مازیار زارع ساپینتوی فوتبال ایران!+فیلم
به گزارش خبرگزاری آنا، فوتبال ایران کم از حاشیه و جنجال ندارد؛ اما گاهی آنچه بیش از نتیجه یک مسابقه به چشم میآید، رفتارهایی است که از سوی چهرههای حاضر در بالاترین سطح فوتبال به نمایش گذاشته میشود. ماجرای مازیار زارع در دیدار ملوان و گلگهر، بار دیگر این پرسش را به میان آورد که آیا قرار است عصبانیت و رفتارهای خارج از عرف، بخشی جداییناپذیر از شخصیت مربیان فوتبال ما باشد؟
آنچه در بازی اخیر ملوان و گلگهر از سوی سرمربی این تیم رقم خورد، صرفاً یک اعتراض معمولی به تصمیم داور نبود. اخراج از کنار زمین، کوبیدن بطری آب و ادامه رفتارهای هیجانی تا میانه زمین، تصویری از مربیای به نمایش گذاشت که در لحظه خشم، ظاهراً فاصله چندانی میان اعتراض حرفهای و رفتارهای کوچهبازاری قائل نیست.
اما نکته مهمتر اینجاست که این نخستین بار نیست که مازیار زارع چنین تصویری از خود به نمایش میگذارد. مرور رفتارهای او در سالهای گذشته نشان میدهد که این عصبانیتها و واکنشهای تند، اتفاقاتی مقطعی و محدود به یک مسابقه نیستند. از کنار زمین گرفته تا میکسدزون و حتی در میانه زمین، بارها شاهد بودهایم که زارع در مواجهه با اتفاقات فوتبالی، کنترل خشم خود را از دست میدهد و به جای مدیریت شرایط، بر آتش حواشی میدمد.
البته فوتبال بدون هیجان معنایی ندارد و هیچکس از مربی انتظار ندارد در برابر اشتباهات احتمالی داوری، بیتفاوت و منفعل باشد. اعتراض، مطالبهگری و دفاع از حقوق تیم، بخشی از وظایف یک سرمربی است؛ اما میان اعتراض و رفتار خارج از شأن حرفهای، فاصلهای جدی وجود دارد. فاصلهای که ظاهراً مازیار زارع در لحظات حساس، بارها آن را نادیده گرفته است.
رفتارهای زارع در این سالها، بیشباهت به تصویر ریکاردو ساپینتو، سرمربی پرتغالی سابق استقلال، نیست؛ مربیای که خشم و هیجان کنترلنشدهاش بارها به سوژه اصلی حواشی فوتبال ایران تبدیل شد. گویی مازیار زارع نیز یک ساپینتوی درون دارد؛ شخصیتی که به محض بالا رفتن فشار مسابقه، از کنترل خارج میشود و اجازه نمیدهد منطق و مسئولیت حرفهای بر هیجان لحظهای غلبه کند. با این تفاوت که مازیار زارع سالها در فوتبال ایران حضور داشته، فضای این فوتبال را میشناسد و اکنون در جایگاه سرمربی یکی از تیمهای ریشهدار و پرافتخار کشور قرار دارد. از چنین چهرهای انتظار میرود بیش از هر چیز، الگوی رفتاری مناسبی برای بازیکنانش باشد؛ نه آنکه خود به یکی از اصلیترین منابع تنش در کنار زمین تبدیل شود.
سرمربی یک تیم فقط مسئول انتخاب ترکیب، طراحی تاکتیک و کسب نتیجه نیست. او مسئول رفتار نیمکت، مدیریت بحران و انتقال فرهنگ حرفهای به بازیکنان نیز هست. وقتی سرمربی در اوج عصبانیت، مرزهای رفتاری را پشت سر میگذارد، چگونه میتوان از بازیکن جوان انتظار داشت در شرایط مشابه، آرامش و انضباط خود را حفظ کند؟ پرتاب بطری به سمت داور با آن شکل و شمایل خشمگین، برازنده هیچ مربی در جهان فوتبال نیست و این موضوع وقتی نمایان تر می شود که بدانیم زارع بارها و بارها در سالهای اخیر این حرکات را کرده و هیچ زمانی هم با محرومیت بازدارنده مواجه نشده است.
شاید وقت آن رسیده باشد که مازیار زارع، پیش از آنکه درباره اشتباهات داوری و بیعدالتیهای احتمالی سخن بگوید، نگاهی جدیتر به کارنامه رفتاری خود داشته باشد. هیچ مربیای از اشتباه مصون نیست؛ اما تکرار یک رفتار، دیگر نمیتواند صرفاً به حساب فشار مسابقه یا هیجان فوتبال گذاشته شود.
فوتبال به مربیانی نیاز دارد که در لحظات دشوار، بیش از همیشه بر خود مسلط باشند. مربیای که نتواند خشم خود را مدیریت کند، حتی اگر در زمین تاکتیکهای درخشانی داشته باشد، در یکی از مهمترین بخشهای مسئولیتش نمره قبولی نمیگیرد.مازیار زارع باید بداند که اعتبار یک سرمربی، فقط با نتیجه و جایگاه تیمش سنجیده نمیشود؛ گاهی یک رفتار در کنار زمین، بیش از دهها پیروزی در ذهن فوتبالدوستان باقی میماند.
خشم شاید بخشی از هیجان فوتبال باشد، اما وقتی به عادت تبدیل میشود، دیگر نمیتوان آن را با تعصب توجیه کرد.
انتهای پیام/