نیوزویک: واشنگتن چگونه با سلاحِ «تمسخر» به جان کانادا افتاده است؟

به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از نیوزویک، «پیت هگست»، وزیر جنگ ایالات متحده، در روز‌های اخیر به پرچمدارِ رویکردی تبدیل شده که بسیاری از تحلیلگران آن را «ابتذال در دیپلماسی» می‌خوانند. او با انتشار تصاویر تقطیع‌شده و میم‌های اینترنتی، گویی به جای مدیریت نهاد نظامی، وظیفه خود را «ترول کردن» همسایه شمالی می‌داند.

اقدام هگست در تمسخرِ جثه یک مربی ورزشی کانادایی و پس از آن، دست انداختنِ گارد ساحلی کانادا به دلیل حضور در مراسم‌های دگرباشان، صرفاً یک کنش شخصی نیست؛ بلکه پیامی سیاسی با این مضمون است: «کانادا نه یک شریک، بلکه سوژه‌ای برای خندیدن است.» این اقدامات نشان می‌دهد که واشنگتن تلاش دارد با «بی‌اعتبار» جلوه دادن نهاد‌های نظامی کانادا، دست‌کم در جنگ روانی، اقتدار اوتاوا را در افکار عمومی جهانی به سخره بگیرد.

سیاستِ کوچک‌شمردن کانادا تنها به فضای مجازی محدود نمانده است. «اسکات بسنت»، وزیر خزانه‌داری آمریکا، با ادبیاتی تحقیرآمیز، قدرت اقتصادی کانادا را در برابر ایالات متحده به هیچ می‌انگارد و گویی قصد دارد به اوتاوا دیکته کند که در برابر اراده واشنگتن حق هیچ‌گونه چانه‌زنی ندارد.

در اقدامی نمادین و در عین حال توهین‌آمیز، دونالد ترامپ نیز با دستور تغییر نام «دریاچه انتاریو» به «دریاچه آمریکا»، عملاً به حاکمیت سرزمینی کانادا دهن‌کجی کرده است. این اقدامات، نشان‌دهنده یک استراتژیِ سیستماتیک برای «تحقیرِ طرف مقابل» است تا کانادا را پیش از نشستن بر سر میز مذاکره، از نظر روانی خلع‌سلاح کنند.

«مارک کارنی»، مقام ارشد کانادایی، که اکنون در خط مقدم پاسخگویی به این تحقیر‌ها قرار دارد، به خوبی دریافته است که این «دیپلماسیِ میم‌ها» هدفی جز فرسایش اراده سیاسی کانادا ندارد. او با بیان صریح این نکته که «این رفتار‌ها در شأن جایگاه مقامات آمریکایی نیست»، عملاً دست رد به سینه واشنگتن زده و مذاکرات را در گروِ بازگشت به ادبِ دیپلماتیک و جدیتِ سیاسی قرار داده است.

واشنگتن با تبدیل کردن «تمسخر» به بخشی از ابزارِ دیپلماسی خود، در حال عبور از خطوط قرمزِ عرفِ بین‌الملل است. این رویکردِ قلدرمآبانه که ترامپ و تیمش در پیش گرفته‌اند، نه تنها گره‌ای از تنش‌های تجاری باز نمی‌کند، بلکه به نظر می‌رسد هدف نهایی‌اش، تغییر ماهیت روابط «همسایگی» به روابط «سلطه و مطیع» است. کانادا اکنون بر سر دوراهیِ تاریخی قرار دارد: پذیرشِ تحقیر برای بقای اقتصادی، یا ایستادگی در برابر سیاستِ «دیپلماسیِ تمسخر» که واشنگتن بر آن اصرار می‌ورزد.