فرزند شما واقعا چاق نیست، شاخص BMI اشتباه میکند
به گزارش «سایتکدیلی»، پژوهشی که در نشریه The Journal of Nutrition منتشر شده است، دیدگاهی پذیرفته شده را درباره چگونگی آغاز چاقی در کودکان زیر سوال میبرد. برای دههها، دانشمندان مرحلهای به نام «بازگشت چربی» (adiposity rebound) را دنبال کردهاند؛ یعنی زمانی که شاخص توده بدنی (BMI) پس از کاهش در اوایل کودکی، دوباره شروع به افزایش میکند. این افزایش، اغلب به عنوان یک نشانه هشدار اولیه برای چاقی آینده تلقی شده است. با این حال، این پژوهش جدید حاکی از آن است که داستان ممکن است پیچیدهتر از این باشد.
پژوهشگران با استفاده از دادههای مربوط به ۲۴۱۰ کودک و نوجوان بین ۲ تا ۱۹ سال که از پیمایش ملی بررسی سلامت و تغذیه ایالات متحده (NHANES) در سالهای ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ جمعآوری شده است، دریافتند که شاخص توده بدنی (BMI) در حدود سن ۶ سالگی، همانطور که انتظار میرفت، افزایش مییابد. همزمان، معیار دیگری به نام نسبت دور کمر به قد همچنان روند کاهشی خود را طی میکند. از آنجا که این نسبت، چربی بدن را دقیقتر منعکس میکند، یافتهها نشان میدهند که کودکان در این دوره لزوما در حال افزایش چربی بدن نیستند. بلکه، به احتمال زیاد در حال افزایش توده بدون چربی، مانند عضلات و استخوانها، به عنوان بخشی از فرآیند رشد طبیعی خود هستند.
این موضوع اهمیت دارد؛ زیرا شاخص توده بدنی (BMI)، گرچه به طور گستردهای استفاده میشود، نمیتواند بین چربی و عضله تمایز قائل شود. کودکی که قد بلندتر و قویتر میشود، ممکن است با وجود ثابت بودن یا کاهش چربی بدن، افزایش شاخص توده بدنی را نشان دهد. این محدودیت باعث شده تا برخی پژوهشگران این سوال را مطرح کنند که آیا شاخص توده بدنی به تنهایی میتواند خطرات سلامتی را در دوران کودکی، زمانی که ترکیب بدن دائما در حال تغییر است، به طور دقیق نشان دهد.
محدودیتهای شاخص توده بدنی در کودکان
دکتر آگباجه میگوید: «بیانیههای اجماع جهانی اخیر در مورد بازتعریف و تشخیص چاقی توصیه کردهاند که چاقی نباید تنها با شاخص توده بدنی تشخیص داده شود بلکه باید با معیارهای غیرتهاجمی مانند نسبت دور کمر به قد تایید شود». او میافزاید: «این مطالعه جدید، استفاده گمراهکننده از شاخص توده بدنی را در کودکانی که ترکیب بدنشان به سرعت در طول رشد تغییر میکند و احتمال نسبت دادن عملکردهای فیزیولوژیکی به پاتولوژی، که ممکن است به مداخلات غیرضروری منجر شود، تقویت میکند. نسبت دور کمر به قد باید به عنوان اولین اقدام ارزان قیمت در تشخیص چاقی کودکان گنجانده شود و شاخص توده بدنی به علت عدم دقت آن، به عنوان ابزار تاییدی مورد استفاده قرار گیرد».
بیش از ۴۰ سال است که «بازگشت چربی» به عنوان مرحلهای در دوران کودکی، معمولا حدود سن ۶ سالگی، تعریف شده است که در آن شاخص توده بدنی پس از کاهش اولیه شروع به افزایش میکند. شاخص توده بدنی از روی قد و وزن محاسبه میشود و به طور گسترده برای غربالگری چاقی استفاده میشود. بازگشت زودهنگام اغلب به عنوان یک علامت هشدار برای مشکلات وزنی آینده تلقی شده است.
با این حال، شاخص توده بدنی بین توده چربی و توده بدون چربی مانند عضله و استخوان تمایز قائل نمیشود. به علت این محدودیت، پژوهشگران این پرسش را مطرح کردهاند که آیا افزایش شاخص توده بدنی واقعا نشاندهنده افزایش چربی بدن است یا صرفا تغییرات طبیعی در ترکیب بدن در طول رشد.
یک معیار دقیقتر برای چربی بدن
برای پرداختن به این موضوع، پژوهشگران از نسبت دور کمر به قد استفاده کردند که محیط کمر را با قد مقایسه میکند تا چربی شکمی را تخمین بزند. سطوح بالاتر چربی شکمی با افزایش خطر ابتلا به بیماریهایی مانند بیماری قلبی، دیابت نوع ۲، فشار خون بالا، بیماری کبد و شکستگی استخوان مرتبط است. از آنجا که این معیار، توزیع چربی را منعکس میکند و کمتر تحت تاثیر رشد عضلانی قرار میگیرد، ممکن است ارزیابی دقیقتری از چربی بدن در کودکان ارائه دهد.
این تیم، شکاف بین روند شاخص توده بدنی و نسبت دور کمر به قد را «تنظیم مجدد ترکیب بدن» توصیف میکند که نشان دهنده تغییری به سمت توسعه بافتهای لاغر است که از رشد سالم حمایت میکند.
این یافتهها به شواهدی میافزایند که نشان میدهد شاخص توده بدنی به تنهایی ممکن است ترکیب بدن را در کودکان که بدنشان به سرعت با رشد تغییر میکند، به طور قابل اعتمادی نشان ندهد. گنجاندن نسبت دور کمر به قد در ارزیابیهای معمول میتواند نحوه ارزیابی چربی بدن توسط پزشکان را بهبود بخشد و خطر برچسبگذاری رشد طبیعی به عنوان چاقی را کاهش دهد.
انتهای پیام/