تحلیل اندیشکده آمریکایی؛ جنگ با ایران ذخایر موشکی دوربرد آمریکا را فرسوده کرد
به گزارش خبرگزاری آنا، مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی آمریکا (CSIS) در گزارشی درباره میزان مصرف مهمات این کشور تا سوم نوامبر، هشدار داده است عملیات نظامی علیه ایران بخش قابلتوجهی از ذخایر برخی موشکهای کلیدی آمریکا را کاهش داده و پیامدهای این روند میتواند در سایر مناطق جهان، بهویژه شرق آسیا، نمایان شود.
در این ارزیابی آمده است آمریکا در جریان عملیات ۳۹روزه منتهی به آتشبس هشتم آوریل و همچنین عملیات پس از آن، بین یکسوم تا دوسوم از ذخایر برخی مهمات راهبردی خود را مصرف کرده است. هرچند پنتاگون برای افزایش ظرفیت تولید با شرکتهای تسلیحاتی توافقهایی انجام داده و احتمال اختصاص بودجه بیشتر از سوی کنگره وجود دارد، بازسازی ذخایر به زمان قابلتوجهی نیاز خواهد داشت.
این گزارش در عین حال میان توان آمریکا برای ادامه درگیری با ایران و آمادگی این کشور برای جنگ احتمالی با یک قدرت همتراز تفاوت قائل میشود. جمعبندی CSIS این است: واشنگتن همچنان مهمات کافی برای ازسرگیری جنگ با ایران در سناریوهای محتمل دارد، اما کاهش ذخایر موشکی میتواند در صورت بروز رویارویی با چین، محدودیتهای جدیتری ایجاد کند. به بیان دیگر، مسئله اصلی ناتوانی فوری آمریکا در حمله از راه دور نیست؛ بلکه کاهش انعطاف عملیاتی و دشوارترشدن تأمین مهمات برای یک جنگ گسترده در آینده است.
بر اساس دستهبندی این اندیشکده، موشکهای پاتریوت، سامانه دفاع موشکی تاد و خانواده موشکهای استاندارد دریایی در گروه مهماتی قرار گرفتهاند که مصرف بالایی داشتهاند و جایگزینکردن آنها دشوار است. اهمیت این سامانهها در آن است که برای مقابله با موشکهای بالستیک و تهدیدهای هوایی به قابلیتهای تخصصی نیاز دارند و نمیتوان کمبود آنها را بهسادگی با مهمات دیگر جبران کرد.
در بخش تسلیحات تهاجمی دوربرد نیز موشکهای کروز تاماهاوک، موشکهای هواپرتاب AGM-۱۵۸ JASSM و موشک بالستیک تاکتیکی PrSM از جمله مهماتی معرفی شدهاند که مصرف قابلتوجهی داشتهاند. البته وضعیت همه این موشکها یکسان نیست و برآورد زمان جایگزینی آنها از چند ماه تا چند سال تفاوت دارد. برای نمونه، CSIS زمان بازسازی ذخایر تاماهاوک را طولانیتر از موشکهای JASSM و PrSM ارزیابی کرده است.
در مقابل، آمریکا همچنان به ذخایر گستردهای از مهمات ارزانتر و کوتاهبرد دسترسی دارد؛ تسلیحاتی با دقت و قدرت انفجاری قابلمقایسه با برخی موشکهای پیشرفته، اما با برد کمتر از ۳۰۰ مایل، معادل حدود ۴۸۰ کیلومتر. استفاده بیشتر از این مهمات، با این حال، به معنای افزایش وابستگی به برتری هوایی و نزدیکشدن هواگردها به محدوده دفاعی دشمن است؛ موضوعی که در برابر کشوری مجهز به پدافند قدرتمند میتواند هزینه و خطر عملیات را افزایش دهد.
در ارزیابی CSIS، هفت دسته از مجموع ۹ گروه مهماتی بررسیشده با پیامدهای نامطلوب در زمینه تأمین و جایگزینی روبهرو هستند. این اندیشکده تأکید میکند افزایش ظرفیت تولید بهتنهایی مشکل را حل نمیکند؛ زیرا تقاضای آمریکا و متحدانش از عرضه فراتر رفته و تحویل بسیاری از سامانهها به چند سال زمان نیاز دارد.
انتهای پیام/