فیلمهای ایرانی باید هویت، امید و خلاقیت را همزمان به تصویر بکشند
یاسر موحد فرد، رئیس بنیاد فردوسی و پژوهشگر فلسفه هنر در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری آنا از تجربه خود در برج میلاد و اکران مستند «در سپهر ایران» گفت.
وی عنوان کرد: تلاش ما این بود که آثار از زاویه موضوعاتی مرتبط با ایران، شاهنامه و اسطورهها نقد و بررسی شوند و نگاه تحلیلی بر فیلمها حاکم باشد. بسیاری از فیلمها، با وجود حضور بازیگران متعدد، ایجاد کشش و تأثیرگذاری لازم بر مخاطب را نداشتند و گاهی داستان و عناصر سینمایی بهطور کامل به کار گرفته نشد.
برخی آثار غافلگیرکننده و اثرگذار بودند
این پژوهشگر فلسفه هنر ادامه داد: فیلمهایی مانند «کوچ» درباره سردار قاسم سلیمانی، با روایت ساده و روان و غافلگیرکننده، توانستند مخاطب را جذب کنند و اثرگذاری قابل توجهی ایجاد نمایند. حتی کسانی که پیشینه حضور در سینمای بلند نداشتند، توانستند نقش خود را به شکل شاخص ارائه کنند.
تبدیل فیلم کوتاه به فیلم بلند، چالشی اساسی است
موحد فرد تأکید کرد: تجربه فیلم کوتاه یا نماهنگ، بدون آموزش و تمرین، نمیتواند به یک فیلم بلند سینمایی با کشش و تعلیق مناسب تبدیل شود. کمبود فیلمهای خانوادگی و امیدبخش نیز محسوس بود و بخش کودک و نوجوان از کمبود آثار پویانمایی و مناسب خانواده تأثیر گرفت.
پرداخت به دغدغههای اجتماعی و تاریخی
رئیس بنیاد فردوسی به آثار پرداخته به مسائل اجتماعی اشاره کرد و گفت: فیلمهایی که موضوعات صنعتی و اجتماعی مانند پالایشگاه و شرایط کارگران را روایت کردند، با بهرهگیری از بازیگران حرفهای و پرداخت دقیق به جزئیات، توانستند روایت اثرگذاری ارائه کنند. برخی فیلمها، با تعداد زیادی بازیگر، موضوع مهمی مانند قصاص و رضایتگیری را روایت میکردند، اما انسجام لازم برای جذب مخاطب به طور کامل ایجاد نشده بود.
شاخصترین آثار با تکنیکهای مدرن
موحد فرد درباره فیلمهای «خواب» و «اسکورت» اظهار داشت: این آثار نمونههای موفق ترکیب بازیهای برجسته، موسیقی متن و تکنیکهای مدرن بودند. در «خواب»، بازیهای رضا عطاران و مهناز زارعی همراه با تلفیق موسیقی با مداحی، فضایی رویایی و اخلاقمدار ایجاد کردند و صحنههای بکر ایران را به تصویر کشیدند. فیلم «اسکورت» نیز با جلوههای ویژه و فیلمبرداری حرفهای، روایت داستانی ساده، اما جذاب ارائه داد و توانست رضایت مخاطب را جلب کند.
ضرورت تولید آثار امیدبخش و خانوادگی
وی در تحلیل کلی جشنواره یادآور شد: فیلمهای دارای خشونت محض یا سیاهنمایی شدید، با توجه به ذائقه مخاطب ایرانی، کمتر مورد استقبال قرار گرفتند. سینما هنوز ظرفیت بالایی برای بازنمایی هویت ایرانی و فرهنگ دارد، اما نیازمند توجه بیشتر به محتوا، ساختار داستان و فرصتهای آموزشی برای فیلمسازان تازهکار است. سینما میتواند هم سرگرمکننده باشد و هم بستری برای بازنمایی میراث فرهنگی و الهامبخشی، به شرط آن که نگاه خلاق و تحلیلی حفظ شود و آثار با عناصر بصری، موسیقی، بازیگری و روایت داستانی متوازن تولید شوند.
انتهای پیام/