دانشگاه در برابر آشوب سازمانیافته
به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، دانشگاه در حافظه جمعی ایرانیان، همواره نماد وقار و تدبیر بوده است؛ مکانی که در آن تضارب آرا با منطق و استدلال پیش میرود. اما آنچه در نیمه دوم اسفندماه در صحن دانشگاههای صنعتی کشور مشاهده شد، سنخیتی با این شناسنامه پرافتخار نداشت.
دژهای علمی پایتخت که باید کانون حل مسائل پیچیده کشور باشند، ناگهان شاهد حضور افرادی بودند که با ماسک و تجهیزات سرد، فضای گفتمان را به میدان جنگ شهری تبدیل کردند. این تغییر فاز ناگهانی از پرسشگری به آشوب، نشاندهنده دستهای پنهانی است که از مدتها قبل برای این روزها برنامهریزی کرده بودند.
نفوذ عناصر غیردانشجویی
مشاهدات میدانی و گزارشهای موثق حکایت از حضور افرادی در میان تجمعکنندگان دارد که حتی کارت شناسایی معتبر دانشگاهی به همراه نداشتند. این افراد که با سازماندهی دقیق در هستههای مرکزی تجمع قرار میگرفتند، وظیفه هدایت شعارها به سمت فحاشیهای رکیک و هجمه به مقدسات ملی را بر عهده داشتند. بر اساس تحلیلهای ترافیک دادههای شبکههای اجتماعی، مشخص شده است که بخش بزرگی از فراخوانهای این تجمعات از سرورهایی در خارج از مرزها هدایت میشد و استفاده از سلاحهای سرد نظیر چاقو و پنجهبوکس در محیط دانشگاه، نشاندهنده عبور از فاز اعتراض صنفی و ورود به مرحله تروریسم شهری است. اینجاست که باید پرسید چگونه ابزارهایی که در دست اراذل و اوباش خیابانی دیده میشود، به درون دانشگاههای تراز اول نفوذ کرده است؟
جنگ روایتها در عصر هوش مصنوعی
یکی از ابعاد تکاندهنده وقایع اخیر، بهرهگیری حداکثری از ابزارهای نوین برای جعل واقعیت بود. رسانههای بیگانه با استفاده از تصاویر دستکاری شده و حتی تولید ویدیوهای جعلی توسط هوش مصنوعی، سعی کردند تصویری از سرکوب وحشیانه در دانشگاههای ایران به دنیا مخابره کنند. نکته جالب توجه اینجاست که در بسیاری از این ویدیوها، محیط فیزیکی دانشگاه به گونهای تغییر یافته بود که با واقعیت مکانی دانشگاههای کشور همخوانی نداشت، اما سرعت بازنشر این دروغها در فضای مجازی، فرصت تبیین را از مدیریت دانشگاه سلب کرد. این عملیات فریب، بخشی از پروژه بزرگتر بیاعتبار کردن نخبگان در سطح بینالمللی است تا از جذب سرمایه و همکاریهای علمی با ایران ممانعت به عمل آید.
واکنش بدنه اصیل دانشجویی به فتنه
با وجود هیاهوی این اقلیت تندرو، بدنه اصلی دانشجویان با بصیرتی مثالزدنی مرز خود را از این جریان جدا کرد. در بسیاری از صحنهها، خود دانشجویان مانع از پایین کشیدن پرچم مقدس جمهوری اسلامی یا توهین به تصاویر دانشمندان شهید شدند. این مقاومت مدنی در برابر اوباشگری، نشان داد که نخبگی با وطنپرستی گره خورده است. باید توجه داشت که استراتژیستهای اتاق فکرهای غربی روی انفعال اکثریت حساب باز کرده بودند، اما حضور پرشور اساتید و دانشجویان در جلسات پرسش و پاسخ منطقی، این نقشه را با شکست مواجه کرد. امنیت درونزا دقیقاً به معنای همین ایستادگی آگاهانه در برابر جریانی است که میخواهد دانشگاه را به شعبهای از استودیوهای سیاسی تبدیل کند.
ضرورت اقدام قاطع علیه محرکان
تجربه حوادث اخیر ثابت کرد که مدارای بیش از حد با عناصری که رسماً در زمین دشمن بازی میکنند، تنها به جسورتر شدن آنها میانجامد. دانشگاهی که در آن امنیت استاد و دانشجو توسط عدهای اوباش اجارهای تهدید شود، دیگر محل علمافزوزی نیست. انتظار ملت ایران از دستگاههای مسئول، شناسایی دقیق لیدرهایی است که با چاقو و سنگ به حریم علم تجاوز کردند و همچنین برخورد با معدود چهرههایی که با استفاده از تریبونهای رسمی، بنزین بر آتش آشوب ریختند. دانشگاه باید به مسیر اصلی خود یعنی خدمت به پیشرفت و اقتدار ملی بازگردد و اجازه ندهد که نخبگی، وجهالمصالحه پروژههای امنیتی بیگانه شود.
انتهای پیام/