از توهین های خطیر و کریمی به همدیگر تا بوسه و بغل در مراسم عزاداری/ درس‌هایی که آشتی دیروز نتوانست یاد بدهد
به گزارش خبرگزاری آنا، روز گذشته در مراسم تشییع پیکر مرحوم محمد حبیبی، تصویری به چشم خورد که برای بسیاری از دنبال کنندگان فوتبال آشنا بود، چرا که در فوتبال ما تا بوده همین مدل آشتی کنان های کدخدامنشی طور بوده است.
علی خطیر و حجت کریمی با وساطت امیر قلعه‌نویی با یکدیگر آشتی کرده و روی هم را بوسیدند. ذاتِ آشتی کردن و کنار گذاشتن کدورت ها، امری زیبا و پسندیده است اما این آشتی، نباید باعث فراموشی رفتارهایی شود که در جایگاه مدیریت، پذیرفتنی نیست.
آقایانی که مدیر شده و در هیات رئیسه فدراسیون فوتبال سمت گرفته اند، باید بیاموزند که اختلاف نظر نباید به بهانه برنامه های زنده، به توهین و تخریب متقابل تبدیل شود. کسی که در جایگاه مدیریتی قرار می‌گیرد، باید بیشترین بردباری را نسبت به دیگران داشته باشد و پس از سال ها حضور در دنیای فوتبال، رعایت اصول گفتمان و حفاظت از کلام در برابر دوربین ها را تمرین کند.
در همین راستا، نباید فراموش کرد که در برنامه تلویزیونی، حجت کریمی با استفاده از ادبیاتی دور از شأن، آبروی علی خطیر را هدف قرار داد و حتی با وارد کردن نام خواهر او به عنوان وکیل به بحث، مرزهای ادب را درنوردید. بدون آنکه در آن لحظات بحرانی، ذره ای خویشتن‌داری به خرج دهد. از سوی دیگر، علی خطیر نیز که سابقه مدیریت در باشگاه‌های بزرگی چون استقلال و تراکتور را در کارنامه دارد نتوانست بر هیجانات خود غلبه کند و در نهایت به حرمت شکنی روی آورد.
آشتی کردن تحسین برانگیز است اما درس بزرگی که از این ماجرا باید گرفت این است که مدیران فوتبال یاد بگیرند در مواجهه با اختلافات، هرگز به سراغ ادبیات هجومی، اتهام زنی و تخریب شخصی نروند.
آیا می‌توان با یک آشتیِ به ظاهر صمیمانه، اثر آن حملات بی پرده را در برنامه‌های زنده از بین برد؟ مشخص نیست این آشتی در واقعیت رخ داده یا صرفا یک نمایش صوری برای این است که با این کار، دعوا و رفتارهای زشت را از ذهن مردم و اهالی فوتبال پاک کنند.
واقعیت این است که نمی‌شود در یک لحظه با ادبیات هجومی و اتهام زنی به یکدیگر حمله کرد و در لحظه ای دیگر، با یک بوسه و آشتی، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است. در چنین شرایطی، این ضرب‌المثل به ذهن متبادر می‌شود که چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی؟ مدیریت یعنی مسئولیت پذیری در برابر کلام، نه فقط در زمان آشتی، بلکه در اوجِ اختلاف.
انتهای پیام/