آنالیژ ویژه اتلتیک از گروه ایران در جام جهانی/ طارمی در مقابل دیبروینه، صلاح، مرموش و دوکو+تصاویر
به گزارش خبرگزاری آنا، نشریه اتلتیک در گزارشی مفصل به بررسی تاکتیکی گروه تیم ملی ایران در جام جهانی و تحلیل تاکتیک چهار تیم حاضر در این گروه پرداخته است.
این نشریه به گروه G که شامل تیمهای بلژیک، ایران، مصر و نیوزیلند است پرداخته است:
بلژیک با توجه به سابقه و کیفیت فردی بازیکنانش، مدعی اصلی صدرنشینی در این گروه محسوب میشود اما این تیم چهار سال پیش در قطر در مرحله گروهی حذف شد و در یورو ۲۰۲۴ نیز در مرحله یکهشتم نهایی کنار رفت. رودی گارسیا در اختیار خود چند استعداد جوان و هیجانانگیز دارد، اما بخش عمده مسئولیتها همچنان بر دوش هسته باتجربه تیم شامل تیبو کورتوآ، روملو لوکاکو، کوین دیبروینه و دیگر بازیکنان باسابقه خواهد بود.
دو حضور اخیر مصر در جام جهانی (در سالهای ۱۹۹۰ و ۲۰۱۸) هر دو با حذف در مرحله گروهی به پایان رسید. با این حال، تیم تحت هدایت حسام حسن که ستارگانی چون محمد صلاح و عمر مرموش را در اختیار دارد، این بار به صعود از این مرحله امیدوار است. ایران که در ردهبندی فیفا در جایگاه بیستویکم قرار دارد (هفت پله بالاتر از مصر و تنها ۱۲ رتبه پایینتر از بلژیک) در هر شش حضور خود در جام جهانی از سال ۱۹۷۸ تاکنون در مرحله گروهی حذف شده است.
نیوزیلند نیز در جامهای جهانی ۱۹۸۲ و ۲۰۱۰ در همان مرحله نخست کنار رفت و پایینترین تیم گروه از نظر رنکینگ محسوب میشود. با این حال، این تیم در یک سال گذشته نتایج دوستانه قابل توجهی برابر شیلی (پیروزی ۴ بر ۱)، ساحل عاج (پیروزی ۱ بر صفر) و نروژ (تساوی ۱-۱) به دست آورده که میتواند اعتمادبهنفس آنها را افزایش دهد.
آیا بلژیک به راحتی از مرحله گروهی عبور خواهد کرد؟ آیا دو تیم از سه تیم دیگر میتوانند با صعود به مراحل حذفی، تاریخ خود در این رقابتها را بازنویسی کنند؟ و آیا ضربات ایستگاهی میتواند به یکی از مهمترین عوامل تعیینکننده در این گروه تبدیل شود؟
رویکردهای تاکتیکی کلیدی
بلژیک تاکنون تنها ۱۳ مسابقه تحت هدایت رودی گارسیا انجام داده و او در اغلب مواقع از سیستم ۱-۳-۲-۴ استفاده کرده است. جرمی دوکو و الکسیس سالماکرز در ۱۱ مسابقه از این دیدارها در نقش وینگر به میدان رفتهاند، همانطور که ماکسیم دیکویپر در سمت چپ خط دفاع و توماس مونیه باتجربه در سمت راست حضور ثابت داشتهاند.
تعامل میان وینگرها و مدافعان کناری، بخش بسیار مهمی از ساختار این تیم بلژیک است. مونیه، دیکویپر و تیموتی کاستانیه معمولاً با انواع دوندگیهای بدون توپ سعی میکنند فضا را برای دوکو، سالماکرز و لئاندرو تروسارد باز کنند، بازیکنانی که آزادی عمل زیادی برای جابهجایی در سراسر زمین، حتی تا جناح مقابل، دارند.
حرکتهای اورلپ مدافعان کناری باعث میشود دوکو در موقعیت تکبهتک مقابل مدافع کناری حریف قرار بگیرد، اما دوندگیهای آندرلپ نیز تهدید گلزنی قابل توجهی برای بلژیک ایجاد کرده است. در نیمه نخست پیروزی ۴ بر ۲ این تیم مقابل ولز در مرحله مقدماتی، پس از یک تغییر سریع جریان بازی، مونیه با یک حرکت تأخیری وارد محوطه جریمه میشود تا پاس کاتبک دوکو را دریافت کرده و گلزنی کند.
در نیمه دوم نیز کاستانیه با حضور دوکو در جناح چپ، حرکت مشابهی انجام میدهد تا موقعیت گل برای تروسار فراهم شود.
بلژیک همچنین تمایلی به پرهیز از بازی مستقیم و ارسال توپهای بلند ندارد و زمانی که چنین رویکردی را انتخاب میکند، آرایشی مشابه این صحنه چندان غیرمعمول نیست؛ موضوعی که حتی با حضور لوکاکو در ترکیب نیز میتواند ادامه پیدا کند.
نگرانی اصلی در این ساختار، آسیبپذیری بلژیک هنگام از دست دادن توپ و مجبور شدن به دفاع در ضدحملات و انتقالهای سریع حریف است. پرس از بالای این تیم که اغلب با آرایش ۲-۴-۴ انجام میشود، در بسیاری مواقع انسجام لازم را ندارد چراکه مهاجمان و هافبکها برای جلوگیری از گردش توپ در مرکز زمین و هدایت حریف به یک سمت، به یکدیگر نزدیک باقی میمانند.
اما زمانی که این پرس به شکل هماهنگ اجرا نمیشود، فضاهای خالی در زمین ایجاد خواهد شد، همانطور که در تساوی ۱-۱ برابر مکزیک مشاهده شد.
دفاع بلژیک روی ضربات ایستگاهی نیز یکی دیگر از نگرانیهای این تیم محسوب میشود؛ بهطوری که تیمهای مکزیک، آمریکا و ولز همگی از روی ضربات کرنر موفق به گلزنی برابر این تیم شدهاند. کمبود ارتباط و هماهنگی میان بازیکنان و همچنین مشکل در یارگیری و دنبال کردن دوندگی مهاجمان حریف، اغلب عامل اصلی ضعف بلژیک در این بخش بوده است.
مصر میتواند برای خط حمله روان و هجومی بلژیک دردسرهایی ایجاد کند؛ تیمی که در ماه مارس موفق شد اسپانیا را به تساوی بدون گل متوقف کند.
تیم تحت هدایت حسام حسن معمولاً هنگام نداشتن توپ با آرایش ۱-۴-۵ دفاع میکند. سیستمی مبتنی بر یارگیری نفر به نفر که البته به هافبکی که برای تکمیل خط دفاع به عقب میآید، آزادی عمل میدهد تا در صورت نیاز جلوتر رفته و به پرس یا پوشش فضای میانی کمک کند.
در زمان مالکیت پایدارتر توپ نیز، استراتژی مصر بر تغییر سریع سمت بازی برای پیدا کردن بازیکن آزاد یا ارسال پاس در عمق برای دوندگی مهاجمان استوار است. مشابه صحنهای که مقابل نیجریه شکل گرفت و در نهایت به گل هافبک این تیم، محمود صابر، منجر شد.
ایران در خط میانی از خلاقیت چشمگیری برخوردار نیست، اما حضور باثبات سامان قدوس، هافبک سابق برنتفورد، و سعید عزتاللهی باتجربه که بیش از ۸۰ بازی ملی در کارنامه دارد، به این تیم ثبات میدهد. این دو بازیکن در کنار شجاع خلیلزاده ۳۷ ساله در قلب دفاع و احسان حاجصفی ۳۶ ساله در سمت چپ خط دفاع، نقش مهمی در حفظ نظم تیم هنگام نداشتن توپ خواهند داشت.
یکی از مهمترین تصمیمات قلعهنویی برای این مسابقات، کنار گذاشتن سردار آزمون بود. مهاجمی که در ۹۱ بازی ملی، ۵۷ گل به ثمر رسانده و پس از مهدی طارمی (60 گل در ۱۰5 بازی ملی)، دومین گلزن برتر فعلی و سومین گلزن تاریخ تیم ملی ایران محسوب میشود. این دو مهاجم در کنار یکدیگر زوجی فوقالعاده تشکیل داده بودند و طی ۶۷ بازی مشترک، روی ۱۸ گل همکاری مستقیم داشتند.
غیبت آزمون باعث میشود طارمی و وینگر چپ تیم، محمد محبی که در باشگاه روستوف روسیه بازی میکند، اصلیترین مهرههای هجومی ایران باشند. محبی وینگری سرعتی و پرتحرک است که دوندگیهای او در عمق میتواند برای حریفان بسیار خطرناک باشد.
او نشان داده که هماهنگی خوبی با طارمی دارد، مهاجمی که خودش نیز تمایل زیادی به متمایل شدن به کنارهها دارد. این دو بازیکن در دیدار مقابل کاستاریکا روی یک گل تیمی زیبا همکاری موفقی داشتند و توانستند آن حرکت طراحیشده را به گل تبدیل کنند.
درن بیزلی، سرمربی انگلیسی نیوزیلند که در دهه ۱۹۹۰ برای واتفورد بازی میکرد، در سال ۲۰۲۴ و پیش از المپیک توکیو گفته بود تیمش فوتبالی «شجاعانه و مبتنی بر مالکیت توپ» ارائه میدهد. این سبک بازی در رقابتهای کنفدراسیون فوتبال اقیانوسیه به کمک نیوزیلند آمده، جایی که شش تیم از ۱۱ تیم عضو، در ردههای ۱۵۱ تا ۱۶۸ رنکینگ فیفا قرار دارند و چهار تیم دیگر نیز بین رتبههای ۱۸۸ تا ۱۹۹ هستند. نیوزیلند در حال حاضر در رده ۸۵ جهان قرار دارد.
با این حال، باید به نیوزیلند بابت برنامهریزی دقیقش برای جام جهانی اعتبار داد؛ تیمی که دیدارهای دوستانهای مقابل اکوادور، کلمبیا، نروژ و لهستان برگزار کرده است. نیوزیلند در این مسابقات عملکرد قابل قبولی داشت؛ دو شکست با اختلاف تنها یک گل را تجربه کرد و مقابل نروژ نیز به تساوی رسید.
دو نقطه قوت اصلی این تیم در آن مسابقات کاملاً مشهود بود. نخستین مورد، توانایی آنها در بازپسگیری توپ در میانه میدان است؛ موضوعی که اغلب با نقشآفرینی مارکو استامنیچ، هافبک باشگاه سوانزیسیتی، محقق میشود؛ بازیکنی که پوشش محیطی بالایی دارد و میتواند در سراسر خط میانی با مداخلات دفاعی مؤثر، توپگیری کند.
در این الگو، نیوزیلند تلاش میکند هافبکهایش را به سمت کنارهها متمایل کند تا یک جناح را بیش از حد شلوغ (اورلود) کند و سپس با یک پاس در عمق، بازیکنی را به نفوذ پشت خط دفاعی بفرستد. نمونهای از این الگو در دیدار مقابل استرالیا دیده شد؛ جایی که فرانسیس دِوریس از سمت چپ خط دفاع با نفوذ خود توانست پاس گل کریس وود را فراهم کند.
گاربت ویژگیهای دیگری هم دارد. او در لیگ وان انگلیس در بین هافبکهای مرکزی و دفاعی، از نظر تعداد اقدام به دریبل با میانگین ۲.۶ تلاش در هر ۹۰ دقیقه در رتبه سوم قرار گرفته است. این بازیکن ۲۴ ساله همچنین توانایی ارسال پاسهای شکافدهنده خط دفاع را دارد؛ مانند پاس او در دیدار مقابل سوئد در ژوئن ۲۰۲۳ که منجر به پاس گل به کالوم مککاوات شد. صحنهای که در آن حرکت بدون توپ و جابهجایی به کنارهها نیز به خوبی دیده میشود.
همچنین فین سرمن، مدافع میانی این تیم، در ماه اکتبر و در دیدار مقابل نروژ نیز از روی ضربه آزاد موفق به گلزنی شد.
نحوهای که جرمی دوکو فصل باشگاهی را به پایان رساند، قطعاً باعث رضایت رودی گارسیا شده است.این وینگر باشگاه منچسترسیتی در پایان فصل عملکردی بسیار خطرناک و مؤثر داشت و در ۸ بازی پایانی لیگ برتر انگلیس، روی ۵ گل نقش مستقیم (گل یا پاس گل) ایفا کرد، در مقاطعی حتی به نظر میرسید که او به تنهایی امیدهای تیمش برای قهرمانی، که در نهایت موفق نبود، را زنده نگه داشته است.
در میان پنج لیگ معتبر اروپایی، تنها لامین یامال با میانگین ۱۱.۳ دریبل در هر ۹۰ دقیقه، آمار بهتری نسبت به دوکو با ۹.۰ دریبل در هر ۹۰ دقیقه داشته است، البته این آمار مربوط به بازیکنانی است که حداقل ۱۰۰۰ دقیقه بازی کردهاند.با این حال، برای دوکو در این فصل، تمرکز از حجم بالای دریبل به سمت بهرهوری بیشتر در تعداد کمتر تغییر کرده است. او با ۹ پاس کلیدی پس از دریبل، در صدر جدول پنج لیگ معتبر اروپا قرار گرفته و میانگین ۲.۹۸ موقعیت خلقشده در هر ۹۰ دقیقه نیز بهترین آمار او در شش فصل اخیر، چه در لیگ ۱ و چه در لیگ برتر انگلیس بوده است.
علاوه بر تهدید از جناحها، توانایی پاسدهی دوکو در فضاهای میانی زمین نیز به شکل محسوسی بهتر شده است؛ همانطور که در صحنه زیر دیده میشود.
در مورد مصر، سخت است بتوان از کنار نام محمد صلاح گذشت. این بازیکن ۳۳ ساله فصل پایانی دشواری را در باشگاه لیورپول پشت سر گذاشت. فصلی همراه با پرسشهای مداوم درباره آیندهاش، اما تیم ملی مصر معمولاً تا جایی پیش میرود که صلاح آن را هدایت کند.
صلاح در جام جهانی ۲۰۱۸ دو گل مصر را به ثمر رساند؛ تورنمنتی که با سه شکست برای این تیم به پایان رسید. در پنج دیدار آخر مرحله انتخابی جام جهانی، او ۴ گل و ۱ پاس گل ثبت کرد و در آخرین دوره جام ملتهای آفریقا نیز ۴ بار گلزنی کرد.
آمار عمر مرموش در تیم ملی مصر (۱۱ گل در ۴۹ بازی) شاید در نگاه اول چندان چشمگیر نباشد، اما او توانایی خلق لحظات درخشان و غیرمنتظره را دارد و این جام جهانی میتواند به نقطه جهش او تبدیل شود.
ایران بهطور گسترده به کاپیتان خود، مهدی طارمی، تکیه خواهد کرد؛ بازیکنی که دومین گلزن برتر تاریخ کشورش پس از اسطوره فوتبال ایران علی دایی با ۱۱۰ گل محسوب میشود. این مهاجم ۳۳ ساله در جام جهانی ۲۰۲۲ دو گل زد و یک پاس گل داد و همچنین در ۱۳ بازی مرحله انتخابی طی سالهای ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵، هشت بار گلزنی کرد.
یکی دیگر از بازیکنان باتجربه و مهم این گروه، کریس وود است؛ مهاجمی که فصل پر از مصدومیت خود را با حضور در ترکیب اصلی در چهار مسابقه از شش بازی پایانی باشگاه ناتینگهام فارست به پایان رساند. وود، که با ۴۵ گل در ۸۸ بازی ملی بهترین گلزن تاریخ نیوزیلند است، یکی از دو بازیکن حاضر در ترکیب فعلی این تیم محسوب میشود که در جام جهانی ۲۰۱۰ نیز حضور داشته است.
دیگر بازیکن همین دسته، مدافع میانی تامی اسمیت است که در تیم برینتری تاون (لیگ ملی انگلیس) بازی میکند و نقش رهبری او در این تیم حتی از دقایق حضورش در زمین نیز مهمتر خواهد بود.
وود همچنان یک مهاجم فرصتطلب (پوچر) سطح بالا و متخصص ضربات پنالتی است؛ ویژگیهایی که در گروهی بسیار نزدیک و رقابتی میتواند تعیینکننده باشد. پشت سر او، متیو گاربت و کالوم مککاوات نیز میتوانند نقش کلیدی داشته باشند؛ بازیکنی که در فصل ۲۰۲۵–۲۶ برای باشگاه سیلکبورگ دانمارک، ۱۲ گل در رقابتهای مختلف به ثمر رساند.
انتهای پیام/