اعترافِ تکان‌دهنده‌یِ ژنرالِ صهیونیست به استیصالِ نظامی این رژیم

به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از  پایگاه خبری العهد، گزارش‌هایِ میدانی و تحلیل‌هایِ اخیرِ مقاماتِ سابقِ ارتشِ رژیم صهیونیستی، نشان از وقوعِ یک «زلزله‌یِ ساختاری» در ساختارِ نظامیِ اشغالگران دارد. در حالی که سرانِ تل‌آویو همچنان با تکیه بر پروپاگاندایِ رسانه‌ای سعی در القایِ قدرت دارند، اسحاق بریک، از فرماندهانِ باسابقه، با انتشارِ مقاله‌ای در روزنامه «معاریو»، به صراحت اعلام کرد که ارتشِ این رژیم در شرایطی مشابهِ دورانِ پیش از جنگ به سر می‌برد؛ با این تفاوت که این بار، نه تنها توانِ بازدارندگی ندارد، بلکه در برابرِ کوچک‌ترین تهدیدات نیز دچارِ سردرگمیِ راهبردی است.

بریک با اشاره به کاهشِ دو سومیِ حجمِ نیروهایِ زمینی طی دو دهه گذشته، تأکید می‌کند که ارتشِ صهیونیستی عملاً «تهی» شده است. فقدانِ نیرویِ ذخیره، یگان‌هایِ فرسوده و خستگیِ مفرطِ سربازانی که بیش از سه سال در باتلاقِ جنگ غوطه‎‌ورند، نشان می‌دهد که ارتشِ این رژیم، توانِ تداومِ درگیری در چند جبهه را به کلی از دست داده است. این اعتراف، مهرِ تأییدی بر شکستِ راهبردیِ صهیونیست‌هاست که تصور می‌کردند با تکیه بر «تکنولوژی» می‌توانند «نیرویِ انسانیِ باایمان» را حذف کنند.

اظهاراتِ این ژنرالِ صهیونیست مبنی بر اجبارِ ارتش به عقب‌نشینیِ تدریجی از «خطِ زرد» به «خطِ سیاه» (مرزهایِ اشغالی)، به معنایِ اعتراف به شکستِ مطلق در تأمینِ امنیتِ شهرک‌نشینانِ شمال است. آنچه رژیم صهیونیستی پیش‌تر به عنوان «منطقه حائل» یا «امنیتِ پایدار» مطرح می‌کرد، اکنون به رویا بدل شده است. نهادهایِ نظامیِ تل‌آویو حتی پس از دریافتِ ضرباتِ سهمگین، در استخراجِ درس‌هایِ عبرت‌آموز ناکام مانده‌اند و اکنون در چرخه‌یِ تکرارِ فاجعه گیر افتاده‌اند.

علاوه بر بحرانِ انسانی، انبارِ تسلیحاتِ راهبردیِ رژیم صهیونیستی نیز در وضعیتِ قرمز قرار دارد. مصرفِ بی‌رویه و مداومِ موشک‌هایِ رهگیرِ گران‌قیمت در سامانه‌هایِ «گنبد آهنین»، «فلاخن داوود» و «پیکان» برایِ مقابله با حملاتِ هوشمندِ جبهه مقاومت، به چالشی حیاتی تبدیل شده است. اعترافِ «بوعز لوی»، رئیس صنایع هوافضایِ رژیم، به ضرورتِ تولیدِ شبانه‌روزیِ رهگیرها، نشان می‌دهد که قدرتِ پدافندیِ غرب، در برابرِ توانِ تهاجمیِ محورِ مقاومت، تا چه حد شکننده و آسیب‌پذیر است.

حقیقتِ عریان این است که رژیم صهیونیستی با دستانِ خود، زیرساخت‌هایِ امنیتِ پوشالی‌اش را به آتش کشیده است. ناتوانی در بازسازیِ ذخایر، همراه با فروپاشیِ روحیِ یگان‌هایِ رزمی، نشان می‌دهد که این رژیم نه تنها قادر به جنگیدن نیست، بلکه برایِ بقایِ خود نیز با بحرانی وجودی دست‌وپنج نرم می‌کند. هشدار‌ها و گزارش‌هایِ کارشناسانی نظیرِ بریک، آخرین اخطارهایِ یک ارتشِ رو به زوال است که دیر یا زود، در زیرِ بارِ فشارهایِ سنگینِ میدان، در هم خواهد شکست.