از دفاع مقدس تا معماری صنعت هسته‌ای ایران/ همکاری‌هایی که منجر به تاسیس «سپند» شد

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری آنا، «شهید دکتر منصور عسگری»، از پیشکسوتان غرورآفرین دفاع مقدس و از بنیان‌گذاران صنعت هسته‌ای ایران، نامی است که با فصل‌های درخشان ایثار، علم و مقاومت در تاریخ معاصر کشور گره خورده است. او که هم‌دانشگاهی و هم‌مسیر شهید والامقام دکتر مسعود علی‌محمدی بود، کارشناسی ارشد فیزیک هسته‌ای را با معدل الف در دانشگاه شیراز به پایان رساند؛ آغازی که سرآغاز مسیری پرافتخار در خدمت به امنیت و پیشرفت علمی ایران اسلامی شد.

مسیر علمی و مسئولیت‌های راهبردی

شهید عسگری پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد، به عضویت هیات علمی مرکز علم و فناوری فیزیک دانشگاه جامع امام حسین (ع) درآمد و سال‌ها با تعهدی مثال‌زدنی، به تربیت نسل جدیدی از متخصصان فیزیک و فناوری‌های راهبردی پرداخت. مسئولیت‌های متعدد و حساس او، گواهی بر اعتماد نظام به تخصص و امانت‌داری‌اش بود:

عضویت در هیات علمی مرکز علم و فناوری فیزیک دانشگاه جامع امام حسین (ع)
مسئولیت مرکز فلسفه علوم طبیعی دانشگاه
کارشناس و متخصص ارشد حوزه هسته‌ای
همکاری در مجموعه تحقیقاتی وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح
نمایندگی وزیر دفاع در شورای عالی امنیت ملی

در تمام این مسئولیت‌ها، او همواره بر سه اصل «تعهد»، «تخصص» و «تقوا» تأکید داشت و معتقد بود که «علم بدون اخلاق، مانند شمشیری است در دست نادان».

تأسیس سازمان «سپند»؛ نماد هم‌افزایی نخبگان

یکی از درخشان‌ترین فصل‌های زندگی حرفه‌ای شهید عسگری، همکاری نزدیک و راهبردی او با شهیدان والامقام «مسعود علی‌محمدی»، «فریدون عباسی» و «محسن فخری‌زاده» بود. این هم‌اندیشی‌های علمی و مدیریتی، سرانجام به تأسیس سازمان «سپند» انجامید؛ سازمانی که نامش را خود شهید عسگری با الهام از مفاهیم نور و پاکی انتخاب کرد.

به روایت همکاران شهید، «سپند» نمادی از عزم جمعی نخبگان هسته‌ای ایران برای بومی‌سازی دانش فنی و دستیابی به خودکفایی در حوزه‌های حساس بود. پس از شهادت شهید علی‌محمدی، دکتر عسگری همکاری علمی خود را با شهیدان فخری‌زاده و عباسی با همان جدیت و اخلاص ادامه داد؛ در حالی که تمام فعالیت‌هایش صلح‌آمیز، شفاف و کاملاً منطبق بر قوانین بین‌المللی بود.

ساده‌زیستی؛ باوری ریشه‌دار در عمق جان

شهید عسگری نه‌تنها در عرصه علم و مدیریت، که در سبک زندگی نیز الگویی بی‌بدیل بود. فاطمه عسگری، دختر شهید، با صدایی آکنده از افتخار و اندوه می‌گوید: پدرم تنها از دانشگاه امام حسین (ع) حقوق دریافت می‌کرد. با وجود فعالیت دومش در وزارت دفاع، همواره می‌گفت: "من از آنجا دستمزد نمی‌گیرم؛ همین حقوق دانشگاهی برای زندگی کافی است." بارها به او پیشنهاد شده بود که مزایای بیشتری دریافت کند، اما هرگز نپذیرفت. خانه‌مان در همان آپارتمان معمولی بود که در آن به شهادت رسید. وضعیت مالی‌مان متوسط بود، اما ساده‌زیستی، باور قلبی پدرم بود؛ باوری که از ایمان عمیقش به خدا و اعتماد به وعده‌های الهی سرچشمه می‌گرفت.

وی در پاسخ به شایعاتی درباره دارایی‌های خارجی پدرش، با قاطعیت تصریح می‌کند: پدرم هیچ دارایی‌ای در خارج از کشور نداشت. مطالب مطرح‌شده، حاصل برداشت نادرست از اسناد تحریم‌های قدیمی آمریکا علیه اوست. واقعیت این است که پدرم حتی در داخل کشور هم دارایی قابل توجهی نداشت؛ تمام ثروتش، علم، ایمان و خدمت به مردم بود.

وداعی ناتمام؛ روایتی از آخرین دیدار

فاطمه عسگری، آخرین لحظات حضور در کنار خانواده‌اش را این‌گونه روایت می‌کند: همراه با خواهرم هماهنگ کردیم که از پنج‌شنبه تا یک‌شنبه که عید غدیر بود، در کنار پدر و مادرم باشیم. من و پسرم پنج‌شنبه از ساعت ۱۸ مهمان آن‌ها شدیم. اما برای انجام برخی کارها مجبور شدیم به خانه خودمان برگردیم. بامداد جمعه، صدای مهیب انفجاری سکوت محله را در هم شکست. ابتدا تصور کردم رعد و برق است، اما دقایقی بعد متوجه شدم محل سکونت خانواده‌ام هدف حمله قرار گرفته و شش طبقه کامل از ساختمان تخریب شده است. فقط دعا می‌کردم که آن‌ها سالم باشند، اما نبودند... حتی نتوانستم با آن‌ها درست خداحافظی کنم. پنج‌شنبه هر چهار نفرشان تا جلوی در آمدند و بدرقه‌مان کردند. آن نگاه‌های آخر، حالا تنها سرمایه‌ام از آن شب است.

وی با اشاره به تنها یادگار باقی‌مانده از زیر آوار می‌افزاید: از میان همه چیز، تنها یک کیف سالم ماند؛ درونش نامه‌هایی بود که پدرم سال‌ها پیش، در دوران نامزدی، برای مادرم نوشته بود. این نامه‌های عاشقانه، حالا تنها چیزی است که از آن خانه و آن زندگی پربرکت برایمان باقی مانده است.

شهادت یک خاندان؛ اوج ایثار در راه میهن

بامداد ۲۳ خردادماه ۱۴۰۴، در پی حمله وحشیانه رژیم صهیونیستی به تهران، شهید دکتر منصور عسگری به همراه خانواده‌ی بزرگوارش به فیض عظیم شهادت نائل آمد و به کاروان شهدای علم و دفاع پیوست. در این حمله ناجوانمردانه:

شهیده معصومه یوسفی، همسر فداکار شهید عسگری و از بازنشستگان دانشگاه پیام‌نور
شهیده دکتر مرضیه عباسی، دختر شهید، فوق‌تخصص نوزادان و هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران
شهیده زهرا برزگر، نوه سه‌ساله‌ی شهید عسگری و گلِ نرگسِ این باغِ ایثار

همگی در کنار شهید عسگری، آسمانی شدند و نام خاندان عسگری را در زمره شهدای علم، ایثار و خانواده جاودانه ساختند.

شهید دکتر منصور عسگری، نماد یک دانشمند متعهد، مدیری دلسوز بود که تمام زندگی‌اش را وقف خدمت به میهن کرد. او ثابت کرد که می‌توان در قله‌های علم و مدیریت ایستاد، اما همچنان خاکی، ساده‌زیست و وفادار به آرمان‌های انقلاب باقی ماند. امروز، نام او و خانواده شهیدش، نه فقط در دانشگاه امام حسین (ع) یا محافل علمی، که در آسمان شهادت و در قلب تاریخ مقاومت علمی ایران می‌درخشد.