرستان میناب از روز تلخ بمباران مدرسه می‌گوید. لحظات تلخی که بر او، معلمان و دانش‌آموزان مدرسه گذشت.

حسنيه سالم معلم مدرسه شجره طيبه ميناب است. او روز ۹ اسفند، همان روز که مدرسه شجره طیبه میلاد آماج بمباران دشمن آمریکایی ـ صهیونی قرار گرفت، در مدرسه حضور داشت.

او از لحظه بمباران می‌گوید و از قهرمانی‌های دانش‌آموزان و همکاران فرهنگی شهیدش.

میناب در غم از دست دادن یکی از مرواریدهای علم و دانشش سوگوار است؛ معلمی فداکار که مدرسه را به صحنه ایثار بدل کرد و در دل حادثه‌ای تلخ، با شجاعتی مثال‌زدنی به فیض شهادت نائل شد، همسر و خواهر این بانوی ایثارگر در چهلم ‌شهادت وی از خصوصیات اخلاقی نیکو، عشق بی‌دریغش به دانش‌آموزان و دقایق نفس‌گیر روز شهادت او روایت می‌کنند؛ روایتی که تلخی فقدان را با عظمت ایثار در هم می‌آمیزد.

به گزارش ایرنا، در حمله نهم اسفندماه سال گذشته مدرسه شجره طیبه میناب مورد حمله پنج موشک جنگنده های دشمن قرار گرفت که براثر آن ۱۶۸ نفر از دانش آموزان و کادر آموزشی این واحد آموزشی به شهادت رسیده و ۹۵ نفر دیگر نیز زخمی ‌شدند.

حملات دشمن از شنبه ۹ اسفند در پایتخت و دیگر شهرهای کشور از جمله هرمزگان را دربرگرفت که همچنان نیز ادامه دارد و استان هرمزگان جزو استان هایی بوده که بیشترین آماج حملات دشمنان قرار گرفته است.

از ابتدای جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، تاکنون، بیش از ۲۳۰ نفر در استان هرمزگان به شهادت رسیده اند که جمع زیادی از شهدای این استان را افراد غیرنظامی، زنان و کودکان از جمله ۱۶۸ شهید دانش آموز مدرسه میناب تشکیل می دهند که از این لحاظ پس از تهران دارای بیشترین تعداد شهید در بین سایر استان‌ها است.

در این حملات همچنین به ده‌ها منزل مسکونی، آموزشی، ورزشی و زیرساخت های مختلف خساراتی وارد شده و این اماکن دچار تخریب شده است.