دلنوشته‌ای از گروه هنری کاغذ سفید: ما اینجا بودیم

به گزارش خبرگزاری آنا،  عقیل جماعتی، از قلب تپنده خلیج فارس، جزیره مقاوم خارگ و از گروه نمایش کهته اینگونه نوشت: ما اینجا بودیم، آنگاه که ژرفای عمیق دریا‌ها فرونشست و خشکی‌های نخستین پدید آمدند.

ما اینجا بودیم، آنگاه که نام این خطه ایکاریا بود و ما در دریا در سینه‌های مرجانی اش مروارید می‌پرورد.ما اینجا بودیم و بر سنگ‌های ستبر کوه هایش یادگاری نوشتیم: من داریوش هخامنشی این سرزمین را درمیان آب‌های شور برکت دادم. 

ما اینجا بودیم، زمانی که نام این سرزمین آراکیا بود و اسکندر برای فتح آن لشکر کشید. ما اینجا بودیم، وقتی‌ام ناخدا صدایش می‌کردند و پرتقالی‌ها به آن چشم طمع داشتند.

ما اینجا بودیم، وقتی میرمهنا پوزه هلندی‌ها و فرانسوی‌ها را به خاک مالید و چشم گریان ساحلش را ترک کردند و نامش برای همیشه خارگ شد.

ما اینجا بودیم وقتی انگلیسی‌ها برای سلطه آمدند و با تابوت‌هایی از جنس چوب کهور به خانه بازگشتند.ما اینجا بودیم، نه یک روز و دو روز،۲۸۸۸ روز زیر باران موشک‌های صدام و رژیم بعثی عراق.

و ما هنوز اینجا‌ایم، روی خاک پاک پدرانمان و در میان اشک مادرانمان که موج‌هایی ناوشکن می‌سازند. خارگ هنوز درّ درخشان خلیج فارس هست، اما دیگر یتیم نیست. 

ما اینجا بودیم، اینجا هستیم، و به کوری چشم دشمنان تا ابد خواهیم ماند.