انتقاد رسانه آمریکایی از ترامپ؛ از همین حالا جام جهانی را باخته‌ایم!/ خودمان را کشوری نفرت‌پراکن و حریص نشان داده‌ایم

به گزارش خبرگزاری آنا، رسانه آمریکایی USA TODAY در یادداشتی، انتقادهای پرتعدادی از میزبانی آمریکا در جام جهانی 2026 مطرح کرده است.

ممکن است تیم ملی فوتبال مردان آمریکا عملکردی تاریخی داشته باشد و این تورنمنت پر از گل‌های تماشایی و مسابقات جذاب شود اما این مسئله حقیقتی را تغییر نمی‌دهد. ما خودمان را کشوری نفرت‌پراکن و حریص نشان داده‌ایم. کشوری که رهبرانش فقط حاضرند جهانی را بپذیرند که مطابق میل خودشان باشد، نه آن‌گونه که واقعاً وجود دارد. کشوری که در آن عشق به فوتبال برای کسب حداکثری پول مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد. این میراث و شرمساری این جام جهانی خواهد بود.

جام جهانی فرصتی است که شاید در هر نسل فقط یک‌بار نصیب یک کشور شود تا بهترین چهره خود را به نمایش بگذارد و شادی‌ای را که فوتبال برای مردم جهان به همراه دارد، در آغوش بگیرد اما ما تصمیم گرفتیم همان «آمریکایی زشت» باشیم. جام جهانی حال‌وهوایی جادویی دارد، چیزی متفاوت از هر رویداد ورزشی که معمولاً در آمریکا می‌بینیم.

جمعیت هواداران برزیل با آن پیراهن‌های زرد معروف‌شان که آواز می‌خوانند و شادی می‌کنند. هلندی‌هایی که خیابان‌های اطراف ورزشگاه را به دریایی نارنجی‌رنگ تبدیل می‌کنند. هواداران ژاپنی که پس از پایان مسابقه، ورزشگاه را تمیز می‌کنند. غیرممکن است مجذوب این شکوه نشوید. هر کسی که چنین فضایی را تجربه کند، احساس می‌کند جهان کمی کوچک‌تر و بسیار دوستانه‌تر از چیزی است که تصور می‌کرد.

جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، در نشست خبری شب گذشته خود گفت: همه این مردم می‌خواهند لحظه‌ای خوشحال باشند. لحظه‌ای که مشکلات روزمره‌شان را کنار بگذارند و فقط از بازی لذت ببرند. گریه کنند اگر تیم‌شان ببازد یا اگر ببرد، و این احساسات را در کنار دیگران تجربه کنند.

و دقیقاً همین، تراژدی ماجراست. به‌جای آنکه اجازه دهیم جام جهانی ما را متحد کند، از آن بهانه‌ای برای تفرقه ساخته‌ایم.

ایران، ویزاها و قیمت بلیت‌ها؛ حاشیه‌هایی که جام جهانی را تحت‌الشعاع قرار داد

اینفانتینو برخورد خصمانه با تیم ملی ایران را کم‌اهمیت جلوه داد و حتی حضور ایران در مسابقات را نوعی موفقیت توصیف کرد. در حالی که نحوه برخورد با این تیم شرم‌آور بوده است.

ایران در آخرین لحظات مجبور شد کمپ خود را به مکزیک منتقل کند، اجازه اقامت در آمریکا را ندارد. با اینکه هر سه بازی مرحله گروهی‌اش در خاک آمریکا برگزار می‌شود، و سهمیه بلیت هوادارانش را نیز از دست داده است. اینفانتینو همچنین تصمیم آمریکا برای جلوگیری از ورود عمر آرتان، داور سومالیایی، را بی‌اهمیت جلوه داد. آرتان که سابقه قضاوت در مسابقات مقدماتی جام جهانی و جام جهانی زیر ۲۰ سال سال گذشته را دارد، یکی از چند نفری است که به دلایلی مشکوک از مرزهای آمریکا بازگردانده شده‌اند.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، روز چهارشنبه درباره این رد ویزاها گفت: ما بسیار نزدیک و دقیق کار می‌کنیم تا مطمئن شویم افراد درست وارد کشور ما می‌شوند.

اما آمریکا قرار است میزبان جام جهانی باشد، نه محافظ درِ ورودی آن.

جام جهانی باید جشن همه باشد

وقتی یک مهمانی جهانی برگزار می‌کنید، یعنی باید از همه استقبال کنید، نه فقط از کسانی که دوست‌شان دارید. لازم نیست از حضور ایران یا یک داور اهل سومالی خوشحال باشید اما موظف هستید همان احترام و برخوردی را که با مردم اسپانیا یا آرژانتین دارید، نسبت به آن‌ها هم نشان دهید و ما حتی از انجام همین کار ساده هم ناتوان بوده‌ایم.

زهران ممدانی، شهردار نیویورک، اوایل این هفته درباره محدودیت‌های ویزایی گفت: این مسئله کاملاً برخلاف فلسفه و ماهیت این تورنمنت است. اگر حتی نتوانیم اجازه دهیم بازیکنان، تیم‌ها و خبرنگارانی که این مسابقات را پوشش می‌دهند وارد کشور شوند، این پرسش بزرگ‌تر مطرح می‌شود که اساساً چقدر به روح این تورنمنت متعهد هستیم. ما می‌خواهیم این مسابقات بازتابی از تعهد ما به عضویت در جهانی بزرگ‌تر از خودمان باشد.

هواداران عادی از جام جهانی کنار گذاشته شده‌اند

تعهد آمریکا به روح جام جهانی از همان زمانی زیر سؤال رفت که قیمت بلیت‌ها آن‌قدر بالا تعیین شد که عملاً برای هواداران عادی غیرقابل دسترس شد. چیزی که فوتبال را به بازی زیبا تبدیل می‌کند، در دسترس بودن آن برای همه است. نژاد، قومیت، جنسیت، مذهب یا وضعیت اقتصادی شما اهمیتی ندارد. تا زمانی که یک توپ و کمی فضا داشته باشید، می‌توانید فوتبال بازی کنید.

جام جهانی هم باید همین روحیه را منعکس کند اما این تورنمنت در حال تبدیل شدن به چیزی شبیه سوپربول یا فاینال فور است. تجربه‌ای لوکس برای شرکت‌ها و طبقه ثروتمند. میزبانی جام جهانی می‌توانست برای آمریکا تحول‌آفرین باشد. می‌توانست ما را به سایر نقاط جهان نزدیک‌تر کند و درک تازه‌ای از مردم و مکان‌هایی به ما بدهد که پیش‌تر برایمان ناآشنا بودند.

همچنین می‌توانست دوباره قدرت آمریکا در انجام کارهای خوب را به جهان یادآوری کند. ما، در مجموع، مردمی خوش‌برخورد، اجتماعی و صمیمی هستیم. تصور کنید چه تأثیری می‌توانستیم بگذاریم و چه بی‌اعتمادی‌ها و ناامیدی‌هایی را می‌توانستیم از بین ببریم اما در عوض، تصمیم گرفتیم بدترین چهره خود را به جهان نشان دهیم و این، بزرگ‌ترین شکست این جام جهانی است.