آیا شکست جمهوری‌خواهان واشنگتن را به پایان رویارویی با ایران وادار می‌کند؟
به گزارش خبرگزاری آنا، شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، علاوه بر تغییر آرایش قدرت در واشنگتن، پرسش‌های تازه‌ای درباره آینده جنگ دولت دونالد ترامپ علیه جمهوری اسلامی ایران مطرح کرده است؛ جنگی که اکنون به یکی از محورهای اختلاف میان کاخ سفید و مخالفان سیاسی رئیس‌جمهور تبدیل شده است.
پیروزی دموکرات‌ها فرصتی برای افزایش فشار سیاسی و قانونی بر دولت ترامپ فراهم کرده است. دموکرات‌ها حتی بدون برخورداری از آرای کافی برای عبور از وتوی رئیس‌جمهور، می‌توانند با بهره‌گیری از اختیارات کنگره، ادامه عملیات نظامی علیه ایران را با موانع بیشتری مواجه کنند.
نخستین ابزار، استفاده از اختیارات جنگی کنگره است. قانون‌گذاران می‌توانند با ارائه طرح‌های محدودکننده، خواستار نظارت بیشتر بر عملیات نظامی و تعیین حدود اختیارات رئیس‌جمهور در ادامه درگیری شوند.
دومین ابزار، کنترل منابع مالی است. جنگ‌های طولانی به بودجه مستمر نیاز دارند و کنگره می‌تواند با اعمال محدودیت بر اعتبارات عملیات جدید، دولت را به پاسخ‌گویی درباره هزینه‌ها و اهداف جنگ وادار کند.
سومین مسیر، افزایش نظارت پارلمانی است. برگزاری جلسات استماع و تحقیق درباره تصمیمات پنتاگون، ارزیابی‌های اطلاعاتی و پیامدهای اقتصادی جنگ می‌تواند فشار سیاسی بر دولت ترامپ را افزایش دهد.
با این حال، این ابزارها به معنای توقف فوری جنگ نیستند. اجرای محدودیت‌های قانونی به سازوکارهای تصویب مصوبات، امکان وتوی رئیس‌جمهور و میزان همراهی نمایندگان دو حزب وابسته است.
نکته مهم‌تر تغییر فضای سیاسی آمریکاست. نتیجه انتخابات، جایگاه مخالفان جنگ را تقویت کرده و به آنان امکان داده است پیامدهای اقتصادی درگیری را به موضوعی جدی در نظارت بر دولت تبدیل کنند.
از منظر راهبردی، این تحول نشان‌دهنده فاصله میان توان نظامی آمریکا و محدودیت‌های سیاسی استفاده از آن است. برخورداری از تجهیزات پیشرفته، به‌تنهایی نمی‌تواند حمایت پایدار افکار عمومی یا موافقت کنگره با ادامه عملیات را تضمین کند.
برای ایران نیز تحولات واشنگتن اهمیت دارد؛ زیرا ادامه یا کاهش عملیات نظامی آمریکا علاوه بر تصمیمات کاخ سفید، از فشارهای اقتصادی، اختلافات نهادی و محاسبات سیاست داخلی این کشور تأثیر می‌پذیرد.
البته نباید اختلافات دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان را به معنای تغییر قطعی سیاست خارجی واشنگتن در قبال تهران دانست. انتقاد از ادامه جنگ، لزوماً به معنای مخالفت با تحریم‌ها یا سایر ابزارهای فشار علیه ایران نیست.
از این رو، تغییر توازن قدرت در کنگره می‌تواند هزینه سیاسی ادامه جنگ را افزایش دهد، اما جایگزین ضرورت دستیابی به ترتیباتی پایدار برای جلوگیری از درگیری مجدد نخواهد شد.
انتهای پیام/