آمار بی خانمان های انگلیس رکورد زد؛ بن‌بست وعده‌های دولت در برابر بحران فقر و اجاره‌بها

به گزارش خبرگزاری آنا، آمار‌های تازه وزارت مسکن انگلیس حاکی از آن است که در یک شب پاییزی در سال ۲۰۲۵، حداقل ۴ هزار و ۷۹۳ نفر در خیابان‌های انگلستان شب را به صبح رسانده‌اند؛ رقمی که نسبت به سال ۲۰۱۰ میلادی رشد خیره‌کننده ۱۷۱ درصدی را نشان می‌دهد. این چهارمین سال متوالی است که آمار خیابان‌خوابی در انگلیس با افزایش روبه‌رو شده است.

این آمار تنها بخش «قابل مشاهده» بحران است؛ چراکه بسیاری از افراد بی‌خانمان در خوابگاه‌ها، مسافرخانه‌ها یا خانه‌های دوستان و آشنایان به صورت «پنهان» زندگی می‌کنند. بر اساس برآورد مؤسسه خیریه «شلتر»، مجموع بی‌خانمان‌های انگلستان در سال ۲۰۲۵ به بیش از ۳۸۲ هزار نفر (شامل ۱۷۵ هزار کودک) رسیده است.

علاوه بر این، تا پایان مارس ۲۰۲۶، رکورد بی‌سابقه ۱۳۵ هزار و ۵۸۰ خانوار در اقامتگاه‌های موقت دولت سکونت داشته‌اند که ۸۶ هزار و ۴۶۰ خانوار آن را خانواده‌های دارای فرزند تشکیل می‌دهند. این وضعیت نشان‌دهنده شکست سیاست‌های تأمین مسکن در انگلیس است.

تحلیل‌های کارشناسی نشان می‌دهد که شکاف عمیق میان مبلغ کمک‌هزینه مسکن دولتی و اجاره‌بهای واقعی، اصلی‌ترین موتور محرک این بحران است. در حالی که اجاره‌بها از میانه سال ۲۰۲۴ تاکنون حدود ۲۲ درصد رشد داشته، دولت انگلیس کمک‌هزینه‌های مسکن را بر اساس قیمت‌های قدیمی پرداخت می‌کند.

گزارش‌ها حاکی از آن است که از هر صد خانه عرضه‌شده در بازار، کمک‌هزینه مسکن تنها برای اجاره کمتر از دو خانه کفایت می‌کند؛ واقعیتی که مستأجران کم‌درآمد را ناچار کرده است هزینه‌های خوراک و انرژی خود را برای تأمین سرپناه حذف کنند. این در حالی است که ۲۰ درصد از جمعیت کشور هم‌اکنون در وضعیت فقر نسبی قرار دارند.

دولت برنهام در واکنش به فشار‌های افکار عمومی، از یک بسته حمایتی ۴۴۲ میلیون پوندی برای تأمین اقامتگاه‌های اضطراری خبر داده است. با این حال، کارشناسان معتقدند این اقدامات تنها مسکن‌های موقتی هستند.

دولت برای کاهش خیابان‌خوابی تا پایان سال هیچ هدف عددی مشخصی تعیین نکرده و شهرداری‌ها را ملزم به تأمین سرپناه برای تمامی متقاضیان نکرده است. در کنار این سیاست‌های مقطعی، کمبود شدید مسکن اجتماعی نیز بحران را تشدید کرده؛ به‌طوری‌که در برابر هر واحد مسکن اجتماعی جدیدی که ساخته می‌شود، ۱۱۰ خانوار متقاضی در فهرست انتظار وجود دارند.

منتقدان بر این باورند که تا زمانی که دولت انگلیس اولویت‌های بودجه‌ای خود را از هزینه‌های نظامی به سمت رفاه اجتماعی و مهار ریشه‌های فقر تغییر ندهد، وعده‌هایی نظیر «پایان بی‌خانمانی تا کریسمس» چیزی جز نمایش‌های تبلیغاتی نخواهد بود که در برابر واقعیت‌های میدانی رنگ می‌بازد.