مُهمدی: ۴۵ روز مانده به جهانی کادرفنی جلسه گذاشت که بروم یا نه/ مردم ایذه چرا باید به استقبال میآمدند؟
به گزارش خبرگزاری آنا، علیرضا مُهمدی امسال چهارمین مدال جهانی و المپیکش را گرفت. او که سال ۲۰۲۳ و در اولین سال ملیپوش شدنش مدال نقره وزن ۸۲ کیلوگرم جهان را گرفت، بعد از آن به وزن المپیکی ۸۷ کیلوگرم رفت و به فینال المپیک ۲۰۲۴ پاریس رسید و آنجا به سمن نوویکوف بلغاری باخت.
سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ هم به فینال رسید، امسال هم با شرایطی بسیار متفاوت فینالیست شدنش را تکرار کرد. او سال گذشته بعد از زاگرب، زانویش را جراحی کرد و بعد از آن هم با آسیبدیدگیهایی مواجه شد که حتی میتوانست عدم حضورش در مسابقات جهانی را به همراه داشته باشد، اما غیرت کرده و با شکست حریفانش از مغولستان، لهستان، اوکراین و ارمنستان، بار دیگر فینالش را مقابل سمن نوویکوفِ قهرمان المپیک برگزار کرد، درحالیکه در تورنمنت رنکدار این حریف را شکست داده بود.
گفتوگوی خبرنگار آنا با فینالیست چهار دوره متوالی مسابقات جهانی و المپیک را میخوانید:
آنا: تو با شرایط بسیار سختی خودت را به قهرمانی جهان رساندی.
برج ۷ سال گذشته جراحی رباط صلیبی داشتم و برج ۴ امسال تازه به کشتی برگشتم. یک اردو تمرین کردم و بعد گردنم آسیب دید و باز چند ماه تمرین نکردم. این حرفها خوب نیست، الان این چیزها را بگویم مردم فکر میکنند بهانه میآورم.
آنا:، اما حقیقت است. کادرفنی، فدراسیون و آنهایی که از نزدیک کنارت بودند میدانند تو با چه شرایطی به قهرمانی جهان رفتی. یک جراحی سنگین و بعد هم یک آسیبدیدگی جدی دیگر.
بعد از جراحی زانو که توانستم به تشک برگردم و دوباره آسیب دیدم، چهار اردو نتوانستم حتی یک تمرین کشتی داشته باشم. دستم در آتل بود. کورتون خوراکی مصرف میکردم. ۴۰-۴۵ روز مانده به مسابقات جهانی، کادرفنی یک جلسه تشکیل داد که میشود من را به جهانی اعزام کرد یا نه.
آنا:، چون قبلا سابقه برد و باخت با نوویکوف را داشتی، تقابل شما به نوعی حساسیتهای خودش را داشت. از آن طرف تو با شرایط معمول خودت مقابل او قرار نگرفته بودی. همین که به فینال رسیدی و باز هم مدالت را گرفتی، واقعا غیرت کردی.
تمرین به آن صورت نداشتم، عمل سنگینی هم پشت سر گذاشته بودم. خداراشکر که باز هم از مسابقه توانستم یک چیزی بردارم و بیاورم. به یاری خدا فرصتی حتما پیش خواهد آمد که خوشرنگترین مدال را بگیرم.
آنا: من خودم دوست نداشتم برایت بنویسم «مرد نقرهای»؛ اینکه تو تمام مدالهایت نقره بوده ممکن است این ذهنیت را ایجاد کند که خب به همین فینال بسنده کردهای.
من که خودم بر این باورم که هرگز اینطور نیست و اصلا هم به این چیزها اعتقادی ندارم و برایش ارزشی قائل نیستم. من همیشه کشتی به کشتی پیش میروم، برد و باخت هم به هرحال هست، اینکه به طلسم طلا فکر کنی، برایم فکری پوچ است. انشاءالله که مسابقات سال بعد با طلا تمام میشود و تمام این حرفها و بحثها را میشوید و میبرد.
آنا: سال اول که با نوویکوف در فینال المپیک مبارزه کردی اصلا زورت به او نمیرسید، چون هنوز بدنت به ۸۷ کیلو خیلی نمیخورد، اما چند ماه بعدش در تورنمنت او را بردی. این بار مصافتان چطور بود.
واقعا چه انتظاری بود؟ من تازه از ۸۲ کیلو به ۸۷ آمده بودم، هیچکسی در ایران مدال ۸۷ کیلو نگرفته بود و همیشه برای سهمیه المپیکش هم مشکل داشتیم. من باید از چه کسی الگوبرداری میکردم؟ طالب نعمتپور کنارم بود که زحمت ما را میکشید، تجربیاتش را در اختیار ما قرار میداد. در جهانی ۲۰۲۷ و المپیک ۲۰۲۸ حتما با بهترین شرایط کشتی خواهم گرفت.
آنا: قبل از فینال خودت چه فکر و احساسی داشتی؟
میدانستم که، چون تمرین خوبی نداشتم، کار خیلی سخت است. همه این مدت درگیر آسیبدیدگی بودم و مسئله این نبود که بدنم جان نداشت و یا زورم به نوویکوف نمیرسید، به خاطر اتفاقاتی که پشت سر گذاشته بودم نتوانستم خوب تمرین کنم. نسبت به تورنمنت آلبانی که او را بردم، تمرینی نداشتم.
آنا: وقتی دیدم دیگر کشتی را باختهای، خودم به شخصه نگران این بودم که باز هم مثل فینال زاگرب، آنطور ناراحتیات را ابراز کنی. ناراحتیات از باخت فینال زاگرب خیلی ناراحتکننده بود.
زاگرب واقعا خیلی فشار رویم بود. به کسی باختم که قبلا خیلی راحت او را برده بودم. با آسیبدیدگی کتف فینال را کشتی گرفتم و همین باعث شد که کشتی از دستم در برود و بارانداز بخورم. هزار بار در خاک او مینشستم امتیاز نمیدادم، ولی روی همان کتف خرابم فن زد. به خاطر همین باخت سال گذشته خیلی برایم سنگین بود و اذیت شدم. این دفعه، اما خودم میدانستم با چه شرایطی به جهانی رسیدم و شرایط را پذیرفته بودم.
آنا: به خاطر همین هم ابتدای مصاحبه گفتی حالت خوب است، درحالیکه سال قبل خیلی سخت با آن باخت کنار آمدی.
بله، خودم که شرایط را میدانستم. یعنی اینطور نیست که فکر کنم این نوویکوف را نمیتوانم ببرم، زورم بهش نمیرسد، یک بار سابقه خیلی خوب بردنش را داشتم و انشاءالله که سال دیگر هم با تمرین خوبی که انجام میدهم، به یاری خدا بهترین نتیجه را میگیرم.
آنا: کدام کشتی بیشتر از همه اذیت شدی؟
با فیلچاکوف اوکراینی.
آنا: چرا؟
داوری افتضاح بود، نه فقط این کشتی، که همه مبارزهها، کشتی به کشتی باید با داور میجنگیدم. من حمله میکردم به حریف امتیاز کمکاری میدادند، من زیر کتف میزدم پوئنش را به او میدادند. در مصاف با کشتیگیر لهستانی، یک کمر گرفتیم و سالتو زدم، چهار امتیازش را دادند به لهستانی. به همین وضوح.
آنا: با تو فقط اینطور بودند یا اساسا معتقدی همه کشتیها اینطور علیه ایران بود؟
کلا زورشان میآید همه مدالها را ایران بگیرد. البته از نظر ذهنی خودم را برای این وضعیت آماده کرده بودم.
آنا: فکرش را نمیکردیم که علاوه بر مسئولان ایذه، مردم هم استقبال خوبی از قهرمانان شهرشان در مسابقات جهانی نداشته باشند.
مردم به چه دلخوشیای میآمدند؟ وقتی به فکر نان شب هستی چطور میتوانی برای استقبال بیایی. مردم اینهمه دغدغه دارند، همین که برای لحظهای پای تلویزیون خوشحالشان کردیم، خداراشکر، اما من که هیچ انتظاری از مردم ندارم، ولی مسئولان وضعیتشان فرق میکند. درحال حاضر تنها مسئولی که واقعا پیگیر کار بچههاست آدم زحمتکشی است، دکتر ابراهیمپور است که هر کاری از دستش برمیآید انجام میدهد، اما بقیه کاری نمیکنند. ما هزار بار با مدالهایی که گرفتیم اسم ایذه در رسانه ملی مطرح شد، اما آقای مسئول حاضر نیست حتی یک امتیاز برای بچهها بگیرد، همه چیز برای خودشان و آقازادههاست. اینطور باشد بچهها بروند برای شهرهای دیگر، مثلا اصفهان و شهرکرد کشتی بگیرند، آنجا برایمان همه کار میکنند.
آنا: برخی وقتی از شرایط شهر و استانشان ناراحتند، به نام شهر و استان دیگری کشتی میگیرند، ممکن است شماها هم این کار را بکنید؟
نه، نمیکنیم ولی مردم و همه در اینکه به چه کسی رأی بدهند حواسشان را جمع میکنند. شهرداری ایذه جز چند تا بنر، هیچ کاری برای بچهها نکرد. البته که من اهل گله و شکایت نیستم، انتظار ندارم حتی یک دانه برنج برایم جابهجا کنند، ولی مردم بدانند ما به مسابقه میرویم و مدال میگیریم ولی هیچ کاری برایمان انجام نمیدهند.
آنا: موضوع اشتغالت تمام و کمال انجام شد؟
بله در پتروشیمی پارس استخدام شدیم، از مدیرعامل این هلدینگ هم ممنونم.
آنا: فکر میکنم شما بچههای ایذه، هر پاداشی که بابت مدالتان بگیرید همان چیزی است که فدراسیون وعده کرده است.
بله، چیز دیگری نیست و من از ته دل آرزو میکنم که علیرضا دبیر از کشتی نرود. همین جا کنار ورزش اول ایران بماند. او جزو معدود مدیران کشور است که هر کاری انجام دهد، صدش را برای آن میگذارد و همیشه ممنوش هستم.
آنا: از چه زمانی برای همراهی تیم سپاهان در لیگ برتر به تیم ملحق میشوی؟
هر زمان که کادرفنی سپاهان صلاح بداند. هر جا طالب نعمتپور بگوید کشتی خواهم گرفت.
آنا: حرفی ماند؟
از مربی خوبم ملکمحمد بویری که همیشه مثل پدر کنارمان بوده، پیام بویری و همچنین طالب نعمتپور که در تیم ملی برایم زحمت میکشد، تشکر میکنم.
انتهای پیام/