ضرورت حمایت مالی و ساختاری از کرسیهای نظریهپردازی در دانشگاهها؛ تأکید رئیس دانشگاه علامه طباطبایی
شجاع احمدوند، رئیس دانشگاه علامه طباطبایی، در ادامه سخنان خود در ششمین اجلاسیه ملی هیئت حمایت از کرسیهای نظریهپردازی که در فرهنگستان علوم برگزار شد، با تأکید بر اهمیت نظریهپردازی بنیادین، گفت: «نظریهپردازی یک فرآیند ساختارمند و نیازمند حمایت مالی، معنوی و اعتقادی است. اگرچه بخشی از نظریه در ذهن دانشمندان شکل میگیرد، اما تاریخ نشان داده است حتی در قرون میانی غرب، کرسیهای نظریهپردازی مورد حمایت مالی و علمی قرار میگرفتند و دانشگاهها به توسعه آن توجه ویژه داشتند.»
وی با اشاره به اهمیت حمایت دانشگاهها از پژوهشهای بنیادین افزود: «امروز دانشگاهها تحت فشار گرایش به ماموریتگرایی، حل مسئله و درآمدزایی قرار دارند. بررسیهای ما در دانشگاه علامه نشان میدهد بیش از ۷۵ درصد اعضای هیئت علمی به سمت دانشگاه حل مسئله گرایش پیدا کردهاند و تنها حدود ۵ درصد در حوزه پاسداشت و جستجوی حقیقت فعالیت میکنند. این گرایش میتواند باعث کاهش توجه به نظریهپردازی بنیادین شود.»
احمدوند تصریح کرد: «نظریهپردازی عمدتاً به حوزههای بنیادین مرتبط است و ممکن است در کوتاهمدت آورده مالی یا مستقیم نداشته باشد، اما لازمه توسعه علم و حکمرانی علمی در کشور است. حمایت دولت و نهادهای دانشگاهی برای تأمین بودجه و چارچوبهای فکری، نقش کلیدی در تقویت این مسیر دارد.»
رئیس دانشگاه علامه طباطبایی همچنین بر ضرورت توسعه مکاتب فکری و پژوهشهای میانرشتهای تأکید کرد: «مسائل پیچیده امروز از عهده یک حوزه تخصصی تنها برنمیآید. ترکیب علوم انسانی، تجربی و میانرشتهای برای حل مسائل اجتماعی، اقتصادی و حکمرانی، نیازمند نظریهپردازی هدفمند و حمایتهای مالی و معنوی است.»
وی با اشاره به چالشهای اقتصادی اساتید جوان گفت: «یکی از وظایف مهم ما، ایجاد آرامش روحی و روانی برای اساتید و تأمین حمایتهای مالی است. واقعیت این است که بسیاری از اساتید جوان و پرانرژی علاقهمند به فعالیتهای نظریهپردازانه هستند، اما وضعیت اقتصادی و هزینههای زندگی، تمرکز آنها را محدود میکند. حمایت مناسب، میتواند آنها را در مسیر پژوهشهای بنیادین و میانرشتهای یاری کند.»
احمدوند در پایان سخنان خود تأکید کرد: «اگر دانشگاهها و نهادهای علمی، حمایت لازم را از نظریهپردازی بنیادین و میانرشتهای فراهم نکنند، جریان علمی کشور به سمت حل مسائل کوتاهمدت و درآمدزایی خواهد رفت و ظرفیت تولید دانش بنیادی کاهش خواهد یافت. این امر، به ویژه در حوزه علوم انسانی، تهدیدی جدی برای اثرگذاری علمی و اجتماعی کشور محسوب میشود.»
انتهای پیام/