ایران در سایه تهدید خارجی/ دانشجونما عزادار یا تکمیل کننده پازل دشمن؟
به گزارش خبرگزاری آنا، در روزهای اخیر و همزمان با برگزاری مراسم عزاداری چهلم شهدای حوادث ۱۸ و ۱۹ دیماه در دانشگاههای سراسر کشور، فضای دانشگاهها شاهد شکلگیری اجتماعاتی آرام، خودجوش و مبتنی بر سنتهای فرهنگی و اعتقادی جامعه دانشگاهی بود. این مراسمها با هدف گرامیداشت یاد شهدا و تأکید بر همبستگی اجتماعی در شرایط حساس کشور برگزار شد، اما در برخی دانشگاهها، این تجمعات با رفتارهای خشونتآمیز و هنجارشکنانه از سوی گروههای محدودی از افراد موسوم به دانشجونما مواجه گردید؛ افرادی که نه به اصول فعالیت مدنی پایبند بودند و نه به حرمت فضای علمی دانشگاه.
بر اساس شواهد میدانی، این افراد با حمله فیزیکی به اجتماعات عزاداری، استفاده از اشیایی نظیر سنگ، بطری و ماگ، سر دادن شعارهای ساختارشکنانه و تحریکآمیز و در مواردی آتش زدن پرچم رسمی کشور، فضای دانشگاه را از محیطی علمی و امن به صحنه تنش و ناامنی سوق دادند. چنین اقداماتی نهتنها در چارچوب آزادی بیان یا اعتراض دانشجویی قابل تعریف نیست، بلکه مصداق روشن قانونگریزی، خشونت و توهین به نمادهای وحدت ملی محسوب میشود.
نکته قابلتأمل آن است که بخش قابلتوجهی از این افراد، خود از امکانات عمومی کشور بهرهمند هستند؛ تحصیل آنان، خوابگاه، سلف غذاخوری، خدمات آموزشی و رفاهی، همگی با یارانه مستقیم و از محل بودجهای تأمین میشود که متعلق به آحاد مردم است. این در حالی است که همان ساختار ملی و عمومی که هزینه تحصیل و زیست دانشجویی آنان را فراهم کرده، هدف توهین و تخریب قرار میگیرد. این تناقض آشکار، پرسشهای جدی درباره انگیزهها، میزان آگاهی و مسئولیتپذیری این افراد ایجاد میکند.
این وقایع در شرایطی رخ میدهد که کشور با تهدیدات جدی خارجی، جنگ ترکیبی و تلاش آشکار دشمنان برای ایجاد شکاف اجتماعی و تضعیف انسجام داخلی مواجه است. در چنین فضایی، دانشگاه بهعنوان یکی از مهمترین نهادهای تولید فکر، آگاهی و سرمایه انسانی، نقشی کلیدی در حفظ آرامش اجتماعی و تقویت عقلانیت عمومی دارد. هرگونه ناامنسازی فضای دانشگاه، چه آگاهانه و چه ناآگاهانه، عملاً در راستای منافع دشمنان خارجی و پروژههای بیثباتسازی عمل میکند.
رفتار جریانهای محدود اما پرصدا در دانشگاهها را میتوان در قالب دو حالت تحلیل کرد: یا با افرادی مواجه هستیم که آگاهانه و عامدانه در مسیر تضعیف امنیت روانی جامعه، ارسال پیام آشوب به بیرون از مرزها و کمک به پروژههای دشمن حرکت میکنند که در این صورت، ماهیتی خائنانه به خود میگیرد؛ یا با افرادی روبهرو هستیم که از سر جهل، هیجانزدگی و تأثیرپذیری از فضاسازیهای رسانهای و شبکههای هدایتشده، ناخواسته در زمین دشمن بازی میکنند و از پیامدهای امنیتی و اجتماعی رفتار خود بیخبرند. در هر دو حالت، نتیجه نهایی یکی است: آسیب به انسجام ملی، خدشه به اعتبار دانشگاه و تضعیف سرمایه اجتماعی کشور.
دانشگاه محل تضارب آرا، گفتوگو و نقد عالمانه است، نه میدان خشونت، تخریب و توهین به نمادهای ملی. اعتراض، حقی قانونی و قابل احترام است، اما حمله فیزیکی، هنجارشکنی و بیحرمتی به پرچم کشور، نه اعتراض محسوب میشود و نه نشانه آزادیخواهی. در شرایط خطیر کنونی، حفظ آرامش، عقلانیت و مرزبندی روشن با خشونت و رفتارهای ضدملی، یک ضرورت انکارناپذیر برای جامعه دانشگاهی و مسئولان مربوطه است؛ ضرورتی که بیتوجهی به آن، هزینههایی فراتر از فضای دانشگاه برای کل کشور بهدنبال خواهد داشت.
انتهای پیام/