توهم بزرگ ترامپ درباره «بزرگترین قرارداد نفتی تاریخ»/ واشنگتنپست سراب نفتی ونزوئلا را افشا کرد
به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از روزنامه آمریکایی «واشنگتنپست»، دونالد ترامپ در حالی از توافق نفتی جدید کاخ سفید با کاراکاس تحت عنوان «بزرگترین قرارداد نفتی تاریخ جهان» نام برده که واقعیتهای میدانی و تحلیلهای کارشناسان انرژی نشان میدهد ورود نفت ونزوئلا به بازار برخلاف ادعاهای مطروحه، روندی طولانی، بسیار هزینهبر و سرشار از چالشهای فنی و سیاسی است.
بر اساس جزییات این قرارداد، واشنگتن قرار است ۳۵ درصد از سهام یک شرکت نفتی ونزوئلایی را در اختیار بگیرد؛ شرکتی که حق بهرهبرداری از ۱۷ میدان نفتی با ذخایری نزدیک به ۶۵ میلیارد بشکه را داراست و آمریکا حق خرید نفت استخراجی آن را خواهد داشت.
با این حال، کارشناسان نسبت به بازه زمانی و ظرفیت این پروژه ابراز تردید جدی کردهاند. «تریسی شوچارت»، اقتصاددان ارشد پلتفرم «NinjaTrader» تصریح کرده است که جریان نفت ارزانقیمت در کوتاهمدت خیالی بیش نیست و هرگونه اثرگذاری نفت ونزوئلا بر بهای بنزین در آمریکا ممکن است بین ۵ تا ۱۵ سال زمان ببرد. همچنین «مارک فینلی»، پژوهشگر حوزه انرژی در دانشگاه رایس، هدفگذاری تولید روزانه ۱.۵ میلیون بشکه نفت از سوی ونزوئلا را رقمی ناچیز در معادلات بازار جهانی دانست که نمیتواند تحولی چشمگیر ایجاد کند.
یکی از اهداف اصلی دولت ترامپ از این توافق، جبران کسری شدید در «ذخایر راهبردی نفت آمریکا» (SPR) عنوان شده است؛ ذخایری که ظرفیت ۷۱۴ میلیون بشکهای آن بر اثر سیاستهای گذشته به حدود ۲۸۷ میلیون بشکه سقوط کرده و با برداشت ۳ میلیون بشکه در هفته گذشته، به پایینترین سطح از سال ۱۹۸۲ رسیده است.
کارشناسان معتقدند این هدف نیز با بنبست فنی و زمانی روبهروست؛ چرا که شرکت طرف قرارداد هماکنون تنها ۲۰۰ هزار بشکه در روز تولید دارد. علاوه بر آن، نفت ونزوئلا از نوع سنگین است و همخوانی چندانی با ساختار کیفی ذخایر راهبردی آمریکا نداشته و نیازمند تجهیزات پالایشی ویژهای است که پروسه تزریق آن را با موانع فنی مواجه میسازد.
ابهام بزرگ دیگر به نحوه تأمین مالی ۱۰۰ میلیارد دلاری این پروژه بازمیگردد. شرکت طرف قرارداد یعنی «North American Blue Energy Partners» (NABEP) متعلق به «آلخاندرو بتانکور»، اعلام کرده برای رساندن تولید به یک میلیون بشکه در روز نیازمند ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایه طی ۵ سال است.
در حالی که کارتلهای بزرگ نفتی نظیر «اکسونموبیل» رغبتی به سرمایهگذاری سنگین در خاک ونزوئلا نشان ندادهاند، کارشناسانی همچون «کوین بوک»، مدیر شرکت تحقیقاتی ClearView Energy Partners، هشدار دادهاند که ادعای ترامپ مبنی بر عدم تحمیل هزینه به مالیاتدهندگان غیرواقعی است و دولت آمریکا در نهایت مجبور خواهد شد از طریق تضمین وام یا حمایت مستقیم، این بار مالی سنگین را به دوش بکشد.
این توافق حتی در ابعاد حقوقی و سیاسی نیز با تناقضات بنیادین همراه است. در حالی که کاخ سفید از قرارداد ۱۰۰ ساله دم میزند، «دلسی رودریگز»، رئیسجمهور موقت ونزوئلا، مدت زمان آن را ۲۵ سال اعلام کرده است؛ اختلافی فاحش که سرمایهگذاران را بیش از پیش دچار تردید میکند.
در داخل آمریکا نیز این قرارداد با موجی از انتقادات مواجه شده است. «کریس ون هولن»، سناتور دموکرات، با انتقاد تند از این مانور تبلیغاتی تأکید کرد: «این قرارداد یک پیروزی نیست، بلکه ترامپ نیروها و منافع آمریکا را به خطر انداخته تا نفت ونزوئلا را به دوستان میلیاردر خود تقدیم کند.» از سوی دیگر، افکار عمومی در ونزوئلا نیز واگذاری بخشهای عظیمی از منابع ملی به شرکتهای خصوصی و کاخ سفید را یادآور مناسبات استعماری گذشته میدانند.
انتهای پیام/