قهرمانِ ایرانی سنگینوزن جهان در آستانه پیوستن به آذربایجان؛ سنگِ بنای تیم ملی آذربایجان روی داشتههای کشتی فرنگی ایران!
به گزارش خبرگزاری آنا، تیم کشتی فرنگی آذربایجان چند روز قبل، برای سومین بار متوالی قهرمان اروپا شد. این تیم که سال گذشته سه طلای اروپایی گرفته بود و سال 2024 هم از مجموع 4 طلای مسابقات جهانی اوزان غیرالمپیکی در تیرانای آلبانی، با سه طلای الدانیز عزیزلی، نیهات ممدلی و اولوی غنیزاده و عنوان پنجمی کوربان کوربانوف با 85 امتیاز قهرمان جهان شده بود، در مسابقات قهرمانی اروپای 2026، با دو نشان طلا و 3 برنز با اختلاف نسبتا کم نسبت به تیم ترکیه، جام قهرمانی را از آن خود کرد تا شروع تیم آذربایجان با سرمربی پیشین تیم ملی کشتی فرنگی ایران، با جام قهرمانی باشد.
طلا و کاپ مبارکِ تیم محمد بنا؛ مردی که در نزدیک به دو دهه همکاری با کشتی ایران، روزهای خوبی را خصوصا در المپیک 2012 لندن، با سه طلای حمید سوریان، امید نوروزی و قاسم رضایی برای کشتی فرنگی رقم زد و از آن سو، همیشه نیز عزت و احترام دید.
تا زمانی که خودش خواست، سرمربی تیم ملی ایران بود. سال 2022 و در پی عدم حضور تیم ملی فرنگی ایران روی سکو، در جهانی بلگراد، خودش تصمیم به کنارهگیری گرفت و حسن رنگرز، فنیترین فرنگیکار سالهای 2001 و 2002 جهان، جایگزینش شد. کشتی فرنگی ایران که از بعد از المپیک 2000 سیدنی، آرام آرام به جمع مدعیان جهانی اضافه شده بود و در بسیاری از این سالها، محمد بنا نیز رأس کار بوده و به کشتی فرنگی کمک کرده بود، همان مسیر با حسن رنگرز نیز دنبال شد و تیم او در المپیک 2024 پاریس، رکورد مدالی المپیک تیم بنا را شکست و با چهار مدال (2 طلای سعید اسماعیلی و محمدهادی ساروی، نقره علیرضا مُهمدی و برنز امین میرزازاده) به کار خود در فرانسه پایان داد.
زمانی که محمد بنا نخواست دیگر سرمربی تیم ملی ایران باشد و به نظر میرسید این اعلام بازنشستگی او بعد از عبور از 65 سالگی، از حرفه مربیگری باشد، اما باز هم برای تکریم این مربی بزرگ، مدیریت فنی کشتی فرنگی تهران به او سپرده شد که البته بعد از مدتی او حبیب اخلاقی را جایگزین خود کرد.
فدراسیون علیرضا دبیر در موارد فنی از او مشورت میگرفت و در تمامی مراسمها جزو دعوتیهای ویژه بود، اما تصمیم این مربی برای آیندهاش، پذیرفتن هدایت تیم رقیب ایران بود: آذربایجان.
تیمی که البته سال 2025 کمتر از نصفِ تیم ایران با هدایت حسن رنگرز امتیاز گرفت و نایبقهرمان جهان شد، اما مشخصا اکنون هم در رقابت تیمی و هم جدال رودررو، آذربایجانی که قهرمان اروپاست، رقیب تیم ملی ایران در مسابقات جهانی پیش رو خواهد بود.
ادامه مربیگری و همکاری با کشور دیگری به عنوان نفر اول، تصمیمی کاملا حرفهای برای محمد بنا به عنوان یک مربی بزرگ و کارکشته و سرشناس در کشتی فرنگی جهان بود و کسی نمیتواند به این امر خرده بگیرد. هرچند که او قبلا علاوه بر کشتیگیرانی که دوتابعیتی شده و برای کشورهای دیگر مبارزه کرده بودند، مربیانی که بدون گرفتن تابعیت جدید، هدایت تیم دیگری را پذیرفته بودند را زیر سوال برده بود!
از جایی انتقاد به محمد بنا وارد است که در شروع کارش با آذربایجان، کشتیگیران داخلی هوایی شدند و صحبت از تماس با فرنگیکاران درجه دو و سه ایران برای پیوستن به تیم آذربایجان بود.
این کار شاید قبل از محمد بنا هم از سوی آذربایجان و هم کشورهای دیگر صورت میگرفت و باز این پیشنهادات زمانی سوالبرانگیز میشود که جمله تاریخی محمد بنا در مورد طلای سال 2022 علی ارسلان برای صربستان تداعی میشود: «مدالی ارزش دارد که زیر پرچم به دست آمده باشد»
بعد از انتقاد از تماس با کشتیگیران ایرانی و ارائه پیشنهادات وسوسهانگیز دلاری، دیگر صحبتی از پیشنهاد تیم رقیب به کشتیگیرانِ تیم قهرمان جهان نبود، تا اینکه خبر آمد علیاکبر یوسفی قهرمان سنگینوزن سال 2021 جهان در آستانه دوتابعیتی شدن و پیوستن به تیم محمد بناست، آن هم در روزهایی که سایه جنگِ دوباره، بعد از آتشبس شکننده بر سر ایران بوده و این خاک بسیاری از عزیزانش را در این ایام از دست داده و محمد بنایی که پیش از این بارها و بارها در مصاحبههایش از عشق به کشور و تعهد به این خاک گفته بود، جدای از اینکه کوچکترین واکنشی نسبت به جنگ و کشته شدن مردم بیگناه کشورش نداشت، بار دیگر تیمِ تحت هدایتش، پیشنهاد گرفتن تابعیت جدید را به کسی داد که برای ایران مدال طلای جهانی گرفته بود.
البته که کشتی فرنگی ایران در سنگینوزن بهترینهای جهان را در اختیار دارد و همه کارشناسان اذعان دارند که امین میرزازاده و فردین هدایتی، هرکدامشان به جهانی بروند، شانس اول مدال طلا هستند و هر دو نیز در این سالها علیاکبر یوسفی را شکست دادهاند، اما جذب کشتیگیر ایرانی از سوی محمد بنا، حتی اگر در جدال رودررو با ملیپوش ایران، برایشان برد به همراه نداشته باشد، میتواند در رقابت تیمی با ایران به نفعشان تمام شود.
«وطن، وطن» گفتن، به عمل است نه به گفتار. همانطور که دوره قهرمانی کشتیگیر با تمام فراز و نشیبش تمام شده و کوهی از مدال هم اگر در کنارش پایبندی به اخلاقیات و چارچوبها نباشد، به دست فراموشی سپرده خواهد شد، مربیگری هم دورهای دارد و یک روز پرونده آن بسته میشود.
چه خوب، آنچه که از یک قهرمان، مربی و مدیر باقی میماند، تعهد نسبت به حرفهایی باشد که روزی وردِ زبانش بود، ماندن بر همان قاعدهای که از او شخصی بزرگ ساخته بود.
انتهای پیام/