از ژن مقاومت در DNA تا آنتی‌بادی‌های بیداری؛ روایتی فیزیولوژیک از عشق به وطن

ملیحه موسوی قمی دکتری تخصصی فیزیولوژی  و عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سیرجان در یادداشتی اختصاصی برای خبرگزاری آنا نوشت؛ 

وطنم، ایرانم
وطنم، ایرانم. 
آزمایشگاه ایمان من است.
وطنم، ایرانم،

نه در ارلن، نه در بشر ونه در هیچ چیز دیگری نمی‌گنجد.
وطنم، ایرانم،

نه با رنگ، نه با گرما، نه با اسید و نه با  باز نمی‌سوزد. 
ما درس اصلی مان را نه در کتاب، بلکه از ایران آموختیم.

سرزمینی که مثل یک ارگانیسم باستانی، هربار که فشار محیطش بیشتر می‌شود، نه تنها زنده می‌ماند، بلکه جهشی برای بقا و پیشرفت می‌سازد.

ما در آزمایشگاه زندگی فهمیدیم که هر ملتی ایستادگی نکند، کلونی وابستگی می‌شود؛ اما ایران هزاران سال است که کلونی آزادی است.

ما در آزمایشگاه درس‌هایمان آموختیم، که هر جامعه اگر بخواهد، بماند، باید تعادل خودش را حفظ کند؛ و ایران، ایران هزاران سال است که این تعادل را با دانش، با فرهنگ، با مقاومت و با امید نگه داشته است.

ما یاد گرفتیم که به محض بوی تهاجم، مانند نوتروفیل‌های بدن، بی‌دعوت، بی‌درنگ و با سرعت نور به میدان بریزیم.

ما یاد گرفتیم؛ هرگاه تهاجم زیاد شود، شدیدتر، سریع‌تر مثل سیستم ایمنی بیدار عمل کنیم.

ما یاد گرفتیم، یاد گرفتیم که تهدید را فاگوسیتوز، ترس را تجزیه کنیم و از دل هر التهاب قدرتی تازه بسازیم.

ما سربازان دفاعی وطنمان هستیم که به سمت هر زخم می‌دویم تا نبض ایران بزند. ما ژن مقاومت را در DNA خود داریم؛ اگر کسی بخواهد هوای این خاک را، هوای این خاک را آلوده کند، ما آنتی بادی‌های بیداری هستیم که در خون ملت جریان داریم.

ما برخلاف جهان، پر از سم پاشی و جنگ روانی، واکسن مخصوص خودمان را داریم؛ واکسن دانش، واکسن غرورملی، واکسن حافظه تاریخی و واکسن مردم بیدار و ایران، ایران تنها سرزمینی است که سیستم ایمنی اش را مردمان غیور، شجاع و دلاورش می‌سازد.

تا وقتی که ایرانی نفس می‌کشد هیچ فشار، هیچ تهدید و هیچ صدایی نمی‌تواند ساختار ایرانم را دناتوره کند و من قسم می‌خورم، قسم می‌خورم، قسم می‌خورم 
که نگذارم هیچ نیروی مهاجم، حتی به پیکره‌ی وطنم نزدیک شود، چون ایران
فقط یک خاک نیست، بلکه ارگانیسمی مقدس است که با قلب‌های ما زنده می‌ماند و با علم، ایمان و غیرتمان تکثیر می‌شود 

دل نوشته‌ای  برای کشورم با الهام از رشته تحصیلی‌ام