«پرنده»؛ واقعیتی عریان از تمدن پوشالی غربی

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، فیلم "پرنده" ساخته آندرا آرنولد واقعیتِ نه تلخ بلکه هولناک زندگی طبقات فرودست اجتماعی در غرب به اصطلاح متمدن را به تصویر می‌کشد. واقعیتی که به سختی می‌توان تا پایان فیلم تابش آورد و به تماشایش نشست. فیلم روایت چند روز از زندگی دختر نوجوان دورگه‌ای به نام بیلی از پدری سفیدپوست و مادری سیاه پوست است که همراه پدر موادفروشش در خانه ویرانه‌ای زندگی می‌کند.

بیلی خواهران و برادران ناتنی و تنی بسیاری از پدر و مادر بی تعهد و معتاد خود دارد که سعی می‌کند از آنها در برابر پدر و مادر و پارتنر‌های کنونی شان محافظت کند.

یکی دیگر از شخصیت‌های فیلم مردی معروف به بِرد یا پرنده است که در کودکی پدر و مادر خود را از دست داده و حالا دنبال هویت نامعلوم خود می‌گردد. در کل، فیلم درباره انسان‌های بی هویتی است که فرق چندانی با حیوانات ندارند. انسان‌هایی که از والدینی در سنین دوازده سیزده سالگی به دنیا آمده‌اند و به حال خود رها شده‌اند و اکنون خود با ورود به مرحله بلوغ زندگی وارد همان چرخه باطل و هولناک می‌شوند و روز به روز به جمعیت رها و بی تعهد غربی که ادعا‌های گوناگون دارد، اما یک تنه کمر به نابودی اخلاق بشری و انسانیت بسته اضافه می‌کنند. فیلم درباره زوال و ویرانی نهاد مهم خانواده در غرب است و می تواند هشداری باشد برای تمام کشورهایی که الگوی اخلاقی غرب را دنبال می کنند.

در یکی از تکان دهنده‌ترین سکانس‌های فیلم بیلی را می‌بینیم که برای دیدن خواهر‌ها و برادرانش به محل زندگی مادرش می‌رود. ابتدا او دو خواهر خردسالش که بیرون از خانه مشغول بازی هستند را می‌بیند و بعد داخل خانه می‌شود و با انسان‌هایی رو‌به‌رو می‌شود که از فرط نشئگی حتی حال بلند شدن ندارند و در خانه‌ای که چند کودک زندگی می‌کنند مشغول استعمال مواد هستند. او سپس به طبقه بالا می‌رود و برادر خردسالش را می‌بیند که در آن خانه تک و تنها و بدون مراقب مشغول بازی با چیز‌های خطرناک است و درنهایت سر از اتاق خواب مادرش و پارتنر جدیدش درمی آورد که آن دو نیز تحت تاثیر مواد در عوالم دیگری سیر می‌کنند. این تصویر عریان و واقعی از زندگی واقعی حاشیه نشینان در غرب است که کارگردان، آندرا آرنولد، سعی در به تصویر کشیدنش دارد.

به نظر نگارنده تماشای این فیلم برای تمام افرادی که تحت تاثیر آن تصویر رویایی که در فیلم‌های هالیوودی یا تبلیغات انسان‌های سودجو برای به دام انداختن دیگران سودای مهاجرت به غرب دارند ضروری است. البته منظور افرادی است که بدون پول و سرمایه هنگفت با امید دستیابی به یک زندگی رویایی و زیبا به غرب فریبنده مهاجرت می‌کنند، نه افرادی که با خود پول و سرمایه زیادی می‌برند که تکلیفشان مشخص است.