«کازابلانکا» روی صحنه تالار حافظ؛ بازیهای درخشان در متنی پرابهام
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، نمایش «کازابلانکا» شامگاه گذشته در تالار حافظ روی صحنه رفت؛ اجرایی که با توجه به ترکیب بازیگران شناختهشدهاش، از جمله کامران تفتی، بهرام ابراهیمی، شما محمدی، سینا رازانی و ایوب آقاخانی، از همان ابتدا توجه علاقهمندان تئاتر را به خود جلب کرد.
حضور این گروه بازیگری، بهویژه برای مخاطبانی که تئاتر حرفهای را دنبال میکنند، جذابیتی انکارناپذیر داشت و همین مسئله باعث شد انتظارها از اجرا بالا برود. در این میان، بازی کامران تفتی و بهرام ابراهیمی از نقاط قوت اصلی نمایش بهشمار میرفت؛ بازیهایی که از نظر تسلط بر صحنه، انرژی و انتقال احساس، در سطحی قابلقبول و حتی در لحظاتی چشمگیر ظاهر شدند.
متنی که بیش از آنکه نمایشنامه باشد، یادآور فیلم است
با این حال، نمایشنامه «کازابلانکا» با ضعفهایی جدی مواجه است. متن بیش از آنکه یک اثر نمایشی مستقل باشد، به برشها و ارجاعاتی مستقیم از فیلم کلاسیک «کازابلانکا» شباهت دارد. همین مسئله باعث شده مخاطبانی که آشنایی قبلی با فیلم ندارند، در برخی لحظات دچار سردرگمی شوند؛ بهویژه در جابهجایی میان صحنههای اصلی و فلاشبکهای پاریس.
ابهاماتی همچون «کازابلانکا دقیقاً کجاست؟» یا «چرا شخصیتها قصد عزیمت به لیسبون را دارند؟» در متن بیپاسخ میماند و همین نقص، روایت داستان را برای مخاطب تازهکار ناقص جلوه میدهد.
تجربهای پرحاشیه در سالن اجرا
فضای تالار حافظ نیز تجربهای متفاوت و البته نهچندان مطلوب برای تماشاگر رقم زد. نیمساعت تأخیر در آغاز اجرا، تهویه ضعیف سالن و استعمال مداوم سیگار روی صحنه ــ تا حد استفاده حدود ۱۰ نخ سیگار در یک اجرای یکساعته ــ تمرکز مخاطب را بهشدت تحتتأثیر قرار داد.
از سوی دیگر، حضور گروه تصویربرداری با بیسیمهای فعال، گفتوگوهای مکرر در حین اجرا و بلاگری که بدون هماهنگی به تصویربرداری میپرداخت، فضای حرفهای تئاتر را مخدوش کرد و اجازه نداد مخاطب آنگونه که باید، با اثر همراه شود.
بازیگری؛ نقاط قوت و فاصله با نسخه سینمایی
در بخش بازیگری، سینا رازانی همچون آثار پیشین، اجرایی قابلقبول ارائه داد، اما تطبیق او با شخصیت «سروان رنو» ــ آنگونه که در نسخه سینمایی با بازی کلود رینز دیدهایم ــ چندان دقیق نبود. لودگی و شوخطبعی خاص این شخصیت در فیلم، در این اجرا کمتر نمود داشت.
کامران تفتی نیز توانمندیهای بازیگری خود را به نمایش گذاشت، اما مقایسه ناگزیر او با همفری بوگارت و شخصیت «ریک» در فیلم «کازابلانکا»، در نهایت به ضرر اجرا تمام میشود؛ چراکه فاصله میان سبک بازی تفتی و شمایل اسطورهای بوگارت قابل چشمپوشی نیست.
ملاحظات فرهنگی و محدودیت سنی
نکته قابلتأمل دیگر در این اثر، استفاده مکرر از سیگار و مشروبات الکلی و نمایش مداوم حالت مستی شخصیتهاست؛ مسئلهای که با فرهنگ ایرانی–اسلامی فاصله دارد و بهوضوح نشان میدهد این نمایش برای مخاطبان زیر ۱۸ سال مناسب نیست و نمیتوان آن را به این گروه سنی توصیه کرد.
درامی عاشقانه با لحظات تأثیرگذار
با وجود همه این نقدها، «کازابلانکا» از حیث روایت کلی، داستانی دارد که میتواند مخاطب را با خود همراه کند. هرچند ابهاماتی در طول قصه باقی میماند، اما با یک درام عاشقانه روبهرو هستیم که در برخی لحظات، احساسات تماشاگر را برمیانگیزد و حتی اشک را بر گونهها مینشاند. در کنار این فضا، طنزهای ظریف و پراکندهای نیز در اثر دیده میشود که گاه لبخند را مهمان چهره مخاطب میکند.
در مجموع، «کازابلانکا» اجرایی جسورانه و پرانرژی است که اگر از متنی منسجمتر، روایت شفافتر و مدیریت حرفهایتری در فضای سالن بهره میبرد، میتوانست تجربهای بسیار اثرگذارتر و ماندگارتر برای تماشاگر رقم بزند.
انتهای پیام/