موج اعتراضات اقتصادی اروپا را فرا گرفت؛ از بحران مسکن در پرتغال تا درگیری‌های خیابانی در فرانسه
به گزارش خبرگزاری آنا، روزنامه آلمانی دی‌سایت در گزارشی از گسترش اعتراضات در کشور‌های اروپایی نوشت نارضایتی عمومی از شرایط اقتصادی و هزینه‌های زندگی، گروه‌های مختلف اجتماعی را به خیابان‌ها کشانده است. دانشجویان، کارگران، خانواده‌های کم‌درآمد و معترضان به سیاست‌های ریاضتی، از جمله گروه‌هایی هستند که در این تجمع‌ها حضور دارند.
گزارش‌های منتشرشده از وقوع درگیری‌هایی در چند شهر اروپا حکایت دارد؛ از استفاده پلیس از گاز اشک‌آور و ماشین‌های آب‌پاش در ایتالیا و بلژیک تا بازداشت معترضان و شلیک گلوله‌های لاستیکی در آلبانی. در مقابل، برخی تجمع‌ها از جمله گردهمایی دانشجویان در برلین، طبق گزارش پلیس، بدون درگیری پایان یافت.
ایتالیا؛ اعتراض به گرانی و هزینه‌های زندگی
در ایتالیا، اعتراضات علیه افزایش هزینه‌های زندگی در شهر‌هایی مانند میلان و بولونیا با تنش همراه شد. پلیس ضدشورش در میلان برای متفرق‌کردن برخی معترضان از گاز اشک‌آور استفاده کرد و در بولونیا نیز ماشین‌های آب‌پاش به کار گرفته شدند. در میلان، شماری از فروشگاه‌ها کرکره‌های خود را پایین کشیدند و فعالیت بخش‌هایی از مرکز شهر تحت تأثیر ناآرامی‌ها قرار گرفت.
جورجیا ملونی، نخست‌وزیر ایتالیا، خشونت‌های رخ‌داده را محکوم کرد و در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «تظاهرات یک حق است؛ تبدیل شهر‌های ما به میدان جنگ یک حق نیست.»
پیش از این نیز دانشجویان و دانش‌آموزان در چند شهر ایتالیا علیه هزینه‌های بالای زندگی و تحصیل تجمع کرده بودند. برخی از دانشجویان با برپایی چادر، به دشواری تأمین هزینه‌های مسکن و تحصیل اعتراض کردند.
پرتغال؛ بحران مسکن و افزایش اجاره‌بها
در پرتغال، بحران مسکن به یکی از محور‌های اصلی اعتراضات تبدیل شده است. در لیسبون، پایتخت این کشور، معترضان با برپایی چادر در میدان روسیو خواستار توجه بیشتر دولت به وضعیت مسکن شدند. تجمع‌های مشابهی نیز در شهر پورتو گزارش شده است.
بر اساس آمار نقل‌شده در گزارش منبع، اجاره‌بها در پرتغال طی یک دهه ۱۲۴ درصد افزایش یافته است؛ رشدی بیش از میانگین اتحادیه اروپا. جوانان و ساکنان لیسبون از گروه‌هایی هستند که بیشترین فشار ناشی از افزایش هزینه مسکن را تحمل می‌کنند.
معترضان می‌گویند افزایش قیمت‌ها با رشد دستمزدها تناسب ندارد و بخش قابل‌توجهی از درآمد خانوار‌ها صرف تأمین نیاز‌های اولیه می‌شود. این وضعیت فشار بر دولت راست‌میانه لوئیس مونته‌نگرو را افزایش داده است. با این حال، مقام‌های دولت اعلام کرده‌اند در برابر فشار‌های خیابانی عقب‌نشینی نخواهند کرد و اقدامات اقتصادی را دنبال می‌کنند.
بلژیک و آلمان؛ اعتراض دانشجویان به هزینه‌های آموزش
در بلژیک، تجمع‌های دانشجویی علیه افزایش هزینه‌های تحصیل و اصلاحاتی برگزار شد که به گفته معترضان، ممکن است دسترسی به آموزش عالی را دشوارتر کند. پلیس در بروکسل حدود ۱۰ نفر را بازداشت کرد و در لیژ نیز برای متفرق‌کردن برخی گروه‌ها از ماشین‌های آب‌پاش استفاده شد.
برنارد کوئینتین، وزیر کشور بلژیک، با اشاره به ناآرامی‌ها اعلام کرد دولت برای برقراری نظم از ابزار‌های لازم استفاده خواهد کرد. مقام‌های این کشور برخی حوادث را خشونت سازمان‌یافته توصیف کردند؛ ادعایی که در گزارش‌های موجود به موضع دولت مربوط است.
در برلین آلمان نیز حدود ۳۰۰ دانشجو برای مطالبه فرصت‌های آموزشی بهتر تجمع کردند. اعتراض به سیاست‌های اقتصادی و وضعیت بازنشستگی هم در میان موضوعات مطرح‌شده بود. پلیس اعلام کرد این تجمع بدون خشونت پایان یافت.
آلبانی؛ اعتراض‌های دانشجویی به مطالبه تغییر دولت رسید
در آلبانی، اعتراضات ابتدا با محوریت شرایط آموزشی و هزینه‌های دانشگاه آغاز شد، اما به‌تدریج مخالفت با دولت ادی راما را نیز دربر گرفت. طبق گزارش منتشرشده، تجمع‌ها در تیرانا و چند شهر دیگر ادامه داشت و در برخی نقاط به درگیری با پلیس انجامید.
گزارش‌ها از بازداشت شماری از معترضان و استفاده پلیس از گلوله‌های لاستیکی حکایت دارد. اعتراضات ضد دولتی در این کشور پیشینه دیگری نیز دارد؛ از جمله مخالفت با طرح‌های ساخت‌وساز لوکس در مناطق ساحلی حفاظت‌شده که از ماه مه به یکی از محور‌های نارضایتی تبدیل شده بود.
فرانسه؛ پیوند نارضایتی اقتصادی با اعتراضات دانشجویی
در فرانسه، اعتراضات علیه هزینه‌های زندگی و سیاست‌های ریاضتی با مطالبات دانش‌آموزان، دانشجویان و اتحادیه‌های کارگری همراه شده است. گزارش منبع از حضور صد‌ها هزار نفر در تجمع‌های سراسری و درگیری در شهر‌هایی مانند پاریس، لیون، مارسی و لیموژ حکایت دارد.
طبق آمار نقل‌شده در گزارش، مقام‌های فرانسوی از بازداشت حدود ۱۲۰۰ نفر و زخمی‌شدن ۱۵۰ نیروی پلیس خبر داده‌اند. در پاریس نیز استفاده پلیس از گاز اشک‌آور و ماشین‌های آب‌پاش گزارش شده است. برخی ساختمان‌ها، خودرو‌ها و فروشگاه‌ها در جریان ناآرامی‌ها آسیب دیدند.
در لیون، یک دفتر گردشگری دچار آتش‌سوزی شد و در لیموژ نیز ساختمان تاریخی شهرداری آسیب جدی دید. گزارش‌ها همچنین از مجروح‌شدن دو نوجوان در حوادث جداگانه مرتبط با مهمات و تجهیزات مورد استفاده پلیس حکایت دارد.
اعتراضات دانش‌آموزان و دانشجویان از اواسط سپتامبر با مطالباتی مانند افزایش شمار معلمان، کاهش تعداد دانش‌آموزان کلاس‌ها و تأمین منابع مالی بهتر برای آموزش آغاز شده بود. این مطالبات با نارضایتی گسترده‌تر از هزینه‌های زندگی و بحث بر سر بودجه ریاضتی دولت درآمیخت.
امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، خشونت و تخریب اموال را محکوم کرد و خواستار پیگرد قانونی عاملان شد. در مقابل، برخی چهره‌های سیاسی مخالف دولت بر مطالبات اجتماعی معترضان تأکید کردند و درباره نحوه بازنمایی رسانه‌ای خشونت‌ها اختلاف‌نظر داشتند.
۲۰۱۸؛ جنبش جلیقه‌زرد‌ها در فرانسه: اعتراض به افزایش مالیات سوخت در فرانسه به جنبشی گسترده تبدیل شد. مطالبات معترضان به‌تدریج از قیمت سوخت فراتر رفت و نابرابری اقتصادی، قدرت خرید و فاصله میان دولت و طبقات کم‌درآمد را دربر گرفت.
۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳؛ فشار تورم و بحران انرژی: افزایش بهای انرژی و مواد غذایی پس از همه‌گیری کرونا و آغاز جنگ روسیه و اوکراین، قدرت خرید خانوار‌های اروپایی را تحت فشار قرار داد. در کشور‌های مختلف، اتحادیه‌های کارگری و گروه‌های اجتماعی برای افزایش دستمزدها و حمایت بیشتر دولت‌ها تجمع کردند.
۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵؛ تشدید بحران مسکن: افزایش اجاره‌بها و دشواری دسترسی به مسکن، به‌ویژه برای جوانان و خانوار‌های کم‌درآمد، به یکی از محور‌های اعتراض در شهر‌هایی مانند لیسبون و مادرید تبدیل شد. در برخی کشورها، معترضان خواستار کنترل بازار اجاره، افزایش عرضه مسکن مقرون‌به‌صرفه و محدودیت فعالیت‌های سوداگرانه شدند.
۲۰۲۵ و ۲۰۲۶؛ پیوند مطالبات اقتصادی و خدمات عمومی: اعتراض به هزینه‌های زندگی در کنار موضوعاتی مانند بودجه آموزش، دستمزدها، خدمات عمومی و سیاست‌های ریاضتی ادامه یافته است. با این حال، اعتراضات کشور‌های اروپایی یک جنبش واحد نیستند و هر کشور با مجموعه‌ای از مسائل داخلی و مطالبات خاص خود روبه‌روست.
انتهای پیام/