زباله‌های رهاشده در بیروت، زبان اعتراض به زباله‌های سیاسی در لبنان

به گزارش خبرنگار گروه بین‌الملل خبرگزاری آنا، در گزارش این روزنامه انگلیسی آمده است: در صورت سوخته یوسف حسین احساس اندکی را می‌توان یافت، اما درحالی‌که به بلوک‌های سیمانی در میدان رائد‌الصلح بیروت تکیه داده است می‌توان غم و غصه را در چشمانش مشاهده کرد. آخرین باری که پسرش محمد (سرباز ارتش لبنان) را دید به 10 ماه پیش در یک ویدئوی کوتاه بازمی‌گردد که در دست داعش اسیر بود. محمد در آن ویدئو درحالی‌ که دست‌هایش از پشت بسته بود و یکی از اعضای داعش چاقویی در نزدیکی گردنش قرار داده بود، گفت: پدر، اگر دولت با جدیت با این افراد مذاکره نکند، آنها ما را می­کشند.

در کنار او ماری خوری نشسته که برادرش جورج در اسارت نیروهای جبهه النصره است. ماری درحالی‌که چشمانش از گریه خیس شده است، می‌گوید: تنها یادگار این روزها از برادرم کلاه او است که هر شب قبل از خواب آن را بو می‌کنم.

وضع اسفناک خانواده‌های این سربازان که هنوز 25 نفر از آن‌ها در اسارت تروریست‌ها هستند، تنها یک نمونه از ماجراهایی است که نشان می‌دهد دولت لبنان چگونه در حفظ جام شهروندان خود سهل‌انگاری می‌کند.

ناتوانی دولت در آزادی این سربازان را باید مکمل دیگر ضعف‌های آن دانست که نقطه اوج آن جمع‌آوری نکردن زباله‌ها در تابستان امسال و شکست در مذاکره برای یافتن محلی تازه برای دفن آنهاست. به همین دلیل شهروندان بیروت چند روز پیش و برای دومین بار در اعتراض به بی‌کفایتی دولت به خیابان‌ها آمدند. برای مردم لبنان، بحران زباله‌ها یک بی‌احترامی محض به آنها و رکوردی دیگر از شکست‌ها برای دولت است که حال مردم با کنایه به آن نگاه می‌کنند. در همین زمینه یکی از معترضان می‌گوید: ما با نبود برق و آب بزرگ شدیم، اما حالا با زباله‌ها چه کار کنیم؟

تأمین و ارائه خدمات ابتدایی برای شهروندان یکی از مشکلات اساسی دولت لبنان بوده است. هرچند ساعت یک‌بار برق در بیروت قطع می‌شود که این معضل در فصل تابستان بیش از همیشه اتفاق می‌افتد و باعث می‌شود برخی از مناطق فقیرنشین چند روز را بدون داشتن برق سپری کنند. با وجود 16 رودخانه در این کشور، کمبود آب نیز مردم را رنج می‌دهد. سال گذشته شرکت‌های خصوصی آب‌رسانی تانکرهای آب را پر کردند، اما زمستان بی‌باران لبنان باعث شد مردم این کشور در اوایل ماه می با کمبود آب مواجه شوند. حدود یک‌سوم از آب نیز به دلیل وجود زیرساخت‌های ضعیف از بین رفت.

در کنار این مشکلات باید به این موضوع نیز اشاره داشت که وضع جمعیتی لبنان نیز تغییرات فراوانی داشته است؛ لبنان اکنون پذیرای بیش از یک‌میلیون آواره سوری است. دولت نتوانست به‌درستی مکانی را برای اسکان این آواره‌ها تهیه کند زیرا یکی از نگرانی‌هایش این بود که این تعداد از آوارگان تعادل قومی و قبیله‌ای لبنان را به هم بزنند. بسیاری از این پناهندگان هم‌اکنون در وضع اسفباری در لبنان زندگی می‌کنند و فرزندانشان بیشتر در خیابان‌ها به گدایی یا واکس زدن کفش‌ها مشغول هستند.

در این میان، کشور بیش از یک سال است که رئیس‌جمهوری ندارد. پارلمان وظیفه انتخاب این پست بیشتر تشریفاتی را بر عهده دارد، اما تاکنون با وجود برگزاری ده‌ها جلسه حتی نتوانسته است زمینه لازم برای رأی‌گیری نامزدها را نیز فراهم کند. منتقدان می‌گویند پارلمان این کشور با استناد به مسائل امنیتی تاکنون دو بار مدت فعالیت خود را تمدید کرده و انتخابات را به تعویق انداخته است. رهبران احزاب نیز برای واگذاری قدرت به اعضای جوان‌تر تمایلی از خود نشان نمی‌دهند. با استناد به این مسائل است که کارشناسان عقیده دارند داشتن یک صلح و آرامش نسبی در لبنان در این منطقه پرآشوب چیزی شبیه به یک معجزه است.

به‌هرحال توده‌های انباشته‌شده زباله به همراه بوی تعفن برانگیز آن در گرمای تابستان، هم زاغه‌نشین‌ها و هم کاخ‌نشینان بیروت را تحت تأثیر قرار داد. در واقع، مردم در اعتراضات خود سعی کرده‌اند بین زباله‌های رهاشده در خیابان‌های بیروت با زباله‌های سیاسی لبنان تشابهی نمادین به وجود آورند. شعار «تو بوی تعفن می‌دهی» که معترضان انتخاب کرده‌اند، نه‌تنها به زباله‌های خیابان بلکه به زباله‌های سیاسی لبنان نیز اشاره دارد؛ افرادی که مدت‌هاست در قدرت حضور دارند و از هر روشی برای تاثیرگذاری خود در جریان سیاسی استفاده می‌کنند.

گروه بین‌المللی بحران ماه گذشته میلادی در گزارشی در مورد این کشور نوشت: لبنان ثبات خود در این منطقه پرآشوب را مدیون سیستم امنیتی موفق خود است، اما این انعطاف‌پذیری بهانه‌ای در دست سیاست‌مداران شده است تا بی‌کفایتی خود را پشت آن پنهان کنند. این گزارش افزود: سیاست‌ بازی با آتش که سیاست‌مداران لبنانی دنبال می‌‌کنند، شانس کمی برای موفقیت در آینده دارد. اوج اشتباه یک شعبده‌باز این است که با ابزارهای فاسد و خراب، یک کار مرگبار را چند بار انجام دهد.