«امید»، تک درنای سیبری به تالاب فریدونکنار رسید
آلن توکلی، مدیرعامل انجمن حفاظت درنای سیبری در گفتوگو با خبرنگار اجتماعی خبرگزاری آنا با تایید این خبر گفت: جفت نر تک درنای سفید سیبری صبح امروز وارد تالاب بینالمللی شهر ساحلی و بندری فریدونکنار شد تا در این محل زمستان گذرانی کند.
وی افزود: تک درنای سیبری از زیستگاه زادآوری سیبری از مسیر روسیه، قزاقستان و آذربایجان به فریدونکنار مازندران مهاجرت و حدود 4 ماه از سال را با تغذیه در محدوده دامگاههای سنتی از باران و سرخرود و فریدونکنار زمستان گذرانی میکند.
مدیرعامل انجمن حفاظت درنای سیبری یادآور شد: از 25 مهر تاکنون منتظر حضور درنای سفید سیبری بودم که به دلیل توفان و سردی هوا در راه مانده بود و با تاخیر به ایران رسید. امید، جفت نر تک درنای سفید سیبری از سالها پیش برای زمستان گذرانی به فریدون کنار میآید.
توکلی در مورد آگاهی بخشی به مردم برای حمایت از این پرنده اظهار کرد: به دلیل اهمیت حضور این پرنده در ایران و با توجه به در حال انقراض بودن این گونه پرنده تدابیری برای ایجاد محیطی امن برای سکونت این پرنده در نظر گرفته شده است.
اداره کل حفاظت محیط زیست استان مازندران با کمک جوامع محلی و بومیان منطقه و باتوجه به اهمیت این پرنده به عنوان پرنده ای در خطرانقراض با انجام اقدامات مختلفی از این پرنده زیبا و با ارزش حفاظت می کند.
به گزارش آنا، درنای سیبری (نام علمی: Grus leucogeranus) پرندهای از خانواده درنایان است. این پرنده ظاهر خاصی دارد که آن را از دیگر پرندگان متمایز میکند. درنای سیبری پرندهای بزرگ با قدی نزدیک به یک و نیم متر و فاصله دو بال بیش از ۲ متر و بدنی یکدست سفید است که پاهای بلند سرخ رنگ دارد و منقار بلند سیاهی روی صورت قرمز رنگ آن نشسته است.
درنای سیبری به سه جمعیت اصلی مستقل چین، هند و ایران تقسیم میشود. جمعیت شرقی تابستان در شرق سیبری زادآوری کرده و برای زمستانگذرانی به شرق چین میآیند، از اعضای این گروه بیش از ۳ هزار درنا باقی مانده که زیستگاه زمستانی تقریبا تمام آنها در دریاچه پویانگ و اطراف آن است. جمعیت غربی و مرکزی تابستانها را در سواحل رود اوب واقع در غرب سیبری و یاقوتستان گذرانده و سپس گروه مرکزی برای زمستانگذرانی به هند و گروه غربی به شمال ایران میآمدند. از گروه مرکزی در سال ۱۹۹۲ تنها یک جفت باقی مانده بود و آخرین آنها آخرین بار در سال ۲۰۰۲ دیده شده و احتمالا این گروه منقرض شده است.
از جمعیت غربی آن نیز که تابستان به شمال ایران میآمدند از زمستان ۲۰۰۷ تاکنون تنها یک پرنده باقی ماندهاست که زمستانها به تالاب فریدونکنار میآید. مسیر مهاجرت این یک پرنده از فریدونکنار به سوی سواحل غربی دریای خزر ادامه پیدا کرده و پس از گذشتن از استان گیلان، جمهوری آذربایجان، داغستان، و منطقه آستراخان روسیه به سوی شمال قزاقستان رفته و سپس تا رودخانه اوب در نزدیکی اقیانوس منجمد شمالی ادامه مییابد.
جمعیت شرقی و غربی درنای سیبری سالهاست که از یکدیگر جدا شده ومسیرهای مهاجرت کاملاً متفاوتی را انتخاب کردهاند. جمعیت شرقی درنای سیبری درفصل زمستان به شرق آسیا مهاجرت میکنند و جمعیت غربی درنای سیبری درگذشته وارد ایران میشدند.
طول این پرنده ۱۳۵ سانتیمتر و صدای آن آرام، آهنگین و رسا شبیه کروک کروک است. درنای سیبری در مناطق تالابی، شالیزارها، نیزارها و دریاچهها به سر میبرد.پراکندگی درنای سیبری بیشتر در جنوب چین، هند و سیبری روسیه است. درناهای گروه شمال روسیه زمستانها به مناطق پارک ملی بوجاق کیاشهر در گیلان و فریدونکنار مازندران ایران میکوچیدند ولی امروزه نسل آنها در ایران تقریباً منقرض شده. در ایران در سال ۱۳۸۵ یک میلیون دلار برای حفظ نسل درنای سیبری در تالاب فریدونکنار اختصاص یافتهاست.
انتهای پیام/