تشییع باشکوه شهدای جنگ رمضان در قم

به گزارش خبرگزاری آنا،

مراسم با سلام بر شهدای کربلا آغاز شد، کودکان بسیاری در این مراسم حضور داشتند و به یاد همسالان خود با عروسک‌هایشان به مراسم آمده بودند و مشت‌های کوچک خود را گره کرده بودند و شعار «هیهات من الذله»، «مرگ بر اسرائیل» و «مرگ بر آمریکا» می‌دادند.

گنبد حرم حضرت معصومه (س) زیر آفتاب ظهر می‌درخشید، مسیر و صحن حرم سیاهپوش شده بود و خادمان با لباس و ردای سیاه در انتظار زائران شهید خود بودند. مسیر تشییع شهدا کوتاه بود، مسافت مسجد امام حسن عسکری (ع) تا حرم بانوی کرامت کمتر از ده دقیقه زمان می‌برد، اما به دلیل حضور گسترده مردم، رسیدن پیکر شهدا به حرم نزدیک ۳۰ دقیقه به طول انجامید.

در ساعت ۱۴:۴۰ پیکر شهدای جنگ رمضان بر روی دستان مردم به سمت ضریح حضرت معصومه (س) هدایت شد و پس از طواف میان حریم عشق به سمت جایگاه از پیش تعیین شده حرکت کردند و در این میان دخترکی چهار ساله که بر روی دوش پدرش جا گرفته بود، بر تابوت شهیده دانش آموز زهرا مهدی بوسه زد.

پیکر شهدا با رجزخوانی و شعار‌های «ای رهبر آزاده آماده‌ایم آماده»، «نه سازش نه تسلیم نبرد با آمریکا»، «مرگ بر اسرائیل» و «مرگ بر آمریکا» در حال تشییع بود، حرم بانوی کرامت مملو از جمعیت بود و مردم در صفوفی به هم پیوسته برای شهدای جنگ رمضان می‌گریستند و در میان شهدا تابوت نوزاد شهید محمدمهدی الضریر بیشتر از همه دل‌ها را می‌سوزاند.

در یک قاب خواهر و برادر شهید را نظاره‌گر بودی و در قابی دیگر خواهر و برادری را دست در دست یکدیگر می‌دیدی، در یک قاب نوزاد آرام گرفته در آغوش پدر را نظاره‌گر بودی و در قابی دیگر نوزاد آرام گرفته در تابوت را؛ بیشتر شهدای این مراسم زن و کودک بودند که اینگونه صدای گریه حاضرین بلند بود.

پرچم ایران در دست مردم به وفور دیده می‌شد و با رسیدن شهدا به جایگاه ابتدا فریاد تکبیر فضا را پر کرد سپس روضه‌ای خوانده شد و حاضرین در مراسم آماده اقامه نماز بر پیکر شهدا می‌شدند. حجت الاسلام و المسلمین سید حسین مومنی با نوایی محزون که به گریه ختم شد؛ نماز را اقامه کرد و پس از پایان نماز به سیدالشهد (ع) سلام دادند.

استاندار قم و نماینده مردم قم در مجلس شورای اسلامی از مسئولان حاضر در این مراسم بودند. آیین تکریم پیکر شهدا تا ساعت ۱۵:۲۰ ادامه داشت و جمعیت گسترده مردم؛ حاضر به ترک حرم نبودند، هر گوشه‌ای را که نگاه می‌کردی، شخصی را با چشمان گریان میافتی، مردان دست بر چهره خود گرفته بودند و شانه‌هایشان از شدت گریه می‌لرزید و زنان، اما کودکان خود را محکم در آغوش گرفته بودند و می‌گریستند.

مردم با دلی اندوهگین، اما گام‌هایی استوار شهدای خود را تا بهشت بدرقه کردند و کودک پنج ساله‌ای که در یک دست عروسک و در دست دیگر پرچم ایران داشت، سند عزم و اراده آهنین مردم ایران است، مردمی که کوچک و بزرگشان در مکتب ابی عبدالله (ع) درس ایستادگی و عزت آموختند.