لطفی: برنامه‌ریزی‌اش برای اردیبهشت بود و جام تختی، کسی باورش نمی‌شود که مهدی دیگر نیست

به گزارش خبرگزاری آنا، مهدی عبدالله‌نژاد، کشتی‌گیر زیر ۲۰ سال استان البرز که عنوان سوم وزن ۷۹ کیلوگرم مسابقات قهرمان کشوری جوانان را به دست آورد، مسابقه‌ای که ۱۸ و ۱۹ دی ماه در سالن هفتم‌تیر تهران به انجام رسید و اولین مرحله از انتخابی تیم ملی جوانان محسوب می‌شد، در حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به خاک کشورمان، به شهادت رسید.

او کشتی‌گیر نظرآباد کرج بود و در این سال‌ها زیر نظر علی‌اکبر لطفی تمرین کرده و در مسابقات شرکت می‌کرد.
مربی سازنده این کشتی‌گیر شهید درباره این اتفاق به خبرگزاری آنا گفت: آن روز مهدی همراه با برادرش سری به پادگان زد، رفته بودند وسیله‌ای بخرند که برادرش جلوی پادگان کاری داشت و ایستاد و همان موقع هم حمله اتفاق افتاد. اینطور که می‌گفتند او در دم جان باخته بود، چون ضربه به سرش خورد، اما برادرش را از زیر آوار بیرون کشیدند و ترکش خورده بود. آنقدر بچه‌ی خوبی بود، باتعصب و زحمتکش. نزدیک به ۱۳ سال شاگرد من بود، او از ۶ سالگی کشتی را شروع کرده بود، با سومی در مسابقات کشوری، سهمیه جام تختی گرفت، این خیلی اتفاق خوبی برایش بود.

لطفی با اشاره به رویارویی شاگردش با سبحان اسمی نفر اول مسابقات کشوری در وزن ۷۹ کیلوگرم، اضافه کرد: سبحان اسمی پارسال در لیگ تهران، رفت و برگشت به مهدیِ ما باخته بود، دور رفت ۱۰-۱۰ و برگشت هم ۱۲-۸، مهدی از اینکه چرا این بار به سبحان اسمی در قهرمان کشوری باخته، ناراحت بود. نیمه‌نهایی به او خورد، البته از اینکه سهمیه گرفت خوشحال بود، اما می‌گفت باید تمرکزش را روی جام تختی بگذارد. تمام برنامه‌ریزی‌اش برای اردیبهشت بود، اما اجل مهلتش نداد. هیچ کسی باورش نمی‌شود او رفته، ۳-۴ روز است همراه با همه بچه‌های باشگاه سر مزارش می‌رویم و هنوز هم کسی باور نکرده که این بچه دیگر کنار ما نیست. آدمیزاد از فردایش چه می‌داند، اینهمه شور زندگی داشت.

 
این مربی ۴۹ ساله کشتی که نزدیک به ۱۵ سال است در نظر‌آباد کرج مربیگری می‌کند با اشاره به وضعیت خانواده‌اش تاکید کرد: مهدی را در گلزار شهدای نظرآباد به خاک سپردند. خدا به داد پدر و مادرش برسد که بچه‌شان را از دست داده‌اند، آن هم چه بچه‌ای. وقتی وارد سالن می‌شد از کوچک و بزرگ، با همه شوخی می‌کرد و دست می‌داد. همه دوستش داشتند، مهربان بود یک جوری ساده و دوست‌داشتنی. مدتی بود یک مغازه کوچک اجاره کرده بود برای جمع کردن ضایعات کاغذ و کارتن، از قشر زحمتکش جامعه بودند، می‌خواست خرج خودش را لااقل دربیاورد. چقدر حیف شد این بچه، چه کسی باورش می‌شود که او دیگر نیست.