جنگ ایران، ترامپ را گرفتار کرد/ جمهوری‌خواهان در جست‌وجوی راه نجات برای ۲۰۲۸

به گزارش خبرگزاری آنا، دونالد ترامپ زمانی با وعده پایان دادن به جنگ‌های بی‌پایان و بازگرداندن رفاه به آمریکایی‌ها توانست گروه‌های متفاوتی از رأی‌دهندگان را زیر پرچم جمهوری‌خواهان جمع کند. حالا همان دو وعده به پاشنه آشیل سیاسی او تبدیل شده‌اند. جنگ علیه ایران ادامه دارد، هزینه‌های زندگی افزایش یافته و جمهوری‌خواهان در انتخابات سوم نوامبر شکست خورده‌اند؛ شکستی که بحث درباره آینده حزب را زودتر از موعد به جریان انداخته است.

عصام بورعی، تحلیلگر سیاسی، در یادداشتی برای الجزیره معتقد است نتیجه انتخابات بیش از آنکه رأی اعتماد به دموکرات‌ها باشد، رأی منفی به عملکرد ترامپ بود. به باور او، مردم آمریکا نه‌تنها از وضعیت اقتصاد ناراضی‌اند، بلکه از دولتی فاصله گرفته‌اند که با شعار «اول آمریکا» روی کار آمد و سپس درگیر جنگی پرهزینه در غرب آسیا شد.

برای بسیاری از رأی‌دهندگان، مسئله دیگر صرفاً اختلاف بر سر سیاست خارجی نیست. وقتی قیمت بنزین بالا می‌رود، هزینه مسکن و درمان فشار بیشتری بر خانواده‌ها وارد می‌کند و دولت همچنان منابع مالی قابل‌توجهی را صرف عملیات نظامی می‌کند، جنگ از موضوعی دوردست به دغدغه‌ای روزمره تبدیل می‌شود.

همین نقطه، مهم‌ترین تناقض دولت ترامپ را آشکار کرده است. رئیس‌جمهوری که وعده می‌داد آمریکا دیگر هزینه جنگ‌های دیگران را نپردازد، اکنون با انتقاد کسانی روبه‌روست که معتقدند واشنگتن بار دیگر منافع داخلی خود را قربانی مداخلات نظامی کرده است.

جنگ علیه ایران این اختلاف را به درون اردوگاه محافظه‌کاران کشانده است. تا پیش از انتخابات، جریان «ماگا» و طرفداران شعار «اول آمریکا» اغلب دو بخش از یک جنبش سیاسی تلقی می‌شدند. اما امروز فاصله میان آن‌ها آشکارتر شده است.

گروهی همچنان وفاداری به شخص ترامپ را اصل می‌دانند. در مقابل، بخش دیگری از محافظه‌کاران می‌پرسند رئیس‌جمهور تا چه اندازه به وعده‌های خود درباره پرهیز از جنگ، کاهش هزینه‌های زندگی و اولویت دادن به مسائل داخلی پایبند مانده است.

تاکر کارلسون و مارجوری تیلور گرین از جمله چهره‌هایی هستند که انتقادهایشان از سیاست‌های دولت و نامزدهای جمهوری‌خواه، بازتاب اختلافات درونی این جریان بوده است. چنین اعتراض‌هایی نشان می‌دهد دیگر نمی‌توان حمایت از ترامپ را با حمایت یکپارچه از سیاست‌های او برابر دانست.

موضوع اسرائیل نیز این شکاف را عمیق‌تر کرده است. به نوشته الجزیره، بخشی از محافظه‌کاران آمریکایی معتقدند حمایت بی‌قیدوشرط از تل‌آویو، واشنگتن را به جنگی کشانده که با وعده‌های انتخاباتی ترامپ سازگار نیست.

این برداشت البته میان همه جمهوری‌خواهان مشترک نیست؛ حمایت از اسرائیل همچنان در بخش‌های مهمی از حزب جایگاه دارد. بااین‌حال، نفس مطرح شدن چنین انتقادهایی در میان جریان‌های نزدیک به ترامپ، از تغییر فضای سیاسی آمریکا حکایت می‌کند.

حالا پرسش اصلی در واشنگتن این است که چه کسی می‌تواند جمهوری‌خواهان را برای انتخابات ۲۰۲۸ دوباره متحد کند.

جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، از یک‌سو به ترامپ نزدیک است و از سوی دیگر با بخشی از محافظه‌کاران مخالف مداخلات خارجی ارتباط دارد. همین موقعیت می‌تواند برای او فرصت باشد، اما مشکل بزرگی نیز ایجاد می‌کند: ونس چگونه می‌تواند از پیامدهای جنگ علیه ایران فاصله بگیرد، بدون آنکه پایگاه وفادار به ترامپ را از دست بدهد؟

مارکو روبیو با مسئله متفاوتی مواجه است. وزیر خارجه آمریکا در میان محافل سنتی جمهوری‌خواه و حامیان سیاست خارجی مداخله‌گر جایگاه دارد، اما نزدیکی او به تصمیمات دولت درباره ایران و حمایت از اسرائیل، می‌تواند فاصله‌اش را با جریان «اول آمریکا» افزایش دهد.

ران دسنتیس، فرماندار فلوریدا، نیز از دیگر چهره‌هایی است که نامش برای دوران پساترامپ مطرح می‌شود. در کنار او، سیاستمدارانی مانند توماس مسی تلاش کرده‌اند مخالفت با جنگ و اختیارات گسترده نظامی رئیس‌جمهور را به بخشی از هویت سیاسی خود تبدیل کنند.

بااین‌همه، مشکل جمهوری‌خواهان تنها انتخاب نامزد نیست. آنان باید مشخص کنند که در سال ۲۰۲۸ قرار است از چه سیاستی دفاع کنند: ادامه مسیر کنونی یا بازگشت به وعده‌هایی که ترامپ با آن‌ها به قدرت رسید؟

در طرف مقابل، دموکرات‌ها نیز فرصت نامحدودی ندارند. پیروزی در انتخابات میان‌دوره‌ای، انتظارات عمومی برای کاهش هزینه‌های زندگی و پایان دادن به جنگ را افزایش داده است. اگر آن‌ها تمام انرژی خود را صرف تحقیق درباره ترامپ کنند و در پاسخ به مشکلات اقتصادی ناکام بمانند، ممکن است بخش مهمی از اعتماد تازه رأی‌دهندگان را از دست بدهند.

از منظر تحولات مرتبط با ایران، مهم‌ترین پیام این انتخابات را باید در پیوند میان جنگ خارجی و سیاست داخلی آمریکا جست‌وجو کرد. ادامه عملیات نظامی دیگر فقط با ادعاهای امنیتی کاخ سفید سنجیده نمی‌شود؛ هر افزایش قیمت سوخت و هر هزینه تازه جنگ می‌تواند به موضوعی برای مخالفت سیاسی در واشنگتن تبدیل شود.

البته شکست جمهوری‌خواهان به معنای تغییر قطعی سیاست آمریکا در قبال تهران نیست. اختلاف میان سیاستمداران آمریکایی درباره ادامه جنگ، لزوماً به معنای پایان اختلافات دو کشور یا کنار گذاشتن دیگر ابزارهای فشار نیست.

ترامپ هنوز در کاخ سفید است، اما انتخابات نشان داده که نمی‌تواند هزینه سیاسی تصمیمات خود را نادیده بگیرد. جمهوری‌خواهان نیز اکنون با میراثی روبه‌رو هستند که روزی عامل پیروزی‌شان بود و امروز به موضوع اصلی اختلافاتشان تبدیل شده است. پرسش تعیین‌کننده برای سال ۲۰۲۸ شاید دیگر این نباشد که چه کسی جانشین ترامپ می‌شود؛ مسئله این است که آیا حزب جمهوری‌خواه می‌تواند از پیامدهای سیاست‌های او، به‌ویژه جنگ علیه ایران، فاصله بگیرد یا همچنان ناچار خواهد بود از آن‌ها دفاع کند.