گزارش ایندیپندنت از سکوت فیفا در مقابل بمباران ایران؛ جایزه صلح فیفا یک شوخی تلخ بود
به گزارش خبرگزاری آنا، روزنامه ایندیپندنت در گزارشی، به واکنش منفعلانه فیفا پس از حمله آمریکا به ایران پرداخته است. این رسانه در این گزارش، به شرایط جام جهانی در صورت عدم حضور ایران و همچنین سکوت فیفا اشاره کرده است. متن این گزارش را در ادامه بخوانید:
روندی که از ابتدا با حاشیهها و جنجالهای فراوان همراه بود، اکنون وارد مرحلهای بسیار جدی شده است. جایی که یکی از کشورهای میزبان جام جهانی یکی از تیمهای صعود کرده به این رقابتها را بمباران کرده است. در چنین شرایطی حتی حضور ایران در این تورنمنت نیز در هالهای از ابهام قرار گرفته است.
در حالی که تحولات ژئوپلیتیک شدیدی در جریان بود، فوتبال مدرن صحنهای عجیب و تا حدی پوچ به نظر میرسید. در همان زمانی که پهپادها و موشکها در منطقه خلیج فارس شلیک میشدند، مدیران فیفا با اضطراب به دنبال دریافت اطلاعات دقیق بودند چرا که این اتفاقات میتوانست پیامدهای بزرگی برای جام جهانی داشته باشد.
یک مشکل وجود داشت، آنها مجبور بودند ابتدا تشریفات رسمی پس از یکصد و چهلمین مجمع عمومی سالانه فدراسیون جهانی را تحمل کنند. در آنجا بسیاری از مدیران ارشد فیفا حضور داشتند چهرههایی جدی که نگاهشان به صفحه تلفن همراهشان دوخته شده بود، در حالی که یک خواننده اپرای ولزی همچنان در حال اجرای برنامه بود. این صحنه عجیب به نوعی موسیقی پسزمینهای برای مرور خبرهای مربوط به بحرانی بیسابقه بود: بمباران یکی از تیمهای صعود کرده به جام جهانی توسط یکی از میزبانان مسابقات، آن هم تنها چهار ماه مانده به آغاز رقابتها. اکنون حتی اصل حضور ایران در جام جهانی زیر سؤال رفته است.
ساختار مدیریتی فیفا در وضعیتی قفلشده قرار گرفته و حتی در برابر یکی از جدیترین چالشهایی که تاکنون با آن مواجه شده است، قادر به حرکت نیست. طی یک سال گذشته بارها از چنین بحرانهایی صحبت شده است و همه آنها به نحوی به جام جهانی ۲۰۲۶ مربوط بودهاند.
اینفانتینو تصمیم ۴۸ تیم شدن جام جهانی را در زمانی اتخاذ کرد که جهان بیش از هر زمان دیگری در چند دهه اخیر دچار شکافهای شدید سیاسی شده است. در واقع، نهاد ادارهکننده فوتبال جهان عملا خود را در معرض مشکل پشت مشکل قرار داده است. به همین دلیل میتوان گفت کل روند آمادهسازی برای جام جهانی ۲۰۲۶ تقریبا همینگونه بوده است حتی با وجود آنکه اینفانتینو دائما با افتخار از فروش بلیتها صحبت میکند.
رقابتهای انتخابی هنوز بهطور کامل آغاز نشده بود که دونالد ترامپ تهدید به آغاز جنگ تجاری علیه دو کشور میزبان دیگر یعنی مکزیک و کانادا کرد. در ادامه همان فضای سیاسی باعث شد فشارها برای محروم کردن اسرائیل افزایش یابد، عمدتا به دلیل نسلکشی در غزه و بهطور مشخص به خاطر نقض مقررات فیفا درباره برگزاری مسابقات باشگاهی در سرزمینهای اشغالی. در این میان، یک جنجال ورزشی نسبتا کوچک اما مهم نیز رخ داد؛ تصمیم برای تعلیق دو بازی از محرومیت کریستیانو رونالدو تا او بتواند در جام جهانی بازی کند. این اتفاقات پیش از آن بود که بحرانها در سال جاری به شکل قابل توجهی تشدید شوند.
در ماه ژانویه، کشورهای اروپایی مجبور شدند درباره احتمال تحریم جام جهانی به دلیل موضع ترامپ درباره گرینلند گفتوگو کنند. آن هم پس از آنکه ایالات متحده عملیات نظامی در ونزوئلا انجام داده بود. این اقدام تنها سومین مورد از حمله نظامی یک کشور میزبان پس از دریافت میزبانی جام جهانی محسوب میشد. اکنون با حمله به ایران، این مورد به چهارمین مورد تبدیل شده است. در ماه فوریه نیز خشونتهای مرتبط با کارتلهای مواد مخدر در یکی از شهرهای میزبان یعنی گوادالاخارا رخ داد و حالا ماه مارس ممکن است فیفا را مجبور کند درباره موضوعی بسیار حساس تصمیم بگیرد؛ چه باید کرد وقتی یکی از ۴۸ تیم حاضر در مسابقات توسط کشور میزبان بمباران شده و رهبر عملی آن کشور نیز ترور شده است؟
مشکل خاص فیفا این است که بسیاری از این مشکلات را خودش ایجاد کرده و اکنون باید با پیچیدگیهای آنها کنار بیاید. برای مثال، احتمال وقوع این عملیات نظامی هفتهها پیش قابل پیشبینی بود. حتی میتوان گفت لایه دیگری از ماجرا نیز وجود دارد: نزدیکی شخص اینفانتینو با ترامپ. با این حال، همانند سایر بحرانهای قبلی، ساختار مدیریتی فیفا فضای لازم برای یک بحث جدی و دقیق درباره چنین موضوعاتی را فراهم نمیکند.
مقامات فیفا میگویند محل چنین بحثهایی شورای فیفا است اما منابع مختلف تأکید میکنند که این شورا عملاً کنار گذاشته شده است. یکی از اعضای ارشد حتی به روزنامه ایندیپندنت گفته که تا بعدازظهر یکشنبه هیچ اطلاعی درباره اقدامات بعدی به اعضای شورا داده نشده است. بنابراین ممکن است موضوع به دفتر اجرایی شورای فیفا ارجاع داده شود جایی که رئیس فیفا و رؤسای شش کنفدراسیون فوتبال حضور دارند.
البته هر تصمیمی از سوی فیفا به شدت وابسته به تحولات میدانی چنین بحران بزرگی است اما همین موضوع ضرورت طراحی سناریوهای جایگزین را دوچندان میکند. با این حال، یکی از منابع ارشد گفته است: هیچ قانون مشخصی برای جایگزین کردن یک تیم در جام جهانی وجود ندارد. برای اظهار نظر درباره هرکدام از این موضوعات خیلی زود است.
برخی گزارشها از داخل ایران نیز حاکی از آن است که ممکن است دولت ایران خود تصمیم بگیرد تیم ملی را از جام جهانی خارج کند. حتی این سؤال نیز مطرح است که آیا با توجه به احتمال تشدید تنشها، اصلا اجازه ورود تیم به کشور میزبان داده خواهد شد یا نه.
در همین حال، رئیس کارگروه جام جهانی در کاخ سفید، روز شنبه در پیامی نوشت: فردا به بازیهای فوتبال میپردازیم، امشب فرصت آزادی آنها را جشن میگیریم.
میتوان گفت سکوت فیفا درباره این موضوع شاید به نوعی احتیاط لازم در برابر یک پرونده دیپلماتیک پیچیده باشد بهویژه موضوعی که در نهایت پای دونالد ترامپ نیز در میان است. با این حال همچنان این پرسش باقی میماند که آیا فیفا واقعا توان و ابزار لازم برای مدیریت چنین بحرانی را دارد یا نه.
مدتهاست این احساس وجود دارد که این دوره از جام جهانی به طرز خطرناکی به نقطهای نزدیک شده که ممکن است اتفاقی جدی رخ دهد. آن هم در شرایطی که بیش از هر زمان دیگری پول در میان است و حتی اعتبار و اقتدار اینفانتینو نیز در معرض خطر قرار دارد. در چنین فضایی، صحبت از جایزه صلح فیفا بیشتر شبیه یک شوخی تلخ به نظر میرسد.
برداشت بسیاری از ناظران این است که فیفا احتمالا همان رویکرد همیشگی خود را در قبال چنین جنجالهایی در پیش خواهد گرفت. یعنی صبر کند و ببیند در ادامه چه اتفاقی رخ میدهد. بُعد دیگری از این ماجرا آن است که فوتبال در ایران یک نیروی بزرگ برای همبستگی ملی محسوب میشود و حتی رأی و نفوذ جامعه ایرانیان و فارسیزبانان خارج از کشور نیز ممکن است در این زمینه اثرگذار باشد.
در حال حاضر تنها چیزی که دیده میشود خلأ تصمیمگیری است. حتی هیچ توضیح روشنی درباره اینکه اگر یک تیم از مسابقات کنار برود چه اتفاقی خواهد افتاد، ارائه نشده است. این سطح بحران است و دستکم تا این لحظه، سطح واکنش نیز همین اندازه محدود بوده است.
انتهای پیام/