دانشمندان پشم را به مادهای برای ترمیم استخوان تبدیل کردند
به گزارش «مدیکال اکسپرس» (Medical Xpress)، تیم «دانشگاه کینگز کالج لندن» کراتینِ بدستآمده از پشم را در مدلهای حیوانی آزمایش کرد و دریافت این ماده میتواند رشد استخوان جدید را در نواحی آسیب دیده تسهیل کند.
دکتر «شریف الشرقاوی» از دانشکده دندانپزشکی، علوم دهانی و جمجمهای دانشگاه کینگز میگوید: «ما واقعا هیجانزدهایم که برای نخستین بار نشان دهیم چگونه یک ماده مبتنی بر پشم با موفقیت در حیوان زنده برای ترمیم استخوان آزمایش شده است».
علاوه بر عملکرد امیدوارکننده، این ماده از نظر محیطزیستی نیز مزیت مهمی دارد؛ زیرا پشم یک ماده طبیعی و در بسیاری موارد محصول جانبی و کمارزش صنعت دامداری است؛ بنابراین منبعی تجدیدپذیر و قابلگسترش به شمار میرود.
کلاژن؛ ماده محبوب داربستهای زیستی
دهههاست که کلاژن بهعنوان استاندارد طلایی داربست در بسیاری از کاربردهای پزشکی و دندانپزشکیِ بازسازیکننده شناخته میشود. این ماده مانند یک سد محافظ عمل میکند؛ یعنی نمیگذارد بافت نرم وارد ناحیه ترمیم شود و روند بهبود را مختل کند، در حالی که اجازه میدهد استخوان دوباره شکل بگیرد.
با این حال، کلاژن محدودیتهایی هم دارد. این ماده نسبتا ضعیف است و ممکن است خیلی سریع تجزیه شود؛ مشکلی که هنگام ترمیم استخوانهایی که باید وزن را تحمل کنند یا در برابر فشار مقاوم باشند بیشتر خود را نشان میدهد. علاوهبراین، استخراج کلاژن فرایندی پیچیده و پرهزینه است.
الشرقاوی میافزاید: «از منظر پژوهشی، این یک دستاورد مهم است. این یافتهها نشان میدهد که کراتین میتواند بهعنوان نسل تازهای از مواد زیستیِ بازسازیکننده مطرح شود و وابستگی طولانیمدت ما به کلاژن را به چالش بکشد».
برای بررسی توان این ماده، پژوهشگران غشاهایی از کراتینِ استخراجشده از پشم ساختند و با اعمال فرایندهای شیمیایی آنها را به داربستهایی پایدار و بادوام تبدیل کردند.
تیم ابتدا این غشاها را روی سلولهای استخوانی انسانی در آزمایشگاه آزمایش کرد، جایی که سلولها رشد خوبی داشتند و علائم واضحی از تشکیل استخوان سالم نشان دادند.
سپس غشاها را در جمجمه موشهایی با نقص استخوانی که به طور طبیعی ترمیم نمیشد، کاشتند. طی چند هفته، پژوهشگران مشاهده کردند که غشاهای کراتینی چگونه رشد استخوان جدید را در مناطق آسیبدیده پشتیبانی میکنند.
اگرچه غشاهای کلاژنی در مجموع مقدار بیشتری استخوان تولید کردند، داربستهای کراتینی استخوانی ایجاد نمودند که نظم ساختاری بیشتری داشت و استحکام بالاتری نشان میداد. الیاف تشکیلدهنده این بافت جدید جهتگیری منظمتری داشتند؛ الگویی که شباهت بسیار بیشتری به استخوان طبیعی و سالم دارد.
این غشاها همچنین [بدون ایجاد التهاب یا ناسازگاری] با بافت اطراف یکپارچه شدند و در طول فرایند ترمیم، پایداری خود را حفظ کردند؛ دو ویژگی مهمی که برای کاربردهای واقعی پزشکی ضروری است.
الشرقاوی میگوید: «ما توانستیم این فناوری را در یک مدل حیوانی به طور موثر نشان دهیم؛ یعنی این کار فراتر از یک ایده اولیه درباره مواد است. این نتایج ثابت میکند که کراتین قادر است بازسازی استخوان را در یک سیستم زنده پشتیبانی کند و این فناوری را به شکلی چشمگیر به کاربرد در بیماران واقعی نزدیکتر میسازد».
انتهای پیام/