صفحه نخست

آناتک

آنامدیا

دانشگاه

فرهنگ‌

علم

سیاست و جهان

اقتصاد

ورزش

عکس

فیلم

استانها

بازار

اردبیل

آذربایجان شرقی

آذربایجان غربی

اصفهان

البرز

ایلام

بوشهر

تهران

چهارمحال و بختیاری

خراسان جنوبی

خراسان رضوی

خراسان شمالی

خوزستان

زنجان

سمنان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

کهگیلویه و بویراحمد

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

همدان

هرمزگان

یزد

پخش زنده

نقش شما در بدرقه

حماسه جایی است که جمعیت میلیونی یک قلب واحد می‌شود. وقتی همه با هم یا حسین می‌گویند، یا وقتی مشت‌ها به نشان باید برخاست بالا می‌رود. این قاب‌ها، اوج روایت تو هستند.
کد خبر : 1066920

به گزارش خبرگزاری آنا، سید ناصر نعمتی، شاید باور نکنید اما هریک از شما به عنوان یک کاربر عادی فضای مجازی، یکی از مهم‌ترین نقش‌ها را در این روزها برعهده دارید. رسانه‌های بزرگ هر چقدر هم امکانات داشته باشند نمی‌توانند تمام زوایای این رویداد را پوشش دهند و لحن روایت مردم را داشته باشند. این شما هستید که با گوشی‌ و اکانت خود در شبکه اجتماعی درست از جایی که ایستاده‌اید لحظاتی را ثبت می کنید که هیچ فرد دیگری نمی‌بیند.

حالا سوال اینجاست که چطور این کار را بکنیم که در میان انبوه محتواها ویدیو، تصویر و متن ما تاثیرگذار باشد؟ اصلا چه چیزی منتشر کنیم و پیام اصلی بدرقه چیست؟ بیایید از سه‌گانه‌ای استفاده کنیم که نه فقط یک فرمول که خودش بخشی از این حماسه است: سوگ، حماسه، امید.

سوگ همان لحظاتی است که دل‌ها می‌شکند. اما باید یادت باشد اینجا سوگ پایان راه نیست و شروع یک حرکت تازه است، مثل مادری که اشک می‌ریزد اما دستش را مشت می‌کند.

حماسه جایی است که جمعیت میلیونی یک قلب واحد می‌شود. وقتی همه با هم یا حسین می‌گویند، یا وقتی مشت‌ها به نشان باید برخاست بالا می‌رود. این قاب‌ها، اوج روایت تو هستند.

و امید که پایان‌بندی روایت است. جایی که نشان می‌دهید خون شهید به ثمر نشسته و فردا از آنِ کسانی است که امروز ایستاده‌اند.

حالا ممکن است بگویید من که فلان سلبریتی نیستم، چند صد هزار دنبال‌کننده هم ندارم، مگر صدای من به جایی می‌رسد؟ این روزها یک قاب خام و صادق از یک آدم معمولی ممکن است از صد پوستر و ویدیوی اداری یک رسانه‌ بزرگ تأثیرگذارتر باشد. مردم حرف بی‌پیرایه را دوست دارند.

اصلا تصور کن اگر هر کس که فکر می‌کند تأثیری ندارد، دست از کار بکشد. چه چیزی باقی می‌ماند؟ یک سکوت. یک خلأ. یک روایتِ خالی که دست دیگری می‌افتد. از همین الان شروع کنید. نگذارید این فرصت از دست برود؛ «باید برخاست»
 
 

انتهای پیام/

ارسال نظر
captcha