عابر پیاده در تصادفات همیشه بیتقصیر نیست؛ وقتی یک عبور اشتباه خانوادهای را نابود میکند
به گزارش خبرنگار گروه جامعه آنا، تصادف با عابر پیاده معمولاً با یک تصویر ساده همراه است؛ خودرویی که با عابر برخورد کرده و انسانی که قربانی شده است. اما آمار پلیس راهور تهران بزرگ نشان میدهد ماجرا همیشه به همین سادگی نیست و در بخش قابل توجهی از این حوادث، رفتار عابر نیز در وقوع تصادف نقش داشته است.
این موضوع البته به معنای نادیده گرفتن مسئولیت راننده یا انتقال بار تصادفات به عابران نیست. راننده همچنان مکلف به رعایت سرعت مطمئنه، توجه به جلو، کنترل خودرو و رعایت حق تقدم عابر در محلهای مجاز است. مسئله این است که «عابر بودن» به معنای «بیمسئولیت بودن» نیست و مقررات ترافیکی برای این گروه از کاربران نیز تکالیفی تعیین کرده است.
آخرین آمار اعلامشده از سوی پلیس راهور تهران بزرگ، ابعاد این مسئله را روشنتر میکند. بر اساس اعلام سرهنگ رابعه جوانبخت، رئیس مرکز جامع برخط پلیس راهور تهران بزرگ، از ابتدای سال ۱۴۰۴ تا زمان اعلام این آمار، ۲۴۱ عابر پیاده در تصادفات پایتخت جان خود را از دست دادهاند؛ رقمی معادل ۳۷ درصد از کل متوفیان تصادفات تهران.
در بررسی علت تصادفات عابرین پیاده، «عدم توجه به جلو» با ۸۰ درصد در صدر قرار دارد؛ مسئلهای که به گفته پلیس، یکی از مهمترین دلایل آن دیده نشدن عابر توسط راننده است. تیرگی لباس عابر، ضعف روشنایی معبر و قرار گرفتن عابر در نقاط کور خودرو از عواملی است که احتمال دیده نشدن را افزایش میدهد.
پس از آن، عبور غیرمجاز و ناایمن عابر پیاده با ۷ درصد در رتبه بعدی قرار دارد و «عدم توانایی در کنترل وسیله نقلیه» نیز در رتبه سوم عوامل اعلامشده قرار گرفته است.
اما نکته قابل تأملتر در آمار پلیس این است که در ۴۱ درصد از تصادفات فوتی عابر، برای خود عابر نیز سهم تقصیر در نظر گرفته شده است.
این عدد را نباید به این معنا تعبیر کرد که در ۴۱ درصد حوادث، عابر «مقصر کامل» بوده است؛ بلکه مفهوم آن این است که در این پروندهها، رفتار عابر نیز در وقوع حادثه مؤثر تشخیص داده شده و برای او سهمی از تقصیر تعیین شده است.
بزرگراه؛ مرز باریک میان عبور و مرگ
بزرگراهها همچنان یکی از خطرناکترین نقاط برای عابران هستند. طبق آمار پلیس، ۵۲ درصد تصادفات فوتی عابران در بزرگراهها، ۴۳ درصد در خیابانهای اصلی و ۵ درصد در سایر معابر رخ داده است.
با وجود ممنوعیت تردد عابر در بزرگراهها، همچنان افرادی برای کوتاه کردن مسیر از عرض این معابر عبور میکنند؛ آن هم در شرایطی که سرعت خودروها بالاست و راننده عملاً فرصت بسیار محدودی برای واکنش دارد.
نادیده گرفتن پل عابر، زیرگذر و گذرگاههای مشخص، عبور از میان خودروها و ورود ناگهانی به سوارهرو، از جمله رفتارهایی است که میتواند سهم تقصیر عابر را در یک تصادف افزایش دهد.
شب، تاریکی و عابران دیدهنشده
زمان وقوع تصادف نیز اهمیت زیادی دارد. پلیس اعلام کرده ۲۹ درصد تصادفات فوتی عابران در بازه ساعت ۲۰ تا ۲۴ رخ داده است؛ ساعاتی که کاهش نور طبیعی، لباس تیره عابر و ضعف روشنایی معبر میتواند احتمال دیده نشدن را افزایش دهد.
در چنین شرایطی، عبور غیرمجاز از خیابان یا بزرگراه خطر بیشتری پیدا میکند؛ چراکه عابر ممکن است زمانی در میدان دید راننده قرار بگیرد که دیگر فرصت کافی برای ترمز وجود نداشته باشد.
اما راننده هم مسئول است
در سوی دیگر، نمیتوان همه تقصیر را متوجه عابر کرد. ۸۰ درصد علتهای اعلامشده در تصادفات عابر، «عدم توجه به جلو» عنوان شده است. استفاده از تلفن همراه، سرعت نامناسب، عدم رعایت حق تقدم و بیتوجهی به مسیر از جمله رفتارهایی هستند که میتوانند یک تصادف مرگبار را رقم بزنند.
در روزهای اخیر نیز پلیس از چند حادثه مرگبار خبر داده که یکی از آنها برخورد وانت با عابر ۴۶ ساله بر اثر استفاده راننده از تلفن همراه و حادثهای دیگر، فوت عابر ۳۵ ساله در پی عبور غیرمجاز از بزرگراه آزادگان در ساعات بامداد بوده است.
این دو حادثه، دو سوی ماجرا را نشان میدهند؛ گاهی خطا از راننده شروع میشود و گاهی تصمیم پرخطر عابر.
عابر پیاده آسیبپذیرترین کاربر خیابان است، اما آسیبپذیری به معنای بیمسئولیتی نیست. همانطور که راننده نمیتواند با استناد به تخلف عابر، از رعایت مقررات و توجه به مسیر شانه خالی کند، عابر هم نمیتواند هر نقطهای از خیابان را برای عبور انتخاب کند.
۲۴۱ مرگ در یک سال، تنها یک عدد آماری نیست؛ پشت هر عدد یک خانواده قرار دارد. کاهش این تلفات، هم به رانندهای نیاز دارد که حواسش به جاده باشد و هم عابری که بداند چند قدم کوتاهتر، ممکن است به قیمت تمام زندگی تمام شود.
انتهای پیام/