تزلزل در رأس پنتاگون/ «پیت هگست» در محاصره انتقادات و شکاف عمیق با بدنه نظامی

به گزارش خبرگزاری آنا، گزارش اخیر روزنامه «گاردین» پرده از بحرانی ساختاری در پنتاگون برداشته است که در آن، عملکرد پیت هگست در کانون توجه منتقدان قرار دارد. ناظران نظامی تأکید می‌کنند که مدیریت وی بیش از آنکه بر تقویت قوای نظامی متمرکز باشد، تحت تأثیر ملاحظات سیاسی و فرهنگی قرار گرفته است؛ رویکردی که نه تنها به اعتبار وزارت جنگ آمریکا لطمه زده، بلکه آمادگی رزمی این کشور را نیز تضعیف کرده است.

نقطه عطف این تنش‌ها، استعفای «دن دریسکول»، وزیر ارتش، بود که به زعم تحلیلگران، نشانه‌ای از وخامت اوضاع در مدیریت کلان پنتاگون است. گزارش‌ها حاکی از آن است که تضاد میان دستورات صادره از سوی هگست و بدنه نظامی ارتش شدت یافته است؛ این مسئله در موارد متعددی از جمله ممانعت از ترفیع افسرانِ دارای دیدگاه‌های متفاوت و مقاومت فرماندهان ارشد در برابر تمدیدِ مأموریت‌های طولانی‌مدت در خاورمیانه نمود یافته است.

بخشی از انتقادات تندِ مطرح شده علیه پنتاگون، متوجه راهبرد نامشخص این نهاد در جنگ علیه ایران است. «کوین کارول»، سرهنگ بازنشسته و افسر پیشین اطلاعات نظامی، در گفت‌و‌گو با گاردین با اشاره به فقدان «هدف نهاییِ» مشخص، تصریح کرد که اقدامات نظامی واشنگتن علیه ایران تاکنون هیچ‌کدام از اهدافِ کلان مورد نظر را محقق نکرده است. به باور کارشناسان، اتکای صرف به عملیات‌های نظامی بدون داشتن یک استراتژیِ جامع سیاسی، تنها به هدر رفتن منابع و سرمایه‌های نظامی منجر شده است.

در حالی که نگاه واشنگتن به خاورمیانه دوخته شده است، مقام‌های نظامی سابق نسبت به «فرسایش توان دفاعی» ارتش هشدار می‌دهند. آنان معتقدند استقرار بی‌وقفه نیرو‌ها در خاورمیانه، ارتش ایالات متحده را در برابر تهدید‌های بالقوه در دیگر کانون‌های حساس جهان، به‌ویژه در شرق آسیا، آسیب‌پذیر کرده است.

در نهایت، افزایش گزارش‌ها از تلفات غیرنظامیان در جریان حملات هوایی آمریکا، هگست را در موقعیت دشوار سیاسی قرار داده است. منتقدان معتقدند که تداوم این وضعیت، علاوه بر هزینه‌های حقوق‌بشری، فشار سیاسی بر پنتاگون را افزایش داده و این نهاد را در معرض پرسش‌های جدی در محافل قانون‌گذاری و عمومی قرار داده است.

در مجموع، شواهد نشان می‌دهد که پنتاگون تحت مدیریت هگست، با یک بن‌بست راهبردی روبه‌روست؛ وضعیتی که در آن ترجیحِ دستورکار‌های سیاسی بر مبانی نظامی، کارآمدی ارتش ایالات متحده را در مواجهه با چالش‌های پیچیده جهانی با تردید‌های جدی همراه کرده است.