از وعده‌های طلایی تا واقعیت در ناگویا؛ کارنامه مردود ایران در بازی‌های پاراآسیایی 2026
به گزارش خبرگزاری آنا، کاروان ورزشی ایران در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا با کسب ۱۰۲ مدال، شامل ۲۶ مدال طلا، ۳۶ مدال نقره و ۴۰ مدال برنز و قرار گرفتن در رتبه ششم جدول مدال‌آوری به کار خود پایان داد.
این عملکرد در حالی‌ست که کاروان ایران در بازی‌های پاراآسیایی هانگژو موفق به کسب ۱۳۱ مدال، شامل ۴۴ مدال طلا، ۴۶ مدال نقره و ۴۱ مدال برنز شده بود و در رتبه دوم آسیا قرار گرفته بود. در نگاه اول، ایران در مقایسه با دوره قبل بازی‌های پاراآسیایی، ۲۹ مدال کمتر کسب کرد و از رتبه دوم به رتبه ششم سقوط کرد.
این نتایج در حالی رقم خورد که معیار اعزام به ناگویا، نگاه کیفی و با نگاه حداکثری کسب مدال بود اما در عمل، نتیجه دور از این نگاه بود. پیش از آغاز بازی‌های پاراآسیایی ناگویا، مسئولان کمیته ملی پارالمپیک، تکرار نتایج هانگژو را دور از انتظار می‌دانستند اما سقوط چهار پله‌ای کاروان ایران، موضوعی نیست که بتوان از آن به راحتی عبور کرد.
پیش از این رقابت‌ها، با توجه به ادغام برخی کلاس‌ها و همچنین حذف برخی رشته‌ها از جمله شطرنج که ایران موفق به کسب مدال‌های طلا در هانگژو شده بود، کاهش مدال‌آوری طلا دور از ذهن نبود اما اینکه کشورهایی مثل هند و کره‌جنوبی بالاتر از ایران قرار بگیرند، جای سوال دارد.
کاهش ۱۸ مدال طلا، ۱۰ مدال نقره و یک مدال برنز نسبت به هانگژو، آن هم در حالی که پارادوومیدانی تبدیل به یک فدراسیون جدا شد، نشان می‌دهد مسیر ورزش ایران در چهار سال اخیر، مسیر چندان روشنی نبوده است و این یک زنگ خطر برای پارالمپیک لس‌آنجلس است.
در بازی‌های ناگویا، ورزشکارانی چون روح‌الله رستمی، علی‌اکبر غریب‌شاهی و همچنین ورزشکاران پارادوومیدانی که امید زیادی به درخشش آن‌ها بود، نتوانستند آن‌طور که انتظار می‌رفت نتیجه‌گیری کنند. رشته‌ای چون گلبال هم که در مسیر ناگویا، دچار حواشی گسترده‌ای شده بود، نتوانست توفیقی کسب کند و ناکام شد.
فدراسیون پارادوومیدانی که با هدف بهبود عملکرد ورزشکاران این رشته تأسیس شده بود، در گام اول خود یک شکست بزرگ را تجربه کرد. مهران تیشه‌گران پیش از آغاز بازی‌های پاراآسیایی ناگویا، از احتمال کسب ۲۰ مدال طلا سخن گفته بود اما در عمل، پارادوومیدانی ۱۴ مدال طلا کسب کرد که ۶ مدال کمتر از وعده ابتدایی بود.
در مجموع، نتایج کاروان ایران در ناگویا نشان داد که صرف تغییر ساختار و تفکیک رشته‌ها، به‌تنهایی نمی‌تواند تضمین‌کننده پیشرفت باشد. حالا باید دید مسئولان ورزش جانبازان و توان‌یابان و کمیته ملی پارالمپیک چه ارزیابی‌ای از عملکرد کاروان خواهند داشت و برای رفع نقاط ضعف و جبران این فاصله تا پارالمپیک لس‌آنجلس چه برنامه‌ای در نظر می‌گیرند. ادامه این مسیر بدون بررسی دقیق نتایج، عملکرد فدراسیون‌ها و وضعیت ورزشکاران، می‌تواند نگرانی‌ها درباره آینده ورزش پارالمپیکی ایران را بیشتر کند.
انتهای پیام/